ยั่วรักแม่ทัพใจร้าย

ตลาดหลวงแห่งเมืองฉางอันคึกคักตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี

เสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าดังแข่งกับเสียงเกวียนและเสียงหัวเราะ

กลางแถวร้านผ้า… มีร้านหนึ่งที่โดดเด่นกว่าที่อื่น

ผ้าไหมสีสดถูกแขวนเรียงเป็นชั้น ไล่เฉดตั้งแต่แดงชาด ชมพูดอกท้อ จนถึงม่วงครามเข้ม

และเจ้าของร้าน—หญิงสาววัยแรกแย้มในชุดกระโปรงคาดเอวสีแดงอ่อน—กำลังยืนยิ้มหวานราวกับบุปผาบานสะพรั่ง

“ท่านพี่เจ้าคะ ลองสัมผัสดูสิ ผ้าไหมล็อตใหม่นุ่มกว่าผิวท่านเสียอีกนะเจ้าคะ~”

เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นรอบร้าน

หลินเยว่ซือยกผ้าไหมขึ้นแตะเบา ๆ ที่แขนลูกค้าหนุ่ม สีหน้าจริงจังแต่ดวงตาเจ้าเล่ห์เป็นประกาย

“ดูสิเจ้าคะ หากท่านพี่ตัดชุดให้ฮูหยิน ใครเล่าจะไม่ชมว่างาม?”

ชายหนุ่มหน้าแดง ซื้อผ้าไปสองพับทันที

คนรอบข้างส่ายหน้า

“หญิงผู้นี้ปากหวานเกินไปแล้ว”

“ยั่วผู้ชายไปทั่วจริง ๆ”

แต่หลินเยว่ซือเพียงยิ้ม

หลังลูกค้าเดินจากไป นางปล่อยลมหายใจยาว สีหน้าจริงจังขึ้นทันที

“ถ้าไม่พูดแบบนั้น วันนี้จะเอาเงินที่ไหนซื้อยาให้ท่านแม่…”

มือเรียวลูบเหรียญเงินในถุงผ้าแน่น

โลกนี้ไม่ใจดีกับหญิงกำพร้า

และยิ่งไม่ใจดีกับหญิงที่ต้องดูแลครอบครัวลำพัง

ดังนั้นถ้าต้อง “ยั่ว” เพื่อให้ขายของได้

นางก็จะยั่วอย่างภาคภูมิ

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังเข้ามาในตลาด

บรรยากาศรอบด้านเงียบลงอย่างแปลกประหลาด

ทหารในชุดเกราะสีดำเดินเรียงแถว

และตรงกลางคือบุรุษร่างสูง ใบหน้าคมเข้ม สายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น — เซียวจ้าน

เขาเพิ่งกลับจากชายแดน และกำลังตรวจตราความเรียบร้อยของตลาดหลวง

หลินเยว่ซือเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

สายตาของนางสบเข้ากับเขาเพียงชั่วอึดใจ

หัวใจ… เต้นแรงกว่าที่เคย

“ผู้ใดกัน…” นางพึมพำเบา ๆ

ชายผู้นั้นหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ

แต่แววตานั้นเย็นชาเกินกว่าจะเข้าใกล้

ขณะเดียวกัน เซียวจ้านหยุดสายตาที่ร้านผ้า

เขาเห็นภาพเมื่อครู่—หญิงสาวคนนี้แตะต้องชายแปลกหน้า พูดจาออดอ้อนต่อหน้าผู้คน

คิ้วเข้มขมวดแน่น

“ไร้ยางอาย”

คำพูดเบา ๆ หลุดจากริมฝีปากเขา

หลินเยว่ซือได้ยินชัดเจน

แทนที่จะโกรธ นางกลับยิ้มบาง ๆ แล้วโค้งคำนับเล็กน้อย

“ท่านแม่ทัพ สนใจผ้าไหมหรือไม่เจ้าคะ? สำหรับสตรีที่ท่านโปรด… ข้าลดให้พิเศษเลยนะ~”

เสียงซุบซิบรอบด้านดังขึ้นทันที

ทหารข้างกายแม่ทัพหน้าซีด

แต่เซียวจ้านเพียงมองนางนิ่ง

สายตาเย็นเฉียบราวกับมีดคม

“ข้าไม่สนใจสตรีเช่นเจ้า”

คำพูดนั้นคมกริบ

หลินเยว่ซือหัวเราะเบา ๆ

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ วันนี้ไม่สน วันหน้าอาจสนก็ได้”

เขาหันหลังเดินจากไปทันที

ทว่าไม่รู้เลยว่า—หญิงขายผ้าผู้นั้น

กำลังมองแผ่นหลังกว้างสง่างามของเขาด้วยแววตาเปล่งประกาย

“ท่านแม่ทัพ…” นางพึมพำ

“ครั้งหน้า ข้าจะทำให้ท่านมองข้านานกว่านี้”

ลมเย็นพัดชายผ้าไหมปลิวไสว

ตลาดหลวงกลับมาคึกคักอีกครั้ง

แต่ในหัวใจของหลินเยว่ซือ

มีบางสิ่งเริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว

ความรักแรกพบ

ที่มาพร้อมกับคำว่า “เกลียด” จากปากบุรุษที่นางตั้งใจจะพิชิต