ตอนที่ 2 แม่ทัพเซียวจ้านกลับเมืองหลวง

ประตูเมืองฉางอันเปิดออกตั้งแต่ยามเช้า

เสียงกลองศึกดังสะท้อนกำแพงหินหนา

ประชาชนสองฝั่งทางหลีกทางอย่างพร้อมเพรียง

กองทัพม้าชุดเกราะดำเคลื่อนเข้าสู่เมืองอย่างเป็นระเบียบ

ธงแม่ทัพโบกสะบัดท่ามกลางแสงแดดเช้า

ตรงกลางขบวนคือบุรุษร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์

ดวงตาลึกดุจรัตติกาล — เย็นชาและเด็ดขาด

เซียวจ้าน… แม่ทัพผู้เพิ่งปราบศึกชายแดนจนราบคาบ

“แม่ทัพกลับมาแล้ว!”

“ท่านเซียวช่างน่าเกรงขาม!”

เสียงชื่นชมดังขึ้นเป็นระยะ

แต่เจ้าตัวไม่แม้แต่จะเหลียวมอง

สำหรับเขา เมืองหลวงไม่ได้อบอุ่น

มันเต็มไปด้วยสายตาจับจ้อง การเมือง และความเสแสร้ง

โดยเฉพาะ… ผู้คนในตลาดที่ไร้ระเบียบ

ขบวนม้าชะลอเมื่อผ่านตลาดหลวง

สายตาเซียวจ้านกวาดมองโดยสัญชาตญาณนักรบ

ตรวจตราความผิดปกติอย่างเคยชิน

แล้วสายตานั้น… ก็สะดุด

ผ้าไหมสีสดปลิวไหว

เสียงหัวเราะหวานดังชัดเจนท่ามกลางความจอแจ

“ท่านพี่เจ้าคะ ถ้าท่านไม่ซื้อวันนี้ คืนนี้คงนอนไม่หลับเพราะคิดถึงข้าแน่~”

เสียงนั้น

เขาจำได้

หญิงขายผ้าผู้ไร้ความสำรวม

หลินเยว่ซือกำลังยืนยิ้มหวานให้ชายวัยกลางคน

นิ้วเรียวแตะขอบผ้าไหมเบา ๆ อย่างชำนาญ

นางดูสดใสราวกับไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย

ตรงกันข้ามกับเขาที่เพิ่งกลับจากสนามรบ

“หญิงเช่นนี้…” เซียวจ้านพึมพำในใจ

หัวคิ้วเข้มขมวดแน่น

เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ใช้รอยยิ้มและสายตาเป็นอาวุธ

โดยเฉพาะต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้

ทันใดนั้น หลินเยว่ซือเงยหน้าขึ้น

ดวงตากลมโตสบเข้ากับเขาอีกครั้ง

นางชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจ

ก่อนรอยยิ้มจะกว้างขึ้นกว่าเดิม

“อ้าว~ ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”

เสียงใสเรียกข้ามผู้คนอย่างไม่เกรงใจ

ทหารข้างกายเซียวจ้านแทบสำลักลมหายใจ

แต่แม่ทัพเพียงจ้องกลับด้วยสายตาแข็งกร้าว

“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยังทำตัวเช่นเดิม”

คำพูดเรียบเย็น

หลินเยว่ซือเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ข้าขายผ้าเจ้าค่ะ ไม่ได้ขายหัวใจใครเสียหน่อย~”

เสียงหัวเราะดังเบา ๆ จากคนรอบข้าง

ใบหน้าเซียวจ้านตึงขึ้นเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะคำพูด

แต่เพราะ… หัวใจเขาเต้นแรงอย่างน่ารำคาญ

หญิงผู้นี้ช่างไม่รู้จักกลัว

“เจ้าควรสำรวมกว่านี้”

“แล้วท่านแม่ทัพจะซื้อผ้าให้ข้าหรือเจ้าคะ? ถ้าซื้อ ข้าจะเรียบร้อยให้ดูเดี๋ยวนี้เลย”

คำตอบรวดเร็วเกินคาด

เขาหยุดไปชั่วอึดใจ

จากนั้นจึงหันม้ากลับอย่างไม่สนใจ

“เสียเวลา”

ขบวนทัพเคลื่อนผ่านไป

ฝุ่นดินลอยฟุ้งตามทาง

หลินเยว่ซือมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยแววตาเปล่งประกาย

ครั้งแรกที่เห็น… นางคิดว่าเขาหล่อเหลาจนหัวใจสั่น

ครั้งที่สอง… นางมั่นใจแล้วว่า

ผู้ชายคนนี้ยิ่งปากร้าย

นางยิ่งอยากยั่ว

นางก้มลงจัดผ้าไหมต่อ สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“แม่ทัพเซียวจ้าน…” นางพึมพำ

“สักวันหนึ่ง ท่านจะเป็นลูกค้าประจำของข้า”

ไม่ว่าจะผ้าไหม

หรือหัวใจ

ลมพัดผืนผ้าปลิวไหวอีกครั้ง

ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของเมืองหลวง

แม่ทัพผู้เย็นชากลับรู้สึกหงุดหงิดโดยไม่มีเหตุผล

และไม่รู้เลยว่า

ความวุ่นวายที่ชื่อหลินเยว่ซือ…

กำลังจะเข้ามาปั่นหัวเขามากกว่าศึกใดในชีวิต