ตอนที่ 8

นริศขับรถมาจอดที่หน้าบริษัท นิชาภัสแหงนหน้ามองตึกที่มีเพียง 8 ชั้น พวกพนักงานคงเข้างานกันหมดแล้ว แต่ก็ยังมีคนเดินเข้าเดินออกกันอยู่บ้าง

"ถึงแล้วลูก..."

"ก็ดูไม่เลวนะคะพ่อ"

"หนูจะไปชั้นไหนล่ะ"

"เขานัดที่ชั้น 5 ค่ะ..."

หญิงสาวยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา

"ยังมีเวลาอีก 15 นาทีค่ะ...นิ้งลงตรงนี้เลยแล้วกันนะคะ"

"โอเค...เย็นนี้เจอกันนะลูก"

"ขับรถดี ๆ นะคะพ่อ"

"อืม...ขอให้โชคดีนะลูก"

นิชาภัสถือแฟ้มลงจากรถ โบกมือให้จนรถของนริศออกนอกประตูไป เธอเอาแว่นกันแดดที่เปลี่ยนสีได้ขึ้นมาใส่ แล้วเดินเข้าไปในออฟฟิศ ยามหน้าประตูเปิดประตูให้โดยไม่ได้มองหน้าเธอเลย

นิชาภัสเดินมาที่ลิฟท์ มีคนมายืนรอลิฟท์อยู่หลายคน ไม่มีใครสนใจมองเธอสักคน พอลิฟท์เปิด...ทุกคนก็เดินเข้าไปในลิฟท์ เธอยืนอยู่ด้านในสุด

ลิฟท์เปิดที่ชั้น 5 ก็มีทั้งคนเข้าและคนออก แว่นสีชาพอเข้าที่ร่มก็กลายจะเป็นแว่นใส คนที่จะเข้าลิฟท์...พอเห็นหน้าเธอก็ร้องกรี๊ดเสียงดังลัน

"ว๊ายยยย...ผีหลอก"

คนที่ร้องชี้มือไปทางด้านหลัง ทุกคนจึงหันไปมอง ก็เห็นนิชาภัสยืนอยู่ แล้วความแตกตื่นโกลาหลก็เกิดขึ้น ทุกคนวิ่งหนีกันไปคนละทิศคนละทาง นิชาภัสยิ้มมุมปาก...เดินออกจากลิฟท์ไปหาห้องสัมภาษณ์

เช้าวันนั้น...ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว...ว่าวิญญาณของนิลวดีเฮี๊ยน มาให้เห็นกลางวันแสก ๆ

หญิงสาวเดินมาตามทางเดิน ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าห้องที่ติดป้ายว่า "กิตติกร นิมิตรมงคล"

"สวัสดีค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์งานตามที่ทางคุณนัดไว้ค่ะ"

เธอคนนั้นก้มหน้าพิมพ์ดีดอยู่ จึงไม่ได้เงยหน้ามอง

"ชื่ออะไรคะ...นัดไว้กี่โมง"

"ชื่อ นิชาภัส อมรรัตนะ ค่ะ ทางคุณนัดฉันไว้ 10 โมง"

เธอเปิดสมุดนัดดู

"อ๋อ...ค่ะ เดินตามทางนี้ไปนะคะ เชิญที่ห้องขวามือสุดนั่นเลยค่ะ"

เลขาสาวชี้ไปที่ห้องหัวมุมสุด หญิงสาวจึงเดินไปที่ห้องนั้น เธอหันมามองเลขาสาวที่ก้มหน้าก้มตาทำงานไม่สนใจใคร

นิชาภัสเดินมาหยุดยืนที่หน้าห้อง มีป้ายติดไว้ว่าห้องสัมภาษณ์ เธอเคาะประตูไป 2-3 ที ก็มีเสียงพูดอนุญาตออกมา

"เชิญครับ..."

หญิงสาวถอดแว่นพับใส่กระเป๋า แล้วเปิดประตูเข้าไป เธอเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างลงในคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ

"สวัสดีค่ะ"

เขาเหลือบตาขึ้นมองนิดนึง แล้วก้มหน้ามองจอคอมต่อ

"สวัสดีครับ...เชิญนั่งก่อนนะ ผมขอทำงานสักครู่ เดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันนะครับ"

นิชาภัสไม่ตอบ เธอนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะ มองเขาที่กำลังสนใจจดจ่ออยู่กับจอคอม

"คนที่นี่ตั้งใจทำงานดีจัง มีแต่คนก้มหน้าก้มตาทำงาน"

หญิงสาวคิดแล้วมองไปรอบ ๆ ห้อง นอกจากมีโต๊ะทำงานกับคอมพิวเตอร์และเก้าอี้หลายตัว...ก็ไม่มีอย่างอื่นอีกเลย

"คุณชื่ออะไรครับ"

เขาถามทั้งที่ยังไม่มองหน้าเธอ

"นิชาภัส อมรรัตนะค่ะ"

"นิชาภัส..."

กิตติกรทวนชื่อแล้วเงยหน้ามอง แล้วเขาก็ทำตาโต...สะดุ้งตกใจจนลุกขึ้นยืน ตะลึงจ้องมองเธอ

"นะ...แนน คุณยังไม่ตายเหรอ คุณกลับมาหาผมแล้ว"

กิตติกรโผเข้ามากอดนิชาภัส เธอผลักเขาออกแล้วถอยห่างออกมาทันที

"ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย"

นิชาภัสชักสีหน้าไม่พอใจ กิตติกรจึงรู้สึกตัวว่าได้ทำสิ่งที่ไม่สมควรลงไป หญิงสาวจ้องหน้าเขาเขม็ง

"คนนี้หล่อจัง...เป็นใครกันนะ คงคิดว่าเราเป็นพี่แนนสินะ...ถึงมากอดเรา เขาจะใช่คนมี่พี่แนนพูดถึงไหมนะ"

หญิงสาวมองกิตติกรแล้วคิดในใจ กิตติกรอายจนไม่กล้ามองหน้าเธอ

"ผมขอโทษนะครับ...ที่ทำให้คุณตกใจ ผมเข้าใจผิด...เลยล่วงเกินคุณไป ต้องขอโทษจริง ๆ นะครับ"

"ทำไมคุณถึงเรียกฉันว่าแนนล่ะคะ...เธอเป็นใครเหรอ"

"อื้ม...แนนเป็นพนักงานคนหนึ่งของบริษัทเรา แต่เธอเสียชีวิตไปแล้วครับ คุณหน้าตาเหมือนเธอมาก"

นิชาภัสพยักหน้า

"ฉันเหมือนเธอมากหรือคะ แล้วทำไมคุณถึงมากอดฉันล่ะ"

"ครับ...เหมือนมาก ผมต้องขอโทษจริง ๆ นะ...ที่ผมเสียมารยาท เชิญนั่งครับ"

กิตติกรบอกเธอ แล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ เอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อที่หน้า พยายามระงับความฟุ้งซ่านของตัวเอง

"เอ้อ...ผมชื่อกิตติกรนะ คุณบอกว่าเรียนจบมาจากอังกฤษใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ...ก็ตามที่ฉันเขียนลงในเรซูเม่นั่นแหละค่ะ ฉันเพิ่งจบมาได้ไม่กี่เดือนเอง "

"อืม...อายุเท่านี้เอง แต่เรียนจบปริญญาตรีแล้ว และได้เกียรตินิยมเสียด้วย...นับว่าเก่งมากนะครับ"

"ฉันหัวดี...เลยเรียนจบเร็วค่ะ"

"ไม่ทราบว่าเคยฝึกงาน...หรือเคยทำงานที่ไหนมาก่อนไหมครับ"

"ฉันเคยฝึกงานตั้งแต่ยังเรียนอยู่ปี 2 จนเรียนจบค่ะ"

กิตติกรคีย์ข้อมูลในคอมขึ้นมาดู เขาพยักหน้าและยิ้มพอใจ