ตอนที่ 7

นิชาภัสเปิดประตูเข้าไปในห้อง ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องที่เธออยู่กับนิลวดี ทุกอย่างในห้องยังเหมือนเดิม ทำให้เธอคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ เธอมองไปที่เตียง แล้วคิดถึงสมัยที่ยังเด็ก

"นิ้ง...ตื่นได้แล้ว ยายขี้เซาเอ๊ย..."

นิลวดีจะมาดึงผ้าห่มเธอออก และเขย่าตัวเธอ

"ขอนอนอีกนิดนะพี่แนน"

นิชาภัสจะขอต่อรองกับพี่สาวแบบนี้ทุกเช้า

"ไม่ได้...ลุกเดี๋ยวนี้นะ"

นิชาภัสเหมือนจะยังได้ยินเสียงพี่สาว นิลวดีจะต้องมาปลุกเธอไปโรงเรียนทุกเช้า และเธอก็จะอิดออดไม่ยอมลุก นิลวดีก็จะเอามือมาจี๋เอว เธอก็จะหัวเราะจนเหนื่อย แล้วจี๋เอวพี่สาวคืนบ้าง หัวเราะเสียงดังกันจนแม่มาดุจึงจะยอมเงียบ

เธอปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เอากระเป๋ามาเปิด หยิบเสื้อผ้าออกมาจัดเข้าตู้ เอาของใช้ออกมาวางที่โต๊ะเครื่องแป้ง เธอไม่แตะต้องข้าวของของพี่สาวเลย แต่เอาของตัวเองวางแทรกไว้...ทำเป็นว่าเธอยังแชร์ห้องนี้กับพี่สาว

นิชาภัสอาบน้ำเปลี่ยนจากชุดเดินทางเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เดินลงมาจากห้อง เธอได้กลิ่นกับข้าวจากในครัว ก็เดินตามกลิ่นไป เห็นกัญญากำลังผัดอะไรอยู่ในกระทะ

"ทำอะไรคะแม่...หอมจัง"

"ไก่ผัดเม็ดมะม่วงจ้ะ"

กัญญาพูดทั้งที่ตายังจับจ้องกระทะอยู่ เธอผัดอีกนิดหน่อยก็เทใส่จาน นิชาภัสมายกจานให้

"นิ้งเอาไปไว้ที่โต๊ะให้เองค่ะ"

หญิงสาวยิ้มยกจานออกไป กัญญายิ้มเศร้า ตอนนี้นิชาภัสมีใบหน้าเหมือนนิลวดีแล้ว แต่เธอยังไม่ชิน จึงรู้สึกแปลก ๆ หญิงสาวยกจานออกจากครัวมาวางบนโต๊ะ นริศเงยหน้าขึ้นมอง

"แนน..."

เขาเผลอเรียกชื่อลูกสาวคนโตออกไป นิชาภัสยิ้มให้พ่อ

"ทานข้าวค่ะพ่อ"

นริศก้มหน้ารู้สึกผิด

"พ่อขอโทษ..."

หญิงสาวยิ้ม ส่ายหัวเบา ๆ

"พ่อจะเรียกยังไงก็ได้ค่ะ จะนิ้งหรือแนนก็เป็นลูกของพ่อทั้งคู่นะคะ นิ้งโอเคค่ะ"

นริศยิ้ม กัญญายกจานกับข้าวเดินออกจากครัว มีสาวใช้ยกหม้อข้าวเดินตามหลัง หญิงสาวรีบไปช่วยแม่ยก แล้วสามพ่อแม่ลูกก็นั่งกินข้าวด้วยกัน

"หนูวางแผนจะทำอะไรต่อหรือเปล่าลูก"

นริศถามเธอ

"นิ้งสมัครงานทิ้งไว้ค่ะ ไม่รู้จะได้หรือเปล่า"

"ไม่ต้องรีบร้อนหรอกลูก ค่อย ๆ หาไปจนกว่าจะถูกใจ"

กัญญาบอกเธอ

"ไม่ค่ะแม่...นิ้งต้องเข้าทำที่บริษัทนี้ให้ได้ค่ะ"

นริศกับกัญญาทำหน้างง

"ทำไมล่ะลูก บริษัทนี้มีอะไรดี หนูถึงต้องเข้าให้ได้น่ะ"

"เพราะเป็นบริษัทที่พี่แนนทำงานอยู่...ก่อนจะเสียชีวิตไงคะ"

"นิ้ง...นี่ลูก..."

กัญญาตกใจจนจับมือลูกสาวบีบแรง ๆ

"ไม่ได้นะ...แม่ไม่อนุญาต แม่เสียแนนไปคนนึงแล้ว จะไม่ยอมเสียนิ้งไปอีกคนเด็ดขาด"

กัญญาพูดเสียงสั่น นิชาภัสจับมือแม่ นริศก็ส่ายหัวไม่ยอม

"พ่อก็ไม่เห็นด้วย"

"พ่อคะ...แม่คะ นิ้งจะไม่ยอมให้พี่แนนตายเปล่าหรอกค่ะ นิ้งต้องรู้ให้ได้ว่าพี่แนนตายเพราะอุบัติเหตุ หรือถูกใครจงใจผลักไปให้รถชนกันแน่ พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงนิ้งนะคะ นิ้งสัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ"

หญิงสาวส่งสายตาวิงวอนพ่อแม่ ทั้งคู่มองหน้ากัน จะอนุญาตก็ไม่ดี...จะไม่อนุญาตก็ไม่ได้ ไม่รู้จะตกลงใจยังไงจึงจะเหมาะสม

แต่แล้วเสียงมือถือของนิชาภัสก็ดังขึ้นมา เธอหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่ก็กดรับสาย

"ฮัลโหล..."

"Hi...นิชาภัส speaking"

เธอตอบตามความเคยชิน ปลายสายนิ่งอึ้งไปพักหนึ่ง

"เอ่อ...สวัสดีค่ะคุณนิชาภัส ฉันโทรมาจากบริษัท ไพศาลแอดเวอร์ไทซิ่ง นะคะ คุณได้ส่งเรซูเม่มาสมัครงานที่บริษัทเราใช่ไหมคะ..."

"อื่อฮึ!...แล้ว...???"

"ทางบริษัทจะขอนัดสัมภาษณ์คุณน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าสะดวกมาได้เมื่อไหร่คะ"

"นัดมาเลย...ฉันพร้อมเสมอ"

"ในเรซูเม่บอกว่าคุณอาศัยอยู่ที่ประเทศอังกฤษใช่ไหมคะ"

"ใช่...แต่ตอนนี้ฉันกลับมาเมืองไทยแล้ว เพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เอง"

"ดีเลยค่ะ งั้น...วันศุกร์ที่จะถึงนี้ได้ไหมคะ"

"ได้สิ..."

"10 โมงเช้า มาที่บริษัทฯ แล้วขึ้นมาที่ชั้น 5 เลยนะคะ"

"โอเค..."

"ขอบคุณค่ะ"

ปลายสายวางไปก่อน หญิงสาวเอามือถือวางไว้บนโต๊ะ แล้วนั่งกินข้าวต่อ

"ใครโทรมาเหรอลูก"

นริศถามลูกสาว

"บริษัทนั้นโทรมานัดนิ้งไปสัมภาษณ์ศุกร์นี้ค่ะ"

"อะไรกัน...ทำไมถึงเร็วขนาดนี้ล่ะ นิ้งจะไปจริง ๆ เหรอลูก"

ไปสิคะแม่..."

"นิ้ง...ความจริงพ่อก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะ ที่หนูจะทำแบบนี้ แต่เมื่อหนูตัดสินใจแล้ว...พ่อก็จะไม่ห้าม"

"คุณคะ..."

กัญญาทำหน้าปรามสามี

"ให้ลูกไปเถอะกบ เราเองก็คาใจเรื่องนี้กันไม่ใช่เหรอ"

"แต่ว่า..."

"นิ้งสัญญานะคะแม่ นิ้งจะดูแลตัวเองอย่างดี จะไม่เอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับอะไรก็ตามที่มันอันตรายเด็ดขาดค่ะ แม่เชื่อใจนิ้งนะคะ"

กัญญาถอนใจ นิชาภัสแตกต่างจากนิลวดี เธอใจกล้าและมั่นใจตัวเอง ต่างจากนิลวดีที่เป็นคนเงียบขรึม และดูสุภาพเรียบร้อย

"ก็ได้จ้ะ...แม่เชื่อใจหนู"

นิชาภัสพนมมือกราบที่ไหล่แม่ และหันไปไหว้นริศด้วย

"นิ้งกราบขอบคุณพ่อกับแม่ที่เชื่อใจนิ้งค่ะ"

นริศกับกัญญายิ้มให้เธอ

"แต่ว่า...นิ้งยังไม่รู้ว่าบริษัทอยู่ที่ไหนเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไร...พ่อจะไปส่งให้ แต่นิ้งต้องกลับเองนะ พ่อจะแชร์โลเคชั่นของบ้านให้ในไลน์"

"ได้ค่ะ...ขอบคุณมากค่ะพ่อ"

นิชาภัสยิ้มดีใจ ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือ...จะทำยังไงให้บริษัทยอมรับเธอเข้าทำงาน