ตอนที่ 6

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเพิ่งได้รับเรซูเม่ของนิชาภัสที่ส่งมาทางออนไลน์ อ่านแล้วรู้สึกสนใจมาก เขาจึงเอามาเสนอให้กิตติกรซึ่งเป็นผู้จัดการใหญ่ดู

"อืม...น่าสนใจจริง ๆ ครับ"

"แต่...เธออายุยังน้อย และยังไม่มีประสบการณ์ ผมกลัวจะทำไม่ไหวนะครับ"

"คุณคงไม่รู้อะไร คนที่จบจากมหาลัยนี้...มีความสามารถทุกคนนะ ผมอยากได้คนรุ่นใหม่มาร่วมงานบ้าง คุณเรียกเธอมาได้เลย ผมจะสัมภาษณ์เอง"

"ได้ครับคุณกิตติ์"

"แล้วมีคนอื่นสมัครตำแหน่งนี้อีกไหม"

"มี 2-3 คนครับ"

"นัดมาวันเดียวกันก็ได้"

"ครับคุณกิตติ์"

ผู้จัดการเดินออกไป กิตติกรเอาเรซูเม่มานั่งอ่านอีก

"อืม...อยู่อังกฤษเมืองริเวอร์พูลหรือ จำได้ว่าแนนเคยบอกว่ามีน้องสาวอยู่อังกฤษนี่นา แต่อยู่เมืองอะไรน๊า"

เขาพยายามนึก แต่นึกไม่ออก เพราะตอนนั้นฟังแค่ผ่าน ๆ หู ไม่ได้ใส่ใจมากนัก กิตติกรเปิดลิ้นชักโต๊ะ เอารูปของนิลวดีขึ้นมาดู ใบหน้าหล่อมองรูปนั้นอย่างหมองเศร้า

"แนน...เธอจากฉันไปเดือนกว่าแล้วนะ ฉันไม่อยากคิดเลย...ว่านี่คือความจริง ฉันคิดถึงเธอมากนะแนน"

กิตติกรเฝ้าคิดถึงคืนวันที่ได้ทำงาน ได้พูดคุย กินข้าวดูหนังกับนิลวดี ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นไปด้วยดี จนถึงวันนั้น...วันที่ยลดามาอาละวาดที่บริษัท นับแต่นั้น...นิลวดีก็เย็นชากับเขา ยังไม่ทันที่เขาจะตามง้อหรืออธิบายให้เธอฟังได้สำเร็จ เธอก็มาถูกรถชนเสียชีวิตเสียก่อน

กิตติกรถอนใจ เอารูปใส่ลงในลิ้นชักตามเดิม ถึงเขาจะแต่งงานแล้ว แต่ก็ไม่เคยรักภรรยาเลย เพราะเป็นการคลุมถุงชนของครอบครัว ใจเขามีแต่นิลวดีเท่านั้น เขาเคยคิดจะขอหย่ากับยลดา...เพื่อมาแต่งงานกับนิลวดี แต่ความหวังต้องมาพังลง เพราะนิลวดีเสียชีวิต

นิชาภัสแพ็คกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางกลับประเทศไทย นรีนาถมาเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไปเลย หญิงสาวเงยหน้ายิ้มให้

"เอาของไปแค่นี้เองหรือลูก"

"แค่นี้พอแล้วค่ะ นิ้งไปหาซื้อเพิ่มที่โน่นก็ได้"

นรีนาถเอากุญแจสองพวงมายื่นให้หลานสาว

"เอ้า...กุญแจบ้านกับกุญแจรถ"

นิชาภัสไหว้แล้วรับมา

"จะไม่ไปอยู่กับพ่อแม่จริง ๆ เหรอลูก"

"ค่ะ...ช่วงที่ยังไม่มีงาน อาจไปนอนที่บ้าน แต่ถ้าทางโน้นรับแล้ว นิ้งก็จะไปอยู่ที่ทาวน์เฮ้าส์ของป้า จะได้ไม่ต้องขับรถไปทำงานไกล แต่แรก ๆ คงต้องนั่งแท็กซี่ให้จำทางได้ก่อนค่ะ ไม่รู้บ้านเมืองเปลี่ยนไปแค่ไหนแล้ว"

"จะไปอยู่ทาวน์เฮ้าส์ทำไม ก็ไปอยู่บ้านของป้าเลยก็หมดเรื่อง"

"เกินฐานะไปค่ะ นิ้งไปเป็นพนักงานเงินเดือนไม่กี่หมื่นนะคะ ไปอยู่บ้านใหญ่ขนาดนั้น คงโดนเพ่งเล็งตายเลยค่ะ"

นิชาภัสหัวเราะเสียงใส นรีนาถยิ้มลูบหัวเธอ หญิงสาวโผเข้ากอดเอว และซบหน้ากับอกของเธอ

"ป้าจะไม่ไปกับนิ้งจริง ๆ หรือคะ ป้าจะอยู่คนเดียวได้แน่เหรอ ไม่มีนิ้งอยู่ด้วย...ป้าเหงาตายเลยนะ"

นรีนาถน้ำตาคลอ

"ไม่ต้องห่วงป้าหรอก ป้ายังแข็งแรง และมีแมรี่อยู่เป็นเพื่อน ห่วงแต่หนูนั่นแหละ รับปากป้านะ...ว่าจะดูแลตัวเองอย่างดี อย่าให้ตัวเองต้องเจ็บเหมือนคราวนี้อีก เราเหลือหนูเพียงคนเดียวแล้วนะลูก"

นิชาภัสน้ำตาไหล พูดเสียงสั่นเครือ

"นิ้งสัญญาค่ะ...จะดูแลตัวเองอย่างดี นิ้งไม่ลืมหรอกนะคะ ว่ายังมีพ่อแม่กับป้าที่รอนิ้งอยู่ เสร็จเรื่องแล้ว...นิ้งจะกลับมาค่ะ"

"โอเค...แต่ถ้าป้าเสร็จงานก่อน ป้าจะไปหานะ ไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว อยากกลับไปดูสักครั้งเหมือนกัน"

"ดีจังเลยค่ะ...นิ้งจะรอนะคะ"

นิชาภัสก็ไม่อยากจากนรีนาถ แต่เธอมีเรื่องคาใจที่ต้องไปสะสาง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ คืนนั้น...นิชาภัสก็บินลัดฟ้าอำลาประเทศอังกฤษกลับสู่ประเทศไทย

นิชาภัสเดินทางมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิแล้ว นริศกับกัญญามารอรับเธอ สามคนพ่อแม่ลูกกอดกันกลม สองสามีภรรยาดีใจที่ได้ลูกสาวคนเล็กกลับคืนสู่อ้อมกอดอีกครั้ง

"ขอต้อนรับกลับบ้านนะลูก"

นริศลูบหัวบอกลูกสาว

"ไปจ้ะลูก...กลับบ้านเรากัน"

กัญญาพูดแล้วมองกระเป๋าใบใหญ่เพียงใบเดียวที่หญิงสาวเข็นมาด้วย

"ทำไมเอาของมาแค่นี้เองล่ะ ไหนว่าจะมาอยู่นาน ๆ ไง"

"นิ้งขี้เกียจขนค่ะแม่ ขาดเหลืออะไรมาหาซื้อที่นี่ง่ายกว่าค่ะ"

กัญญาพยักหน้า นริศมาช่วยเข็นกระเป๋า แล้วทั้งสามคนก็ออกจากสนามบินด้วยกัน นิชาภัสตื่นตากับความเปลี่ยนแปลงของบ้านเมือง

นริศเลี้ยวรถเข้าบ้านหลังใหญ่ นิชาภัสมองบ้านอย่างคิดถึง บ้านที่เธอเคยอยู่กับพ่อแม่และพี่สาว ก่อนที่นรีนาถจะมาขอเธอไปอยู่ด้วย

"บ้านของเรา...ยังสวยอยู่เลยนะคะพ่อ"

"พ่อให้คนมาซ่อมแซมทาสีใหม่ไว้ต้อนรับหนูไงจ๊ะ"

กัญญาบอกลูกสาว

"ขอบคุณค่ะพ่อ พ่อน่ารักที่สุดเลย"

นริศยิ้ม เขาจอดรถแล้วยกกระเป๋าลงจากรถ สาวใช้วัยรุ่นมาช่วยลากกระเป๋าเข้าบ้าน กัญญากับนิชาภัสเดินตามเข้าไป หญิงสาวมองไปทั่วบ้าน ทบทวนความทรงจำเก่า ๆ ที่เธอเคยมีความสุขกับครอบครัวในบ้านหลังนี้ ภาพของเธอกับพี่สาวยังแขวนอยู่ข้างฝา เธอเดินไปยืนมองภาพนั้น กัญญาเดินมาจับไหล่เธอ

"แม่จัดห้องใหม่ไว้ให้แล้วนะจ๊ะ"

"นิ้งขออยู่ห้องเก่าได้ไหมคะ"

กัญญานิ่งอึ้งไป เธอคิดจะเก็บห้องนั้นไว้เป็นอนุสรณ์ถึงนิลวดี แต่เมื่อนิชาภัสขอ...เธอก็จำต้องอนุญาต

"ได้สิจ๊ะ...ห้องนั้นแม่ทำความสะอาดแล้ว หนูเข้าไปพักได้เลยจ้ะ"

"ขอบคุณค่ะแม่"

หญิงสาวกอดหอมแก้มแม่

"นี่ยังเช้าอยู่ หนูขึ้นไปพักก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่ทำกับข้าวเสร็จแล้วจะไปเรียกจ้ะ"

"ค่ะแม่"

นิชาภัสหิ้วกระเป๋าเดินขึ้นห้อง นริศเดินมาโอบไหล่กัญญาและยิ้มให้กัน ทั้งคู่ดีใจที่ลูกสาวคนเล็กกลับมาแล้ว แต่ยังเศร้าใจที่ต้องเสียลูกสาวคนโตไปอย่างไม่มีวันกลับ