ตอนที่ 4

ทั้งสามคนออกมาคุยกันหน้าห้องพักผู้ป่วย นริศถอนใจมองภรรยาและพี่สาว

"เราจะเอายังไงกันดีคะ นิ้งเอาแต่ถามหาแนนตลอดเลยค่ะ ฉันไม่รู้จะบอกลูกยังไง"

"คุณพูดไปแบบนั้นดีแล้ว ตอนนี้ร่างกายนิ้งยังอ่อนแอมาก รอให้แข็งแรงกว่านี้ค่อยบอกเถอะ"

นริศตบไหล่บอกภรรยา กัญญาพยักหน้าเห็นด้วย

"อาการบาดเจ็บที่ตัวไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะ แต่หน้าสิ...ได้ยินหมอบอกว่านิ้งถูกกระจกบาดหน้าจนเป็นแผลเหวอะหวะ หมอได้ทำศัลยกรรมให้แล้ว อาทิตย์หน้าหมอนัดเปิดดูแผล พี่ว่าคงไม่เป็นไรมากหรอก หมอที่นี่เก่งมาก...ไว้ใจได้เลย"

"ดีแล้วครับ...ค่อยเบาใจหน่อย"

"แล้วเรื่องคดีหนูแนนล่ะ...ไปถึงไหนแล้ว จับตัวคนขับได้หรือยัง"

"จับได้ตั้งแต่วันเกิดเหตุครับ เขาไม่ได้หนีไปไหน...เขาบอกว่ายายแนนวิ่งไปตัดหน้ารถเขาเอง แต่มีคนบอกผมว่า...ยายแนนถูกผลักออกไปให้รถชนครับ"

"ห๊ะ!...จริงเหรอ ใครกันที่ทำแบบนี้"

นรีนาถจับแขนถามน้องชาย

"ฉันก็ไม่เชื่อว่าแนนจะวิ่งไปให้รถชนเองค่ะ แต่เราไม่มีหลักฐานเรื่องคนผลัก ตำรวจก็ไม่เชื่อ...เขาลงสาเหตุการเสียชีวิตว่าเป็นอุบัติเหตุค่ะ"

"แล้วคนที่บอกแกน่ะ...เขาไม่มายืนยันกับตำรวจให้เหรอ"

"ผมก็ไม่รู้จักคนที่บอกนะครับ ไม่ได้เห็นหน้าด้วย เขาโทรเข้ามาบอกที่มือถือของแนนในวันที่เกิดเหตุ ค้นหาเบอร์ก็ไม่ได้ด้วย"

"แปลกจริง...ดูมีเงื่อนงำชอบกล มันเกิดอะไรขึ้นกับหนูแนนกันแน่นะ"

นรีนาถถอนใจ ไม่คิดว่าเรื่องราวจะสับสนแบบนี้

"เราพักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะครับ ต้องดูแลนิ้งให้หายดีก่อน ถ้านิ้งหายดีแล้ว... เราค่อยมาปรึกษาเรื่องนี้กันอีกที"

นริศตบไหล่บอกภรรยาและพี่สาว ทั้งคู่พยักหน้าเห็นด้วย ทุกคนหันไปมองทางห้องของนิชาภัส ต่างก็ภาวนาให้เธอกลับมาหายดีดังเดิม

วันนี้...เป็นวันที่หมอจะเปิดหน้าดูแผลผ่าตัด นิชาภัสที่แข็งแรงขึ้นมาก รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก พยาบาลมาค่อย ๆ ดึงผ้าพันแผลออก นริศ กัญญาและนรีนาถตาค้าง จ้องมองอย่างตกตะลึง

"เป็นไงบ้างคะ หน้านิ้ง..."

"แผลแห้งสนิทดีมากครับ ไม่ต้องพันผ้าแล้ว ตอนนี้อาจจะยังดูบวม ๆ อยู่บ้าง แต่พอหน้าเข้าที่แล้ว...ก็จะกลับมาสวยเหมือนเดิม...ไม่ต้องกังวลนะครับ"

หมอชาวอังกฤษบอกกับทุกคน

"ฉันอยากเห็นหน้าตัวเองค่ะ"

นิชาภัสบอกกับหมอ หมอยิ้มพยักหน้าให้เธอ เดินไปหยิบกระจกที่รถเข็นพยาบาลมายื่นให้เธอ นิขาภัสเห็นเงาตัวเองในกระจก ก็อุทานออกมา...

"พี่แนน...ทำไมหน้าฉันถึงเหมือนกับพี่แนนล่ะ หมอคะ...ทำไม.."

แม้ใบหน้าจะยังบวม แต่ก็ดูออกว่าใบหน้านี้เป็นหน้าของนิลวดี ทุกคนต่างก็ตกใจและอยากรู้คำตอบ

"นั่นสิคะคุณหมอ...ทำไมหน้าหลานฉันถึงเปลี่ยนไปล่ะ"

นรีนาถจับแขนถามหมอ

"คืออย่างนี้ครับ...คนไข้ใบหน้าถูกกระจกบาดจนเป็นแผลใหญ่ ผมจึงต้องทำศัลกรรมตกแต่งใบหน้าให้ แต่ผมไม่รู้ว่าหน้าเดิมของเธอเป็นยังไง ผมเลยไปขอดูโทรศัพท์มือถือของเธอกับตำรวจ จึงได้เห็นรูปผู้หญิงที่เธอตั้งเป็นโปรไฟล์ ผมก็เลยทำให้ตามรูปนั้นครับ นี่ไม่ใช่หน้าจริงของเธอหรือครับ"

หมอถามพร้อมกับมองหน้าทุกคน

"เอ้อ!...ไม่มีอะไรครับ คุณหมอทำได้สวยมาก ขอบคุณมากครับ"

นริศไม่อยากให้เป็นเรื่อง ก็พูดตัดบทกับหมอ หมอยิ้มให้เขา

"ตอนนี้อาจจะยังไม่เข้าที่นัก อีก 2-3 วันเมื่อลดบวมแล้ว ก็จะสวยกว่านี้แน่ครับ"

หมอพูดเสร็จก็เดินออกไปกับพยาบาล นิชาภัสยังนั่งอึ้งอยู่บนเตียง นริศเดินมาลูบหัวเธอ

"ไม่ต้องคิดมากนะลูก หน้าเหมือนกับพี่แนนก็ดีแล้ว ลูกพ่อสวยน่ารักทั้งคู่..."

กัญญากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอร้องไห้ออกมาด้วยความอาลัยรักและคิดถึงนิลวดี

"แม่...ร้องไห้ทำไมคะ"

กัญญาร้องไห้จนพูดไม่ออก นรีนาถคิดว่าถึงเวลาต้องบอกความจริงกับนิชาภัสเสียที ก็เดินมาจับมือเธอ

"นิ้ง...ฟังป้านะลูก พี่แนนของหนู...ไม่อยู่กับเราอีกแล้วจ้ะ"

"ห๊ะ!...ไม่อยู่เหรอ พี่แนนไปไหนคะ"

นิชาภัสรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เธอมองพ่อแม่ที่ยืนก้มหน้าร้องไห้

"พ่อคะ...แม่คะ บอกนิ้งมาซิ พี่แนนไปไหนกันแน่ นิ้งเจ็บขนาดนี้...ไม่มีทางที่พี่แนนจะไม่มาเยี่ยม พี่แนนไม่มีทางละเลยนิ้งขนาดนี้แน่ เกิดอะไรขึ้นกับพี่แนนกันแน่คะ"

นริศกับกัญญามองหน้ากัน แล้วนริศก็ตัดสินใจบอกความจริงกับลูกวาวคนเล็ก

"แนน...ถูกรถชนตายในวันเดียวกับที่นิ้งประสบอุบัติเหตุ"

"แนน...เสียชีวิตระหว่างทางที่โรงพยาบาลจ้ะ"

กัญญาร้องไห้เสียงดัง

"พี่แนน...โธ่..."

นิชาภัสปิดหน้าร้องไห้ กัญญามานั่งกอดลูกและร้องไห้ด้วยกัน นริศกับนรีนาถก็ยืนน้ำตาไหลมองสองแม่ลูก ความเศร้าอบอวลไปทั้งห้อง