ตอนที่ 3

ยงชัยไม่สบายใจกับเรื่องที่พานีมาเล่า เขาจึงโทรมาคุยกับยลดาเอง เพื่อเตือนสติเธอ

"เยลลี่...แกมีปัญหาอะไรนักหนา ถึงต้องไปหาเรื่องกิตติ์ทุกวันแบบนี้"

"คุณอาฟ้องคุณพ่อหรือคะ"

"แล้วมันจริงไหมล่ะ"

"ก็...กิตติ์ทำตัวให้เยลลี่ระแวงนี่คะ เยลลี่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนไหนมายุ่งกับเขาค่ะ"

"ก็พูดกับเขาดี ๆ สิ ทำไมต้องไปหาเรื่องเขาด้วยล่ะ ผู้ชายน่ะนะ...ไม่ชอบให้เมียจุกจิกกวนใจหรอก ระวังเถอะ...ระแวงมาก ๆ จะกลายเป็นจริงสักวัน แกอย่าทำให้เขารู้สึกกดดันให้มากนักนะ ถ้าเขาทนไม่ได้...แล้วเกิดขอหย่าขึ้นมา ใครก็ช่วยแกไม่ได้"

"คุณพ่อ..."

ยลดาไม่คิดว่าพ่อเธอจะพูดแบบนี้

"แกจงจำสิ่งที่พ่อกับอานีพูดให้ดีนะ เราเตือนเพราะหวังดี อานีรักแกมากนะเยลี่ มีแต่เราที่หวังดีกับแกจริง ๆ แกไม่ควรไปพูดจาก้าวร้าวกับอาเขาด้วย...เขาเสียใจนะ"

"เยลลี่เข้าใจแล้วค่ะ พรุ่งนี้เยลลี่จะไปขอโทษคุณอาค่ะ"

"เข้าใจก็ดีแล้ว ช่วงนี้พ่อไม่ค่อยว่าง ต้องดูแลแม่แกอย่างใกล้ชิด มีอะไรก็ปรึกษาอานีนะ"

"ค่ะคุณพ่อ ฝากความคิดถึงถึงคุณแม่กับน้องด้วยนะคะ"

"อืม...แค่นี้นะ พ่อต้องไปแล้ว"

"สวัสดีค่ะคุณพ่อ"

ยงชัยวางสายไปก่อน ยลดาถอนใจ นั่งคิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำไปในวันนี้ และคิดว่าพรุ่งนี้จะไปขอโทษพานี

นริศเดินทางมาถึงสนามบินอังกฤษแล้ว นรีนาถมารอรับเขา สองพี่น้องกอดกันเพราะไม่ได้เจอกันมานาน

"ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่ไหม"

นรีนาถถามน้องชาย

"ครับพี่..."

เขาตอบด้วยใบหน้าเศร้าหมอง

"หักอกหักใจเสียเถอะนะ หนูแนนไปดีแล้ว ตอนนี้แกยังมีหนูนิ้งที่ต้องดูแลอีกคนนะ ทั้งแกทั้งกบต้องเข้มแข็งทั้งคู่ ต้องเป็นกำลังใจให้หนูนิ้งหายดีนะ"

นรีนาถน้ำตาไหล สงสารหลานสาวทั้งสองคน นริศเงยหน้ากระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหล เขาโอบไหล่พี่สาว

"เราไปหานิ้งกับกบกันเถอะครับ"

นรีนาถยิ้ม เอามือปาดน้ำตา เดินออกจากสนามบินพร้อมกับน้องชาย เธอเป็นคนขับรถพาเขาไปหาลูกเมียที่โรงพยาบาล

นิชาภัสฟื้นขึ้นมาดื่มน้ำ และกินซุปได้นิดหน่อย กัญญาคอยดูแลลูกอย่างใกล้ชิด นับตั้งแต่นรีนาถไปขอตัวนิชาภัสมาเลี้ยง ตอนนั้นเธอเพิ่งมีอายุเพียง 10 ปี กัญญากับนริศก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดลูกสาวคนเล็กอีกเลย จนลูกทั้งสองมาเกิดเรื่องพร้อมกัน

นริศกับนรีนาถเปิดประตูเข้ามา กัญญาหันไปมองแล้วยิ้มให้

"มาแล้วหรือคะคุณ..."

กัญญาลุกขึ้นยืนต้อนรับ นริศเดินเข้ามาที่เตียง เห็นใบหน้าของลูกถูกผ้าพันจนเห็นแต่ลูกตากับรูจมูก มันทำให้เขารู้สึกปวดใจมาก

"พ่อ...พ่อขา"

เสียงเรียกที่แผ่วโหยของนิชาภัส ทำให้นริศกลั้นน้ำตาไม่อยู่ หยาดน้ำใสไหลลงอาบหน้า เขาจับมือลูกสาวไว้แน่นยกขึ้นจูบเบา ๆ

"นิ้ง...ลูกพ่อ เป็นไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนบ้าง...บอกพ่อซิ"

"เจ็บไปหมดเลยค่ะ"

นริศเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตา ฝืนยิ้มพูดปลอบลูก

"ไม่เป็นไรนะ...เดี๋ยวก็หาย อดทนหน่อยนะลูก"

"พี่แนนล่ะคะพ่อ ทำไมพี่แนนไม่มาด้วยล่ะ นิ้งคิดถึงพี่แนนมากเลยค่ะ"

นริศสะอึก กัญญากับนรีนาถมองหน้ากัน พวกเขาสะเทือนใจที่นิชาภัสเรียกหาแต่พี่สาว แต่เธอไม่อาจมาหาน้องสาวได้อีกแล้ว

"แนน...เอ้อ..."

นริศไม่ได้คิดคำแก้ตัวมาด้วย เลยพูดไม่ออก กัญญาจึงต้องแก้ตัวแทนสามี

"พี่แนนงานยุ่งมากจ้ะ แต่ฝากมาบอกให้นิ้งหายเร็ว ๆ นิ้งต้องเข้มแข็งและรีบหายนะลูก จะได้กลับไปหาพี่แนนไงจ๊ะ"

"ค่ะแม่...นิ้งจะรีบหาย จะได้ไปหาพี่แนนที่กรุงเทพ เรานัดกันไว้ค่ะ เดือนหน้าก็จะถึงเวลานัดของเราแล้ว...ตื่นเต้นจัง"

กัญญากับนริศเมินหน้าซ่อนน้ำตา

"พอแล้ว...ไม่ต้องพูดแล้วลูก นอนพักเยอะ ๆ นะ จะได้หายเร็ว ๆ แล้วกลับไปพร้อมกับพ่อแม่"

นรีนาถลูบหัวบอกเธอ

"ป้ายอมให้นิ้งกลับแล้วหรือคะ"

"ยอมสิ...คงถึงเวลาที่หนูต้องกลับบ้านแล้วล่ะ"

"ป้าไปกับเราด้วยนะคะ นิ้งไม่อยากให้ป้าต้องอยู่คนเดียวค่ะ"

"เอาไว้ให้หนูหายดีก่อน แล้วเราค่อยมาคุยกันนะ"

นิชาภัสพยักหน้า เธอหลับตาลงและหลับไปอีก นรีนาถห่มผ้าให้เธอ แล้วทำมือบอกน้องชายและน้องสะใภ้ให้ออกไปคุยกันข้างนอก ทุกคนมองดูนิชาภัสอย่างห่วงใย