ตอนที่ 2

กิตติกรโกรธที่เธอตามเซ้าซี้ไม่เลิก เขาไม่อยากโต้เถียงไร้สาระแบบนี้

"ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ เราก็ไม่ต้องมาคุยอะไรกันอีก...ผมเบื่อ"

"เบื่อเหรอ...เราแต่งงานกันมาแค่ 2 ปีเองนะ คุณมาพูดว่าเบื่อได้ยังไง... คุณพูดได้ยังไง"

เยลลี่หรือยลดา ตะโกนเสียงดังใส่เขาอีก กิตติกรไม่ตอบ...คว้ากระเป๋าเดินปึงปังขึ้นข้างบน

"กิตติ์...คุณจะไปไหน มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ"

ยลดาตามไปดึงแขนเขา แต่เขาสะบัดแขนแรง ๆ แล้วขึ้นข้างบนไปอย่างไม่แยแส ยลดาทรุดนั่งลงบนโซฟา...สองมือปิดหน้า หญิงวัย 40 คนหนึ่งเดินมาหาเธอ

"คนก็ตายไปแล้ว...แกยังจะไปหาเรื่องเขาอีกทำไม"

"ถึงมันจะตายไปแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ตายไปจากใจกิตติ์หรอกค่ะคุณอา เขายังรักยังคิดถึงมันอยู่"

"แกมีสติบ้างได้ไหมเยลลี่ อาเตือนหลายครั้งแล้วนะ ผู้ชายน่ะ...ยิ่งบีบก็ยิ่งห่าง ถ้าแกไม่คอยระแวงกดดันเขาแบบนี้ คนอื่นจะแทรกเข้ามาได้หรือ...แกหยุดคิดสักนิดเถอะ"

"เยลลี่รักเขานี่คะคุณอา เยลลี่จะไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนมาแย่งเขาไปหรอกค่ะ...ไม่มีวัน"

ยลดาทำหน้าดื้อดึง พานีส่ายหัวให้กับความดื้อของหลานสาว ยลดาหึงหวงกิตติกรจนชีวิตแต่งงานไม่ราบรื่นและทำท่าจะพัง ทั้งคู่ทะเลาะกันทุกวันเพราะความหึงหวงของยลดา

"เยลลี่...อาขอเตือนไว้เลยนะ ถ้าแกยังเป็นแบบนี้ สักวันเขาต้องหนีแกไปแน่...ถึงตอนนั้นแกจะเสียใจก็สายเกินไปแล้ว"

"คุณอา...อย่ามาพูดแบบนี้นะคะ"

ยลดาพูดกับพานีด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด พานีขมวดคิ้วไม่พอใจ

"มันจะมากไปแล้วนะเยลลี่ นี่แกคงวางอำนาจกับผัวจนเคยตัวสินะ ถึงได้กล้ามาใช้น้ำเสียงแบบนี้กับอา"

พานีโกรธจึงเดินหนี ยลดาต้องนั่งอารมณ์เสียอยู่คนเดียว

"ทำไมไม่มีใครเข้าใจฉันเลย"

เธออาละวาดปาหมอนอิงจนเกลื่อนพื้น พวกสาวใช้ได้แต่แอบมองอยู่ห่าง ๆ คนในบ้านไม่มีใครอยากยุ่งกับเธอสักคน

พานีอารมณ์เสียกับหลานสาวมาก เธอขึ้นมานั่งสงบสติอารมณ์บนห้องนอนตัวเอง

"ทำไมเยลลี่ถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้นะ ตั้งแต่แต่งงาน...ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เราคงปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"

พานีตัดสินใจเอามือถือโทรหาพี่ชายที่อยู่อเมริกา เขาพาแม่ของยลดาไปรักษาตัวที่นั่น พร้อมลูกชายคนเล็กที่ไปเรียนต่อ และขอร้องให้พานีมาดูแลหลานแทน เธอรอสายสักพัก...พี่ชายก็รับสาย

"ว่าไงน้องสาว...วันนี้นึกยังไงถึงโทรมาหาพี่ได้"

"ขอโทษนะคะพี่ชัย รบกวนพี่กับพี่ก้อยหรือเปล่าคะ"

ยงชัยหัวเราะเบา ๆ

"ไม่เลย...เราตื่นแล้ว มีอะไรหรือเปล่า"

"นีมีเรื่องจะมาปรึกษาค่ะ...เรื่องของเยลลี่"

"หืม...เกิดอะไรขึ้นกับเยลลี่เหรอ"

ยงชัยถามเสียงร้อนรน พานีตัดสินใจบอกเล่าเรื่องราวของหลานสาวให้พี่ชายฟัง

"ไอ้กิตติ์นอกใจเยลลี่เหรอ"

"นีก็ไม่แน่ใจค่ะ แต่ได้ยินว่าพวกเขาเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่มหาลัย แล้วยังเข้ามาทำงานด้วยกันอีก ก็คงสนิทกันในระดับหนึ่ง แต่พวกเขาก็ไม่ได้แสดงออกแน่ชัดว่ามีอะไรกันค่ะ..."

"พวกเขาคงใกล้ชิดกันจนเยลลี่หึงหวงหวาดระแวงล่ะสิ"

"แต่เธอคนนั้นก็ถูกรถชนตายไปแล้วนะคะ เรื่องมันก็น่าจะจบไปได้แล้ว..."

"แล้วไอ้กิตติ์มันมีพฤติกรรมยังไงบ้างล่ะ"

"เขาก็ไปทำงาน...กลับบ้านตรงเวลาทุกวันค่ะ นีก็ไม่เคยเห็นเขาทำตัวเหลวไหลเลยนะคะ นีเป็นห่วงว่า...ถ้าเยลลี่ยังเป็นแบบนี้ต่อไป ตากิตติ์ต้องขอหย่าแน่ ๆ ค่ะ"

"มันกล้าเหรอ"

ยงชัยพูดเสียงเครียด

"ผู้ชายทุกคนมีศักดิ์ศรีของตัวเองนะคะ ใครจะทนให้เมียมาหาเรื่องได้ทุกวัน พี่เองก็เป็นผู้ชาย น่าจะเข้าใจเรื่องนี้ดีนะ อย่าเอาแต่หลับหูหลับตาเข้าข้างลูกเลยค่ะ ถ้าเยลลี่ยังเป็นแบบนี้ คงไม่มีใครอยากอยู่ด้วยแน่ เยลลี่อาละวาดได้ทุกวัน นีเองก็ชักจะทนไม่ไหวแล้วนะคะ มันจะขึ้นมานั่งบนหัวนีอยู่แล้ว"

ยงชัยนิ่งอึ้งไป เขารู้สึกกังวลกับเรื่องนี้มาก แต่จะกลับตอนนี้ก็ไม่ได้ เขาเพิ่งมาถึงได้ไม่นาน และอาการโรคมะเร็งของภรรยาก็ยังไม่ดีขึ้นนัก เขาไม่อยากห่างจากเธอในช่วงนี้

"นี...ตอนนี้พี่ยังกลับไปไม่ได้ นีช่วยดูแลหลานไปก่อนนะ พี่จะโทรไปคุยกับเยลลี่เอง จะไม่ให้หลานทำตัวแบบนี้อีก"

พานีถอนใจ

"ถ้าเยลลี่ยอมฟังก็ดีค่ะ นีไม่ได้โกรธหลานนะคะ แต่ไม่อยากเสียอารมณ์กับเยลลี่อีก พี่ชัยอย่าฟังแต่ลูกนะคะ...ควรฟังคนอื่นบ้าง นีกลัวว่าตากิตติ์จะหมดความอดทนค่ะ"

"พี่เข้าใจแล้ว...ขอบใจนีมากนะ"

"ค่ะพี่ชัย"

พานีวางสายแล้วถอนใจ ยงชัยรักและตามใจยลดา...จนเธอทำอะไรไม่เคยแคร์ความรู้สึกของใคร พานีรู้ว่ากิตติกรเริ่มจะทนยลดาไม่ไหวแล้ว รอแค่วันแตกหักเท่านั้น