ตอนที่ 12

ต่ได้ยินหญิงสาวคนนั้นพูดว่า...

"ได้ยินว่าวันนี้คุณมีเพื่อนร่วมงานใหม่หรือคะ อยู่ไหนล่ะ...แนะนำให้ลูกหมีรู้จักหน่อยสิคะ"

พิรชัชชี้มาทางนิชาภัส

"คนนี้ไง...ชื่อนิชาภัส"

รุ่งรัศมีหันไปมองหน้านิชาภัส แล้วเธอก็อ้าปากค้างตาโต ทำหน้าตกใจสุดขีด

"ผะ...ผะ...ผี...หลอก"

พูดเสร็จเธอก็หลับตา พิงซบกับอกของพิรชัช ทำท่าเหมือนเป็นลม เขาจับตัวเธอเขย่าเบา ๆ

"เฮ้!...ลูกหมี...ลูกหมี"

พิรชัชประคองเธอนั่งลงที่เก้าอี้ของเขา ทุกคนลุกขึ้นมามุงดู

"โห...โคตรเวอร์เลย แกล้งเป็นลมอ้อนเขาหรือเปล่าเนี่ย"

นิชาภัสคิดในใจแล้วเบ้ปากใส่

"แหม...ล้มเข้าซองพอดีเป๊ะเลย"

วีระชาติพูดเบา ๆ อยู่ข้างนิชาภัส เธอจึงกระซิบถามเขา

"คนนี้เป็นใครอ่ะวีวี่"

"เธอชื่อรุ่งรัศมี เป็นหลานสาวท่านประธานของเรา"

นิชาภัสพยักหน้า วีระชาติกระซิบบอกเธอว่า

"คุณเธอมาติดพันหัวหน้าเราจ้ะ"

นิชาภัสขมวดคิ้ว หันไปทำหน้างงมองวีระชาติ กระซิบถามเขา

"ติดพัน...แปลว่าอะไร"

"ก็...แบบว่ามาชอบหัวหน้าเราไง"

"Oh!... I see พวกเขาไม่ใช่แฟนกันหรอกเหรอ"

"No...ไม่ใช่สเปคหัวหน้า"

นิชาภัสได้ยินก็ถามเขาว่า

"แล้วกับคนที่ชื่อแนนล่ะ ใช่สเปคของเขาหรือเปล่า"

"ก็ไม่แน่ใจนะ...หัวหน้ากับแนนก็สนิทกันมาก ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ ด้วย แต่จะใช่แฟนไหม...อันนี้ไม่แน่ใจ เธอรู้แล้วก็เงียบ ๆ นะ...อย่าพูดไปล่ะ"

วีระชาติเอานิ้วแตะปาก นิชาภัสพยักหน้า ทำท่ารูดซิบปาก แต่คิดในใจว่า

"เขายังไม่มีแฟน งั้นก็ไม่ใช่เขาน่ะสิ ถ้าไม่ใช่เขา...ก็ต้องเป็นคุณกิตติกร แต่เขาสนิทกับพี่แนนมาก หรือจะแอบคบกัน มันยังไงกันล่ะเนี่ย ตกลงเป็นคนไหนกันแน่นะ...ที่เป็นแฟนพี่แนน โอ๊ย!...ปวดหัว"

นิชาภัสถอนใจ เอามือจับหน้าผาก ยืนมองพิรชัชเขย่าตัวเรียกรุ่งรัศมี

"ลูกหมี...ลูกหมี"

สักพักเธอก็ลืมตาขึ้น แล้วทำท่าหวาดกลัว กอดแขนชายหนุ่มไว้แน่น

"เฟรมคะ...ลูกหมีเห็นยายแนนค่ะ มัน...มันมาหลอกลูกหมี"

"ไม่ใช่ผีไม่ใช่สางที่ไหนหรอก เขาแค่หน้าคล้ายแนนน่ะ นั่นไง..."

เขาชี้นิชาภัสให้รุ่งรัศมีดู เธอหันไปมองอยางกล้า ๆ กลัว ๆ

"เธอ...ไม่ใช่ผีแน่นะ"

"ฉันเป็นคนร้อยเปอร์เซนต์ค่ะ ไม่เชื่อก็จับดูสิคะ"

นิชาภัสยื่นแขนให้ แต่รุ่งรัศมียังลังเล หันไปมองหนาพิรชัช

"เธอเป็นคนจริง ๆ นะฮ๊า วีวี่จับพิสูจน์มาแล้วฮ่ะ"

วีระชาติให้ความมั่นใจกับรุ่งรัศมี เธอจึงค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะแขนของนิชาภัสด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ

"อือ...คนจริง ๆ ด้วย"

พูดแล้วรุ่งรัศมีก็ถอนใจโล่งอก

"เธอนี่หน้าเหมือนแนนมากจริง ๆ นะ อย่างกับพี่น้องฝาแฝดกันแน่ะ "

"แนนไม่มีแฝดสักหน่อย

พิรชัชพูดแย้งเสียงเรียบ

"ลูกหมีรู้ค่ะ ไม่น่าเชื่อนะคะ ที่เธอจะเหมือนแนนได้ขนาดนี้ ทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย"

"ไม่แปลกหรอกค่ะ ในโลกนี้มีคนที่หน้าเหมือนกัน ทั้งที่ไม่มีสายเลือดเดียวกันเยอะแยะไป"

พิรชัชหรี่ตามองนิชาภัส แต่ไม่พูดอะไร รุ่งรัศมีกับนิชาภัสก็สบตากันนิ่ง รุ่งรัศมีเป็นฝ่ายถอนสายตาก่อน

"เอ้อ...คุณทำงานเถอะค่ะเฟรม ลูกหมีไม่รบกวนแล้ว เที่ยงนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะคะ"

"เที่ยงนี้...ผมว่าจะเลี้ยงต้อนรับคุณนิชาภัสครับ"

"งั้นลูกหมีขอหุ้นด้วยนะคะ เที่ยงนี้เจอกันค่ะทุกคน"

รุ่งรัศมีพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ทุกคนกลับไปนั่งที่ตัวเองและเริ่มลงมือทำงาน นิชาภัสพยายามจะสลัดความคิดฟุ้งซ่านเรื่องพี่สาวทิ้ง ตั้งใจทำานตรงหน้า แต่มันก็อดคิดไม่ได้เลย

ตอนพักเที่ยง...รุ่งรัศมีมาตรงเวลาเป๊ะ ๆ เธอถือกระเป๋าเดินยิ้มเข้ามาในห้อง

"เสร็จหรือยังคะเฟรม"

"อื้ม...เสร็จแล้ว"

ทุกคนเก็บของเตรียมตัวไปกินข้าว แต่นิชาภัสยังคีย์คอมอยู่

"นิ้ง...เอาไว้ก่อนก็ได้ ไปเหอะ..."

วีระชาติบอกเธอ เธอยิ้มให้เขาแล้วปิดคอม ลุกขึ้นเอากระเป๋ามาสะพายตัว เดินออกมาพร้อมทุกคน พวกพนักงานสาวหลายคนเห็นหน้าเธอ ก็จับกลุ่มมองแล้วซุบซิบกัน นิชาภัสขมวดคิ้วไม่พอใจ

"ช่างเหอะนิ้ง...ไม่ต้องไปสนใจพวกปากหอยปากปูหรอก"

มยุราบอกเธอ

"ใช่...พวกขี้เม้าท์ทั้งนั้น"

โยธินพูดเสริม แต่นิชาภัสทนไม่ไหว เธอเดินไปหาคนพวกนั้นและถามไปตรง ๆ

"ข้องใจสงสัยอะไรก็มาถามฉันสิ มายืนซุบซิบนินทาปากหอยปากปูแบบนี้...ฉันไม่ชอบนะ"

พวกนั้นอึ้ง และมองเธอหวาด ๆ

"เธอ...เป็นผีหรือเปล่า"

นิชาภัสถอนใจ แล้วถามกลับไป

"ตอนนี้กี่โมงแล้วล่ะ"

"เอ่อ..จะเที่ยงแล้ว"

"แล้วผีบ้านใครหลอกคนตอนเที่ยงล่ะ แต่ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็ไม่แน่นะ คืนนี้ระวังผีไปหานะ แฮร่!..."

หญิงสาวพูดเสียงเย็น เธอทำตาโตแข็ง ๆ แล้วค่อย ๆ เหยียดปากยิ้ม กางมือเดินทื่อเข้าหา พวกขวัญอ่อนกรีดร้องแล้ววิ่งหนี นิชาภัสหัวเราะชอบใจ พวกวีระชาติก็พากันหัวเราะ มีเพียงพิรชัชที่ส่ายหัว เธอเดินกลับมาหาเพื่อน ๆ

"โถ...อีพวกปอดแหก วิ่งตูดแป้นเลย เธอเจ๋งอ่ะนิ้ง ทำจนพวกมันเผ่นไปเลยอ่ะ"

วีระชาติหัวเราะยกนิ้วให้

"พวกไร้สาระทั้งนั้น"

นิชาภัสพูดแล้วส่ายหัว

"เธอกับแนนนี่ต่างกันคนละขั้วเลยนะ ถ้าเป็นแนนจริง...คงปล่อยให้คนพวกนั้นพูดกันสนุกปากไปแล้วล่ะ"

รุ่งรัศมีพูดกับเธอ นิชาภัสไม่ตอบอะไร เธอเดินไปกับวีระชาติ มีมยุรา เยาวดีและโยธินเดินตามหลัง