ตอนที่ 11

"เขาหรือ...ที่ชื่อพิรชัช โห...ไม่คิดว่าตัวจริงจะหล่อขนาดนี้นะ...ตัวสูงดีจัง แล้วเขากับพี่แนนอยู่ในสถานะไหนกันล่ะ จะใช่แฟนพี่แนนไหมน้อ"

นิชาภัสมองพิรชัชแล้วเผลอยิ้ม

"สวัสดีค่ะ...ฉันชื่อนิชาภัส ต่อไป...ขอฝากตัวด้วยนะคะ"

เธอยกมือไหว้เขา เขารับไหว้อึ้ง ๆ

"สวัสดีครับ...ผมชื่อพิรชัช หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่นนะ"

พิรชัชบังคับเสียงให้เป็นปกติ ทั้งที่ใจของเขายังคิดสับสนกับหญิงสาวตรงหน้า นิชาภัสส่งยิ้มหวานให้พิรชัช กิตติกรเห็นแล้วร้อนรุ่มในใจ พิรชัชเขินกับสายตาที่หญิงสาวมองเขา จึงหันไปพูดกับกิตติกร

"งานที่คุณให้ผมไปทำ...เกือบเสร็จแล้วนะครับ ไม่เกินมะรืนนี้คงจะนำไปเสนอให้ลูกค้าได้"

"อื้ม...ดีมากเลยครับ"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว...ผมขอตัวก่อนนะครับ จะพาเธอไปแนะนำกับทุกคน จะได้เริ่มทำงานกันเลย"

กิตติกรพยักหน้า มองนิชาภัสเดินตามหลังพิรชัชออกไปจากห้อง เขานั่งลงและถอนใจเฮือกใหญ่ นิชาภัสทำให้ใจเขาสั่นหวั่นไหวไปหมดแล้ว

นิชาภัสเดินตามหลังพิรชัชไปที่แผนกของเขา ซึ่งเป็นห้องทำงานเฉพาะแผนก ในห้องมีโต๊ะตั้งหันหน้าชนกันอยู่ฟากละ 3 ตัว มีอุปกรณ์คอมพิวเตอร์วางบนโต๊ะ เธอสนใจมองแต่แผ่นหลังตรงหน้า ไม่ได้สนใจจะมองอย่างอื่นเลย

"เขาจะใช่คนที่พี่แนนเล่าให้ฟังหรือเปล่านะ ถ้าเป็นเขาคนนี้... แล้วคุณกิตติกรเป็นใครล่ะ เฮ้อ!...ตกลงใครเป็นแฟนของพี่แนนกันแน่เนี่ย"

นิชาภัสมัวแต่คิดเพลิน ๆ จนเดินชนหลังพิรชัชไม่รู้ตัว เขาเหลียวมามองเธอ ก็เห็นเธอเอามือจับจมูก

"ไม่เป็นไรนะ"

"ขอโทษค่ะ...มัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อย...เจ็บไหมคะ"

เธอยิ้มเจื่อน...ลูบหลังเขาเบา ๆ ชายหนุ่มส่ายหัว เขาหันไปเรียกเพื่อนร่วมงาน

"เพื่อน ๆ ครับ เชิญมารวมกันตรงนี้หน่อย"

ทุกคนหันมามอง และลุกจากโต๊ะมายืนตรงหน้าพิรชัช

"วันนี้เรามีเพื่อนใหม่ที่จะมาร่วมงานด้วย เอ้า...คุณ แนะนำตัวเองให้ทุกคนรู้จักหน่อยสิ"

พิรชัชหันไปมองบอกนิชาภัสที่ยังยืนอยู่ข้างหลัง หญิงสาวจึงก้าวมายืนข้าง ๆ เขาและส่งยิ้มให้ทุกคน

"Hi...สวัสดีทุกคน ฉันชื่ิอ..."

"ว๊าย!...ผียายแนน..."

ยังไม่ทันที่เธอจะแนะนำตัวเสร็จ ใครคนหนึ่งก็ร้องขึ้น ทุกคนเลยไปยืนกองรวมกัน และมองหญิงสาวด้วยท่าทีหวาดกลัว

"ฉันไม่ใช่ผี และไม่ได้ชื่อแนนด้วย ฉันชื่อนิ้ง...ชื่อจริงว่านิชาภัส เพิ่งมาจากอังกฤษ..."

หญิงสาวเท้าสะเอวบอกทุกคน

"ผีอะไรจะมากลางวันแสก ๆ"

เธอพูดแล้วค้อนทุกคน

"ไม่ใช่ผีจริง ๆ นะ"

คนพูดเป็นชายหนุ่มท่าทางตุ้งติ้ง เธอจึงยื่นแขนให้เขา

"เอ้า...ไม่เชื่อก็ลองจับดูสิ"

เขาเอานิ้วแตะแขนเธอแบบกล้า ๆ กลัว ๆ พอสัมผัสกับเนื้อนุ่มนิ่ม ก็เลยจับ ๆ แตะ ๆ

"เอ๊อ!...คนนี่หว่า ตัวอุ่นเชียว"

คนพูดยิ้มแหย ๆ

"ก็คนน่ะสิ...เห็นยังไงว่าเป็นผี"

"ขอโทษนะ...เธอหน้าเหมือนเพื่อนเราคนนึงที่เพิ่งเสียไปน่ะ เราเลยตกใจ"

"ช่างเถอะ..."

นิชาภัสส่ายหัว ก็รู้อยู่แล้วว่าทุกคนต้องตกใจ

"ฉันชื่อวีวี่นะ ชื่อจริงว่าวีระชาติจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

วีระชาติทำท่ากระตุ้งกระติ้งจับแขนนิชาภัส

"จริง ๆ มันชื่อไอ้วีครับ แต่ดัดจริตชอบให้คนเรียกว่าวีวี่"

ชายหนุ่มที่รุ่นราวคราวเดียวกับพิรชัช...มาเท้าไหล่วีระชาติพูดกับนิชาภัส วีระชาติเอาศอกกระทุ้งท้องเขาจนตัวงอ เขาเลยทุบคืนไปหนึ่งที

"สวัสดีครับ...ผมชื่อโยธินนะ เรียกโยก็ได้"

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะโย"

"ฉันชื่อเยาวดีจ้ะ เรียกเยาว์ก็ได้"

หญิงสาวร่างเล็กบอกเธอ ท่าทีดูเมิน ๆ หยิ่ง ๆ

"ฉันชื่อมยุรา ชื่อเล่นว่าโมจ้ะ"

"ยินดีรู้จักทุกคนค่ะ เที่ยงนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวทุกคนเพื่อมิตรภาพนะ"

นิชาภัสค้อมหัวให้ทุกคน มยุรามาทักทายทำความรู้จักกับเธอ โยธินกับวีระชาติก็มาพูดคุยด้วย พิรชัชกอดอกมองเฉย ๆ ไม่แสดงท่าทีอะไร เยาวดีนั่งลงที่โต๊ะ ไม่สนใจจะมาพูดคุยด้วย

พิรชัชเห็นว่าทุกคนได้ทำความรู้จักกันเรียบร้อยแล้ว ก็บอกกับทุกคนว่า...

"เอาล่ะ...รู้จักกันแล้วนะ ต่อไปเราก็จะทำงานร่วมกัน ก็ขอให้ร่วมงานกันด้วยดี คุณนั่งที่โต๊ะว่างข้างผมนี่แหละ"

ตอนท้ายเขาหันมาบอกนิชาภัส เธอยิ้มพยักหน้า เอากระเป๋ามาวางบนโต๊ะ โต๊ะตรงข้ามของเธอคือวีระชาติ ถัดไปเป็นเยาวดีและมยุรา นิชาภัสนั่งริมสุด พิรชัชนั่งกลาง และปิดท้ายด้วยโยธิน โต๊ะทุกตัวจะห่างกันประมาณครึ่งฟุต ทำให้ไม่ต้องนั่งเบียดกัน

ยังไม่ทันที่ใครจะทำอะไร ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา พร้อมกับส่งเสียงหวานใสมาก่อน

"เฟรมคะ...มอร์นิ่งค่ะ"

ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นหญิงสาวหน้าตาดีแต่งตัวสุภาพ เดินยิ้มเข้ามาในห้อง และเดินมาหาหาพิรชัช นิชาภัสจึงได้รู้ว่าพิรชัชมีชื่อเล่นว่าเฟรม

"ลูกหมี มีอะไรเหรอ"

ลูกหมีหรือรุ่งรัศมียิ้มหวานให้เขา

"ลูกหมีมาเซย์ฮัลโหลคุณค่ะ"

เธอยิ้มหวานให้พิรชัช โดยไม่สนใจใครในห้องเลย นิชาภัสเอามือเท้าคางมองแล้วเบ้ปาก

"โห...เสน่ห์แรงจริงวุ๊ย มีสาวสวยมาเซย์ฮัลโหลถึงห้องซะด้วย แบบนี้คงไม่ใช่คนที่พี่แนนพูดถึงหรอก"

คิดแล้วเธอก็เลิกสนใจทั้งคู่ เธอเปิดคอมเพื่อจะเริ่มงาน