บทที่๒...ห้ามความรักไม่มีทางได้ (๔)

“เรากลับเข้าบ้านกันดีกว่าค่ะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นจะได้ช่วยเหลือทัน ตอนนี้อาเทียนเหมือนจะไม่ค่อยมีสติด้วย” เริ่มเป็นห่วงคุณอาของตัวเองเสียแล้วจึงเร่งฝีเท้าเข้ามาในบ้านแต่เหมือนจะไม่ทันเพราะเจ้าบ่าวเจ้าสาวกำลังเผชิญหน้ากัน

โดยมีบุคคลที่สามยืนข้างเมริรินไม่ห่าง...พ่อเลี้ยงภูรินั่นเอง

ข้าวของในบ้านพังจากการทำลายของเขา ชายหนุ่มยืนตรงเพื่อเผชิญหน้ากับบุคคลที่ทำให้เจ็บปวด เธอเคยเป็นความสุขของเขา ดอกไม้เบ่งบานในหัวใจเพราะแค่มองก็ทำให้เป็นสุขแล้ว ต่างจากตอนนี้ที่หล่อนเป็นเหมือนเครื่องมือประหาร เห็นหน้าก็ทำเอาหัวใจถูกบีบรัดจนเจ็บปวดไปหมด

“ไปจูบกับมันขนาดนั้นยังบอกว่าไม่มีอะไร เห็นฉันโง่เหมือนควายเหรอเมย์ หัวฉันมีเขางอกออกมาใช่ไหม” ตะโกนเสียงดังก้องทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามาหยุดชะงัก วราลีพอจะเดาเรื่องได้ว่าเขาเห็นสิ่งใดจึงกลับมาด้วยความเสียใจมากมายเช่นนี้

แต่ไม่คิดว่าจะเห็นภาพบาดตาเหมือนที่ตนได้เห็น จึงไม่แปลกใจที่เขาจะโกรธจนพังของ มันน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่ชายหนุ่มต้องเจอ

ถ้าทำได้คงอยากพังบ้านมากกว่า...

“ตอบสิ!” ตะโกนถามเสียงดังลั่นจนว่าที่เจ้าสาวตัวสั่นด้วยความกลัว รีบขยับเข้าไปหาเจ้าของไร่ข้างเคียงในทันที กอดกันต่อหน้าคนที่เพิ่งผ่านความเจ็บปวด ยิ่งทำให้ชายหนุ่มโมโหมากกว่าจนหลานสาวต้องรีบเข้าไปยืนเคียงข้างคุณอา

เพื่อให้เขารู้ว่าไม่ได้ถูกทอดทิ้ง ยังมีเธอที่รักและหวังดีอยู่ข้างกายเสมอ

“ขอโทษ...เมย์กับพี่ภูเคยคบกันมาก่อน แต่ตอนนี้เป็นแค่พี่น้องไม่มีอะไรมากกว่านั้น” คำพูดที่กลั่นออกมาล้วนเป็นคำโกหกที่เขาไม่มีวันเชื่อ ยิ่งมองมือของหล่อนที่จับแขนชายอื่นก่อนเลื่อนสายไปยังลำคอที่หลงเหลือร่องรอยสีช้ำเอาไว้ก็โมโหมากกว่าเดิม

เธอเห็นเขาเป็นคนโง่หรือกำลังล้อเล่นอย่างนั้นหรือ ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อเลยด้วยซ้ำว่าตนจะเคยตกหลุมรักผู้หญิงเจ้าเล่ห์มากมารยาเช่นนี้

แต่ถึงรู้ว่าเธอทำผิดต่อตน ทรยศต่อความไว้เนื้อเชื่อใจ...แต่ความรักก็ไม่จางหายไป

มันยังหลงเหลือในก้อนเนื้อข้างซ้ายเหมือนเดิมจนหงุดหงิดตัวเอง

“พี่น้อง...พี่น้องที่ไหนเขานอนด้วยกัน” ถามอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาพยายามประคองตัวเองไม่ให้ร่วงลงพื้นเสียก่อน แม้ใจตอนนี้จะเจ็บปวดเท่าไหร่จนไม่มีกระทั่งแรงจะยืนก็ตาม

“ไม่ใช่...”

“อย่ามาโกหก!! รอยที่คอมันบอกหมดแล้วว่าเธอทำอะไรกับมันบ้าง” ตะโกนดังลั่นขณะที่ชายอีกคนยังคงเงียบด้วยความละอาย เขาทำเพียงยืนนิ่งอย่างเดียวไม่ได้แทรกบทสนทนาของอดีตคู่แต่งงานที่ตอนนี้ล่มไม่เป็นท่า

พวกเขาไปมาหาสู่กันโดยที่วิภูก็นึกละอายและรู้สึกผิดต่อสิปปกร แต่ความรักก็บังคับให้ทำในสิ่งผิดจนเรื่องราวบานปลาย ชายหนุ่มจึงเลือกไปจนสุดทางโดยลืมความจริงที่หญิงสาวกำลังจะเป็นภรรยาของคนอื่น

มาได้สติอีกทีทุกอย่างก็พังลงแล้ว...

“มดกัด” ก้มหน้าพูดเสียงเบาแต่เขาก็ได้ยินแล้วโมโหมากกว่าเดิม แทบจะตรงเข้ามาตะคอกใส่หน้าหล่อด้วยซ้ำถ้าหลานสาวไม่จับแขนเอาไว้เป็นการห้ามเสียก่อน

“โธ่เว้ย!!! เลิกหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นสักทีเถอะเมย์!” ยิ่งพูดก็ยิ่งทำให้แย่ยิ่งกว่าเดิม เขาจึงเลือกจะไล่เธอออกจากที่นี่ ไม่อยากให้หญิงสาวมาเหยียบบ้านด้วยซ้ำ แล้วมากับชายชู้ที่พังความสัมพันธ์ของเรา เพิ่งทราบว่าทั้งสองเคยคบกันถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าเธอไม่เคยรักเขาอย่างจริงใจสักครั้งสินะ

ตนก็เป็นเพียงคนที่มาคั่นเวลา ถ่านไฟเก่ามันช่างร้อนแรงเสียเหลือเกิน เขาไม่สามารถสู้ได้เลยจนเป็นฝ่ายถูกทำร้ายเสียเอง

“เราเลิกกันแล้วเธอก็ออกไปจากไร่ของฉันได้แล้ว ออกไป บอกให้ออกไป!!” ไล่เสียงดังแล้วชี้หน้าอีกฝ่าย เธอเหมือนจะไม่ยอมไปไหนแต่กลับโดนชายข้างกายจับแขนแล้วพยักหน้าให้ออกไปข้างนอก ทั้งเป็นห่วงเธอแล้วก็อับอายที่ตัวเองเป็นสาเหตุให้คนรักเลิกรา

เขาคือมือที่สามอย่างเต็มตัว...เป็นชายชู้ทั้งที่มาก่อนด้วยซ้ำ

วิภูไม่อาจปฏิเสธความผิดของตัวเองได้ แล้วเขาก็ยังเลือกเดินหน้ากับผู้หญิงคนนี้เหมือนเดิม จึงต้องพาเธอออกไปจากบ้านของสิปปกรเพื่อจบเรื่องทุกอย่าง ไม่มีงานแต่งเกิดขึ้นแล้วความสัมพันธ์ของสองไร่ที่ขาดสะบั้นเช่นเดียวกัน

“เมย์ ไปกันเถอะ” หันมาบอกร่างบางจนเธอต้องมองเขาแววตาสั่นไหว