บทที่๑...ดอกไม้งามที่กำลังจะผลิบาน (๖)

“จัดงานอะไรกันเหรอคะ เหมือนจะใหญ่มากเลย” เธอเดินเข้ามาในบ้านโดยคุณป้าขนาบข้างไม่ห่าง

“เตรียมงานแต่งของคุณเทียนค่ะ” ชะงักฝีเท้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใจเต้นรัวกับดวงตาที่เปิดกว้างขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อน

หันมามองหัวหน้าแม่บ้านพร้อมกับคำพูดที่เบาจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ เธอไม่ทันได้ตั้งตัวก็รู้ข่าวที่ทำร้ายหัวใจตัวเอง

“ลี่ไม่เห็นรู้เลย...” ยังไม่ทันที่คุณป้าจะได้ตอบ เจ้าของงานก็เดินลงมาจากบนบ้านเสียก่อน เธอจึงมองตามเสียงฝีเท้าก่อนพบหนุ่มรูปหล่อที่ส่งยิ้มให้กันมาแต่ไกล ทว่าหล่อนไม่มีแรงพอจะยิ้มตอบ เลือกเดินเข้าไปหาร่างหนาพร้อมคำถามแฝงความน้อยใจ

“กลับมาแล้วเหรอ”

“อาเทียนจะแต่งงานไม่บอกลี่สักคำ” ชายหนุ่มเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ จากนั้นจึงยกมือขึ้นลูบศีรษะมนเพราะรู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกเรื่องสำคัญกับหล่อน ช่วงนี้เขายุ่งจนหลงลืมวราลีไปชั่วขณะ แล้วดูเหมือนหลานสาวจน้อยใจเป็นอย่างมาก ดูจากการที่ปัดมือเขาออกทันทีพร้อมจ้องหน้ากันไม่วางตา

“ช่วงนี้อายุ่งเลยลืมน่ะ ขอโทษนะครับ” มือบางกำเข้าหากันอยากโวยวายแค่ไหนก็ทำไม่ได้ เลือกจะสวมบทหลานสาวผู้ว่านอนสอนง่ายเหมือนเดิม

“ให้ลี่ช่วยอะไรไหมคะ” เมื่อมาถึงขั้นนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

นอกจากช่วยให้เขาเข้าสู่ประตูวิวาห์...

“ไปถามอาเมย์เถอะ เพราะอาก็ไม่รู้เหมือนกัน ส่วนใหญ่ก็ให้เขาจัดการทั้งหมดนั่นแหละ” ยิ้มให้หลานสาวเหมือนเดิมแล้วเดินออกจากบ้านเพื่อไปทำงานที่กองเป็นภูเขา เนื่องจากเขาจะใช้วันลาไปฮันนีมูนจึงต้องทำทุกอย่างให้เสร็จในสัปดาห์นี้

“ค่ะ”

มองตามแผ่นหลังกว้างแล้วหันมาหาป้ามะพร้าวที่ยิ้มให้กัน เธอไม่ทราบว่าท่านรู้ถึงความในใจของตนหรือเปล่า แต่ก็เลือกจะเก็บเงียบเอาไว้เหมือนเดิม แล้วเดินตามหาแม่งานที่เป็นคนจัดการหมดทุกอย่าง

“อาเมย์อยู่ไหนนะ...” ถามจากคนงานทราบว่าอาสาวเดินมาท้ายไร่ซึ่งอยู่ติดกับไร่ของวิภู เอกธนทรัพย์ เขาปลูกพืชผักสวนครัวและผลไม้เมืองหนาว มีพื้นที่หลายร้อยไร่เช่นเดียวกัน แต่หล่อนก็ไม่เคยเจอหน้าเขาแม้จะอยู่ที่นี่มาหลายปีก็ตาม

“คุณกำลังจะแต่งงานนะเมย์!” เสียงตะโกนกับชื่อของคนรู้จักทำให้เธอหยุดฝีเท้า เลือกจะซ่อนตัวใกล้พุ่มไม้ที่คาดว่าจะไม่มีใครเห็น

“แล้วยังไงคะ เมย์ไม่ได้อยากแต่งสักหน่อย...เมย์อยากอยู่กับพี่ภูต่างหาก” ฟังแค่เสียงยังไม่เห็นภาพเธอจึงรีบยกมือปิดปากกลัวเผยเสียงให้คนทั้งสองรู้ว่าตนแอบฟัง

“พอเถอะ เรื่องของเรามันจบไปแล้วอย่ารื้อฟื้นเลย” ค่อยชะโงกหน้ามาดูแล้วพบว่าเมริรินกำลังกอดชายอื่นจากทางด้านหลัง อ้อนวอนเสียงสั่นเครือเพื่อกลับไปเริ่มต้นใหม่กับผู้ชายอีกคน ทั้งที่กำลังจะแต่งงานกับอาของเธอ

นี่มันอะไรกัน!

“จบได้ยังไง พี่เพิ่งเอากับเมย์เมื่อเดือนก่อนเองนะ แล้วจะบอกว่าจบเหรอ” คำพูดชวนตกใจจนสาวน้อยถึงกับนิ่งค้างกลายเป็นหินไปแล้ว

“เมย์!”

“ขอแค่พี่บอกเมย์ว่ายังรักกัน เมย์พร้อมจะไปหาพี่ทันที”

ภาพสุดท้ายที่เห็นคือคนทั้งสองจูบกันอยู่ท้ายไร่ โดยที่หล่อนรีบหลบตัวซ่อนหลังพุ่มไม้เหมือนเดิม ไม่กล้ามองด้วยซ้ำก่อนจะพึมพำเสียงเบากับตัวเอง

“อาเมย์...มีคนอื่น...”

สิปปกรกำลังโดนภรรยาสวมเขา...เธอควรบอกเรื่องนี้ให้อีกฝ่ายทราบหรือเปล่า