บทที่ 5

"คุณท่านขอรับอย่าเลยนะขอรับ"เทียนทำหน้าไม่สบายใจอยู่พื้นข้างตั่งต่างกับคุณพระที่ยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้นั่งรอพายอย่างใจเย็น

"มันจะเป็นอย่างไรกับการที่ข้าจะเอ็นดูเด็กสักคนหือเทียน"

"แต่มันเป็นแค่บ่าวไพร่จะให้ตีเสมอนายได้อย่างไรขอรับ"

"สมัยนี้เขาเริ่มมีการเลิกทาสจะมีก็แค่บ่าวแล้วถ้าใครมีที่ดีกว่าเราก็ต้องให้เขาไปหรือหากไม่ไปข้าก็ต้องจ่ายเบี้ยจ้างเขาทำงาน"

"..ขอรับ"เทียนนึกในใจจะให้เอาข้าทาสมานั่งสำรับด้วยใครก็คงไม่ยอมดอกนะไม่นานนักพายกับจุกก็เดินตามกันมาด้วยท่าทางเก้กังคนตัวขาวหน้าเหยกับคนตัวดำหน้าขาวโป๊ะแป้งจนขาววอกทำหน้าเหมือนจะถูกประหารทำให้คุณพระอดจะเอ็นดูไม่ได้

"มาแล้วก็รีบมานั่งเสียตรงนี้สิพาย"คุณพระพยักหน้าให้พายนั่งฝั่งขวามือเจ้าตัวส่ายหน้าดิก

"กระผมนั่งข้างล่างได้ขอรับ"

"ฉันสั่งว่าให้นั่งตรงนี้ถ้านั่งข้างล่างเจ้าจะกินข้าวได้รึ"คุณพระทอดเสียงให้อ่อนลงเข้าใจว่าเด็กคงจะกลัวการจะเปลี่ยนแปลงอะไรที่นี่มันคงยากต้องค่อยๆทำไปทีละน้อยพายทำหน้าราวจะร้องไห้เสียให้ได้

"มาเถิดมันไม่ได้คอขาดบาดตายมิใช่รึ"พอคุณพระเอ่ยเช่นนั้นพายก็จำขยับตัวขึ้นมานั่งฝั่งขวามือของสำรับ

"นี่เรียกว่าช้อนกับส้อมฝาหร่ั่งฝั่งขะโน้นเขาใช้กันอันนี้เรียกช้อนกลางเวลาตักกับข้าวใส่ในจานตัวเองเวลาใช้ช้อนส้อมต้องทำแบบนี้"คุณพระทำช้าๆให้พายดูกว่าจะถนัดก็ใช้เวลาโขแต่คุณพระกลับใจเย็นเหลือเชื่อ ท่านรามือแล้วแต่ปล่อยให้พายกินไปเรื่อยบางอย่างคุณพระก็ตักมาใส่จานข้าวให้

"เทียนนมปริกไปไหน"

"ไปวัดท้ายหมู่บ้านช่วงเพลก็มาแล้วขอรับ"

"ให้ใครไปดักที่ท่าน้ำถ้าคุณนมมาให้แวะมาหาข้าที่ห้องหนังสือพายอิ่มหรือยังถ้าอิ่มก็ตามไปที่ห้องหนังสือ"พายชะงักเหลียวซ้ายแลขวา

"แต่สำรับนี่"

"ก็ให้เด็กมันเอาไปเก็บพายไม่ต้องช่วยให้จุกตามไปด้วย"คุณพระลุกขึ้นยืนพายก็ทิ้งช้อนลงเสียงดังคุณพระเลยหันกลับมาสอน

"คราวหน้าอย่าทำแบบนี้กินเสร็จแล้วก็รวบช้อนส้อมเข้าด้วยกันอย่าเสียงดัง"

"ขอรับ"พายก้มหน้านิ่งจึงไม่ได้เห็นรอยยิ้มน้อยๆแต่บ่าวทั้งเรือนเห็นคุณพระเดินพ้นชานไปไม่นานเสียงเซ็งแซ่ก็ดังขึ้น

"มันยังไงหือไอ้พายเอ็งไปทำท่าไหนท่านถึงให้เอ็งนั่งสำรับด้วย"

"นั่นสิหรือคุณพระจะเอาเอ็งมาเป็นทนายหน้าหอแทนไอ้เทียน"

"ไอ้จุกเอ็งก็ได้เป็นกับเขาด้วยรึ"จุกส่ายหน้าเร็วๆ

"ไม่เป็นจ้าคุณพระท่านให้มาอยู่เป็นเพื่อนพี่พายเท่านั้น"จุกบอกเท่านั้นทุกคนก็เพ่งกลับมามองหน้าพายด้วยความสงสัย

"นี่เอ็งถึงกับมีพี่เลี้ยงเลยรึ"

"โอ๊ยไม่จ้าไม่ประเดี๋ยวพายจะไปเรียนคุณพระเองว่าพายไม่เอาแบบนี้พายอึดอัดจะแย่นี่กลัวจนหัวหดแล้ว"พายรีบบอก

"เอาๆอย่ามัวแต่ซักคุณท่านรอแล้ว"เทียนตัดบทคิดว่าหากจะซักให้ขาวคงยาวถึงพรุ่งนี้แน่

"พี่เทียนช่วยพูดให้ข้าหน่อยนะข้าไม่อยากทำแบบนี้เลย"พายหน้าจ๋อย

"เอ็งก็ถือซะว่ามีบุญคุณพระท่านเมตตาจะปั้นเองให้ได้ดีเอ็งไม่ชอบรึเป็นนายไม่ต้องทำงานหนักๆได้เรียนดีๆอยู่กินดีๆเป็นข้านะสบายไปสิบชาติ"

"ไม่เอาแบบนี้เหมือนเป็นตัวประหลาดพายไม่ชอบเลย"พายทำหน้างอ

"ไปๆคุณท่านสั่งเอ็งกล้าขัดหรืออยากโดนหวายหรืออย่างไร"เทียนลุกขึ้นโบกไม้โบกมือให้พายเดินตามมาภายในใจก็คงสงสัยไม่ได้ทำไมท่านถึงเรียกพายไปรับใช้แบบนั้น

"มาแล้วรึพายมานี่มานั่งอ่านหนังสือให้ฟังหน่อย"พายเดิมค้อมหลังเข้าไปรับหนังสือนั่งลงกับพื้น

"นั่งเสียที่เก้าอี้เอาหนังสือกางลงบนโต๊ะแล้วอ่านส่วนเทียนเอ็งไปบอกโรงครัวหาของหวานมาให้พายเสียด้วยจุกตอนนี้ว่างอยากเรียนหนังสือด้วยหรือเปล่า"จุกพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นเอานี่ไปหัดอ่านนั่งก่อนมีตั่งตัวเล็กอยู่ตรงนั้นเอาหนังสือไปหัดอ่านไม่ได้ตรงไหนก็ถามเทียน"คุณพระยื่นหนังสือให้จุกกับเทียนมองหน้ากันแล้วต่างฝ่ายต่างแยกย้ายตามคำสั่งยกเว้นพายที่ทำท่าขึงขัง

"คุณพระขอรับกระผมขอกลับไปเป็นแบบเดิมได้หรือไม่ขอรับ"

"ทำไมล่ะพายไม่ชอบรึได้อ่านเขียนกินอิ่มนอนหลับสบาย"คุณพระเลิกคิ้วถาม

"ชอบขอรับแต่ให้กระผมเป็นข้ารับใช้แบบพี่เทียนก็ได้ขอรับทำแบบนี้เหาจะกินหัวได้"

"ไม่เป็นไรฉันบอกให้ทำอะไรเราก็ทำไปเถอะอีกอย่างบอกไปแล้วว่าหัวฉันไม่มีเหา"คุณพระตัดบทก้มลงอ่านหนังสือเล่มหนาที่เป็นภาษาอะไรที่ไม่ใช่ภาษาไทยไม่นานนักเทียนก็เดินตามหลังนมปริกเข้ามา

"คุณพระนมเอาน้ำมนต์ของหลวงพ่อท่านมาฝากนะเจ้าคะ"คุณนิมปริกเดินก้าวข้ามธรณีประตูมาก็เห็นพายนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ฝั่งตรงกันข้ามคุณพระเธอถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

"นี่เรื่องอะไรกันเจ้านะแล้วทำไมพ่อถึงให้บ่าวไพร่มันเทียบเสมอตนแบบนี้มันจะปกครองกันลำบากนะเจ้าคะ"เสียงนมปริกดังลั่นพายถึงกับรีบไถลตัวลงมานั่งพับเพียบตรงพื้น

"ใจเย็นก่อนเถอะนมเแค่ถูกใจเด็กพายนี่อยากจะช่วยสั่งสอนหน้าตาก็น่าเอ็นดูดีจะให้ตามออกงานด้วยอยากได้ผู้ช่วยคอยจดเวลาที่จะต้องไปคุยกับแขกบ้านแขกเมือง"คุณพระลุกขึ้นมาประคองนมปริกให้ไปนั่งตรงตั่งข้างชั้นหนังสือ

"กระนั้นก็เถอะเจ้าค่ะให้ทำแบบไอ้เทียนรึก็ได้นี่นาพ่อแบบนี้จะกลายเป็นคางคกขึ้นวอเสียก็ไม่รู้"นมปริกถึงกับตะพ้านจะกินเมื่อเห็นหนังสือที่พายอ่าน

"นมจ๋าค่อยๆก่อนเราแค่เห็นหน่วยก้านเด็กมันดีเท่านั้นพายเป็นเด็กฉลาดว่านอนสอนง่ายที่ทะโมนก็คงเพราะไม่มีใครคอยสอนวัวควายเรายังสั่งสอนให้มันทำนานี่คนทั้งคนนมจะใจดำได้เทียวรึ"คุณพระอ้อนนมเพราะรู้ทั้งรู้ลองเขาให้เหตุผลนมก็คร้านจะใจอ่อนผ่อนตาม

"จะเอาแบบนั้นแน่รึเจ้าคะ"นมปริกนิ่งไปสักครู่คุณพระเองก็แอบอมยิ้มค่อยลูบแขนเหี่ยวๆนั่นเบาๆ

"ใช่สิเราอยากให้นมช่วยอบรมบ่มนิสัยให้ด้วยคอยดูแลจัดหาผ้าผ่อนการอยู่กินถือเอาว่าเป็นลูกเลี้ยงอีกคนจะได้หรือไม่"คุณพระรู้นิสัยของนมผู้เลี้ยงตนเองมาดีว่ายังไงเสียก็เหมือนแม่ไก่ป้องลูก

"ไหนไอ้พายเอ็งลุกขึ้นทีรึหมุนไปรอบๆข้าจะดูสักหน่อย"พายถึงกับเหงื่อตกทั้งทีนึกเอาไว้ในใจลองถ้าคุณนมมาเขาคงได้กลับไปอยู่เรือนบ่าวแน่ๆ

"หน่วยก้านใช้ได้เอาๆถ้าอย่างนั้นนมจะเป็นคนดูแลเองแล้วจะให้หลับนอนกันที่ไหนรึเจ้าคะ"พอคุณนมรับปากพายก็ลงไปนั่งเบียดเจ้าจุกที่ตัวหดตัวงอจนเหมือนกุ้งกับเทียนที่ร้องปั๊ดโธ่ในใจนึกว่าคุณนมจะแข็งกว่านี้เสียอีก

"จะให้พายมานอนหน้าเตียงน่ะนมนี่ก็ตั้งใจจะให้มาเป็นน้องเลี้ยงเสียเลยให้จุกมานอนหน้าห้องแทนเทียนเพราะคิดว่าเทียนเองก็อยากออกเรือนเต็มที"คุณพระบอกยิ้มๆคุณนมถึงกับตบเข่าดังฉาด

"ดีๆถ้าอย่างนั้นนมจะดูแลเองเจ้าค่ะไอ้เทียนพรุ่งนี้ให้บ่าวในเรือนทั้งหมดมาประชุมที่ชานข้าจะให้ทุกคนรู้ว่าคุณพายเธอจะมาเป็นเจ้านายอีกคน"คุณพระไม่แปลกใจเพราะเดาทางเอาไว้แล้วแต่คนที่ตาเหลือกก็คือสามหนุ่มที่เหลือ

"ขอบใจนะนมฝากลูกเล็กอีกคนด้วยนะจ๊ะ"คุณพระกอดนมแรงๆ

"วุ๊ยไม่เป็นไรเจ้าค่ะประเดี๋ยวจะให้บ่าวมันจัดตั่งเอาไว้ด้านข้างเตียงคุณพระเครื่องหลับเครื่องนอนให้พร้อมพรั่งไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะแล้วนี่จะให้คุณพายทำอะไรอีกหรือไม่เจ้าคะ"คุณนมร้อนวิชา

"ไม่แล้วจ้านี่ก็รอนมมาจะได้ขอความช่วยเหลือ"คุณพระลุกขึ้นมาจับแขนพายให้ลุกขึ้นยืนแล้วส่งต่อให้นมปริก

"เอาไปจัดการด้วยนะนมเราขอทำงานก่อนไปพายยกมือไหว้แม่คนใหม่เสีย"คุณพระสั่งแล้วปล่อยให้คุณนมลากพายออกจากห้องโดยที่เจ้าตัวแทบจะร้องไห้

"มาเทียวพ่อพายไปอาบน้ำขัดขี้หูขี้ไคลออกเสียประเดี๋ยวให้เทียนไปเอาเสื้อผ้าตอนคุณพระเด็กๆมาใส่ไปเทียนไปเอามาตามอีผ่องมาให้ด้วย"คุณนมสั่งแล้วก็ลากพายลงไปที่ท่าน้ำประจำของคุณพระท่านไอ้จุกได้แต่เกาหัวเดินตามนึกสงสัยชะตาของลูกพี่ตัวเอง

"พี่พายแล้วแบบนี้เรายังจะไปจับกุ้งปีนมะม่วงได้อีกหรือไม่"จุกถามกลัวจะเสียลูกพี่ไป

"ไม่ด๊ายยยไม่ได้นะไอ้จุกต่อไปห้ามเรียกพี่ให้เรียกคุณเธอเป็นเจ้านายอีกคนแล้วอย่าได้มาช่วยคุณเขาไปเป็นลิงเป็นค่างที่ไหนล่ะจะขนาบด้วยไม้เรียวเสียให้เข็ด"คุณนมถึงกับเสียงสูง

"คุณนมขอรับประเดี๋ยวก่อนเถอะ"พายดึงแขนเรียวขาวของตัวเองออกจากมือใหญ่ทั้งที่อายุมากแล้วแต่แรงกลับเยอะกว่าเขาเสียอีก

"มีอะไรรึเจ้าคะคุณพายค่อยคุยเจ้าค่ะไปท่าน้ำก่อนอ้าวอีผ่องมาแล้วรึมาช่วยข้าหน่อย"ผ่องทำหน้าเหยเมื่อเห็นหลานตัวเองถูกคุณนมจับเปลื้องผ้า

"ต่อไปห้ามเรียกไอ้อีกับคุณพายเธอนะคุณพระท่านรับเอาเป็นน้องบุญธรรมแล้วนี่กะจะให้มาช่วยเตรียมข้างของเครื่องใช่พวกชุดก็เอาชุดสมัยยังเด็กคุณพระท่านมาใช้ข้ายังเก็บเอาไว้ดิบดีนี่อายุสิบเจ็ดแล้วใช่ไหมอีผ่อง"นมหันมาถามผ่อง

"ใช่ค่ะกลางปีก็จะสิบแปดเต็มแล้ว"ผ่องมาช่วยผสมน้ำมะขามเปียกกับขมึ้นผสมน้ำหยิบใยบวบมาขยี้ให้นุ่มลงก่อนจะขัดตัวพาย

"ตัวเล็กนิดเดียวนี่คงต้องเอาเสื้อผ้าคุณพระสมัยสิบขวบมาใส่เสียละกระมัง"คุณนมบ่น

"มันเอ้ยเธอเชื้อแม่ค่ะคุณนมตัวเล็กหน้าสวยเหมือนแม่เขาว่าคนเหมือนแม่ไม่อาภัพแต่นี่ทำไมอาภัพนักก็ไม่รู้"ผ่องบ่นอยู่ในลำคอ

"ก็จะสบายตอนนี้ยังไงล่ะอีผ่องเอ้ยคุณพระเธอเอ็นดูถึงกับให้ไปอยู่กินด้วย"

"ห๋าว่ายังไงนะคะคุณนมนี่หมายความว่าจะเล่น**สวาท***กันรึเจ้าคะ"ผ่องร้องลั่นคุณนมถึงกับสะดุ้ง

"ไฮ๊!!อีผ่องคิดอะไรแบบนั้นฟ้าได้ผ่าตายพอดีข้าหมายถึงจะให้ไปนอนอยู่ข้างเตียงด้วยเอ็งก็พูดเรื่อยเปื่อย"คุณนมรีบพูดสองสาวพูดกันจนลืมนึกไปเสียแล้วกระมังว่าไอ้พายก็ยังมีปาก

"พายไม่อยากอยู่"แค่ประโยคเดียวเล่นเอาคุณนมแทบจะจับไม้มะยมมาฟาดน่องให้ลาย

"ห้ามพูดแบบนี้นะเจ้าคะเชื่อฟังผู้ใหญ่เอาไว้ไม่เสียหายอย่าดื้อนะเจ้าคะไปอีผ่องไปเอาชุดมา อ้าวแล้วนั่นเดินมาทำไมหืออีหวัน"คุณนมเงยหน้าขึ้นมองหวันที่เดินกระมิดกระเมี้ยนเข้ามาหา

"ข้าไปหาไอ้เทียนบนเรือนก็ไม่อยู่ไปคนของคุณจำนงค์มาหาเจ้าค่ะให้ฝากเรียนคุณพระท่านว่าเอาขนมจากในวังมาฝากนี่ข้าก็ให้คุณจำนงค์กับบ่าวรออยู่ที่ท่าเรือ"หวันบุ้ยปากบอก

"ต๊ายเอายังไงดีไปๆอีผ่องรีบไปต้อนรับแล้วตามหาไอ้เทียนให้ไปเรียนคุณพระบ้านเราจะได้มีงานมงคลเสียแล้วกระมังเห็นหรือยังพอรับคุณพายเป็นน้องก็มีข่าวดีตามมาติดๆโถเป็นคนนำโชคมาให้จริงๆเจ้าค่ะ"หวันยังชะเง้อชะแง้มองคนตัวเหลืองขมึ้นด้วยความสอดรู้

"ไปอีหวันอย่ามาสาระแนแถวนี้ตามอีผ่องไปแล้วให้อีแดงเอาเสื้อคุณพระมาให้ด้วย"คุณนมเอ็ดเสียงดังหวันถึงกับวิ่งแจ้นไป

"รอสักประเดี๋ยวนะเจ้าคะคุณพายเอาผ้านี่คลุมไหล่ไปก่อน"

"คุณนมขอรับพายไม่ชอบแบบนี้เลย"พายเสียงอ่อย

"โถไม่เอาเจ้าค่ะคุณพระท่านคงเล็งเห็นแล้วท่านถึงรับคุณพายมาเป็นน้องเลี้ยงเป็นบุญแล้วนะเจ้าคะต่อไปคุณพายก็จะมีนามสกุลเดียวกับท่านคุณพระท่านเหงาเจ้าค่ะเรือนหลังเบ้อเริ่มท่านอยู่คนเดียวอะไรที่ทำให้ท่านสุขใจได้ก็ทำเถอะนะเจ้าคะเชื่อนมเถิด"คุณนมลูบหลังลูบไหล่ปลอบประโลมเด็กก็คงคิดอะไรไม่ได้แต่คุณนมจะทำให้คุณพายเป็นคนที่สูงส่งให้ได้

ไปค่ะเสื้อผ้ามาแล้วจะได้ไปหาคุณพี่กันแขกมาหาจะได้ไปทำความรู้จักสงสัยจะมีพี่สะใภ้เสียแล้วกระมังเจ้าคะ"คุณนมเย้านึกดีใจที่คุณพายไม่รั้นมากนัก

"จะดีหรือนมให้พายออกไปหาเผื่อคุณพระท่านอยากจะอยู่คุยกันตามประสา"พายแย้ง

"ไม่เอาเจ้าค่ะต่อไปให้เรียกคุณพี่นะเจ้าคะไม่เรียกคุณพระ"พายพยักหน้าเอาเถอะไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้วก็คงต้องปล่อยไปตามกรรมคุณมเห่อลูกคนใหม่เสียยิ่งกว่าอะไรเพราะพอเธอใส่ชุดของคุณพระสมัยยังเด็กแล้วราวกับลูกท่านหลานเธอเสียจริงๆผิวขาวผุดผ่องอยู่ในเสื้อป่านคอกลมสีขาวกับกางเกงแพรสีเขียวคล้ายคุณพี่เธอแถมใบหน้าหนาวปากจิ้มลิ้มแขนขากลมกลึงไปทั้งตัว

"งามเหลือเกินไปกันได้แล้วเจ้าค่ะไม่ต้องกลัวนะเจ้าคะมีทั้งคุณพี่มีทั้งนม"คุณนมประคองซ้ายประคองขวากระทั่งเจ้าจุกที่ไปจัดที่หลับที่นอนเจ้านายคนใหม่เสร็จ

"โอ้โห้หล่อมากพี่พายเอ้ยคุณพาย"จุกถึงกับอ้าปากค้างพี่พายคนเก่าตัวขาวยังไงก็ยังมอมแมมแต่ตอนนี้ผุดผาดไปทั้งตัวจะว่าไปสวยมากกว่าหล่อเสียอีก

"เอ็งอย่ามาเล่นๆกับคุณพายนะไอ้จุกดูแลเธอดีๆล่ะแล้วนี่ไอ้เทียนอยู่ไหนเสียแล้ว"

"พี่เทียนอยู่กับคุณพระแล้วขอรับคุณนม"

"เออดีๆไปกัน"คุณนมจับข้อมือพายจูงไปบนเรือนที่บัดนี้มีทั้งบ่าวเรือนตนและบ่าวเรือนคุณจำนงค์นั่งอยู่

"มาแล้วเจ้าค่ะคุณพระ"คุณนมพาพายเดินเข้าไปนั่งข้างคุณพี่เธอพายพยายามฝืนตัวเองแต่สู้แรงไม่ไหว

"สวัสดีค่ะนมปริก"คุณจำนงค์ยกมือไหว้คุณนมรับไหว้พลางแอบสำรวจคุณจำนงค์เธอสวยจริงๆสมกับเป็นสาวชาววังแต่เธอตะขิดตะขวงในใจบอกไม่ถูกโดยไม่มีสาเหตุ

"ไหว้พระเถอะค่ะคุณจำนงค์อุตส่าห์มีน้ำใจหอบหิ้วของมากฝากเป็นพระคุณจริงๆค่ะ"คุณนมรับไหว้

"ไม่ได้ลำบากอะไรดอกค่ะคุณนมพอดีได้ขนมใหม่มา อีกาบเปิดถาดสินั่งบื้อเป็นอะไร"คุณจำนงค์บอกคุณนมแล้วหันไปตวัดเสียงใส่บ่าวตนเอง

"ไม่เป็นไรดอกแม่จำนงค์ฉันพึ่งรับข้าวมายังอิ่มอยู่ขอบใจนะอุตส่าห์หอบหิ้วมาให้"คุณพระบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไหนอาบน้ำเสียหายมอมเลยนะพาย"คุณพระหันมาหยอกเย้าคนข้างๆด้วยน้ำเสียงปนเอ็นดูเขานึกไม่ผิดจริงๆพอขีดสีฉวีวรรณแล้วดูดีขึ้นจริงๆ

"ขะ..ขอรับ"พายตะกุกตะกัก

"ไม่เอาค่ะคุณพายเรียนคุณพี่ดีๆสิเจ้าคะ"คุณนมหันมาบอกด้วยน้ำเสียงเอ็นดูพอกัน

"ใครหรือคะคุณพี่"คุณจำนงค์พลอยเรียกตามที่คุณนมบอกพายเล่นเอาบ่าวทั้งเรือนอดหันมาซุบซิบไม่ได้คุณพระกับคุณนมเองก็นิ่งไปสักครู่เหมือนกัน

"แฮ่มน้องคุณพระท่านเจ้าค่ะเห็นทีจะมีคนเรียกคุณพี่ได้คนเดียวนี่ละกระมังคะ"คุณนมบอกเสียงเรียบแต่ทุกคนรู้ดีว่าคุณนมต้องการสื่อเป็นนัยๆ

"ขอรับคุณพี่"พายรีบพูดขึ้นเพราะเหมือนกับตนเองจะเห็นสงครามย่อยๆระหว่างคุณนมกับคุณจำนงค์เสียแล้ว

"น้องแท้ๆหรือคะทำไมจำนงค์พึ่งรู้ว่าคุณพี่มีน้องด้วยหน้าตาน่ารักน่าชังเชียวค่ะนี่เป็นสวาทหรือคะ"คุณจำนงค์โพล่งออกมาหน้าซื่อตาเฉยคุณนมถึงกับตบอกผาง

"ไฮ้คุณจำนงค์พูดจาอะไรแบบนั้นคะคุณพายเธอไม่ได้เป็นแบบนั้นดอก"คุณนมรีบบอกคุณพระเองก็ไม่ชอบใจนัก

"น้องของฉันแค่เหมือนคุณแม่มากไปหน่อยเท่านั้นถึงกับกล่าวหากันมันไม่ถูกไม่ควรดอกนะคุณจำนงค์"คุณพระเอ่ยเสียงเย็นคะุณจำนงค์เองคิดได้ว่าคงพลาดท่าไปเสียแล้วเลยรีบกล่าว

"แหมจำนงค์เองเห็นเธองามเสียยิ่งกว่าแม่หญิงบางคนน่ะค่ะเลยถามไปแบบนั้นขอโทษด้วยนะคะคุณน้องพาย"

"ไม่เป็นไรขอรับ"พายก้มหน้าเม้มปากแน่นก็เพราะแบบนี้ไงเขาถึงอยากมอมแมมอยู่ตลอดเวลาแบบนั้นมือขาวกำแน่นอยู่บนตักดูทีคุณพระคงรู้เลยเอื้อมมือใหญ่กว่ามากุมเอาไว้พายเงยหน้าขึ้นมองก็พบใบหน้าคมเข้มยิ้มให้น้อยๆเหมือนให้กำลังใจคุณนมเองก็ลุกมานั่งพื้นข้างตั่งชิดตัวเจ้านายคนใหม่ลูบแผ่นหลังบางเบาๆเท่านั้นพายก็ยิ้มได้บ้าง

เกล็ดความรู้

**

สวาท เป็นคำเรียกชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันหรือเป็นลักเพศ เพื่อนใช้เรียกหญิงที่ชอบพอเพศเดียวกันค่ะ