บทที่ 3

แสงแดดร้อนแรงที่พาดผ่านหน้าต่างเรือนไทยต้นสมัยรัชกาลที่4จนมาถึงปัจจุบันยังคงงดงามไม่เสื่อมคลาย ลูกหลานที่สืบทอดมรดกต่างก็อนุรักษ์ที่นี่เอาไว้คงเดิมความงดงามจากอดีตจนถึงตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจะมีก็แต่ความเก่าแก่ที่ผ่านไปตามกาลเวลาเท่านั้น

"คุณพะพายครับตกลงว่าโลเคชั่นที่นี่ใช้ได้หรือเปล่าครับ"คุณนัฐลุ้นเพราะว่าทางเจ้าของอยากจะปล่อยให้เช่าหรือถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะขายไปเสียให้พ้นภาระไหนจะค่าบำรุงรักษาไหนจะค่าคนเฝ้าแถมต้องเปลี่ยนทุกเดือนเพราะเหตุการณ์ประหลาดที่หลายๆคนพูดถึง

"มันสวยนะครับแต่ผมเป็นแค่ผู้ช่วยยังบอกอะไรไม่ได้ผมจะถ่ายวีดีโอเอาไว้แล้วเอาไปเสนอพี่ปั่นให้นะครับแต่เท่าที่ผมดูแล้วนี่ดอกาสที่จะได้สูงมากเลยครับ"พะพายเดินวน จริงสิทุกคนคงไม่รู้ใช่มั๊ยครับว่าผมทำงานอะไร ฮั่นแน่หลายคนคงเดาได้ผมเป็นผู้ช่วยกองถ่ายครับแค่ช่วงนี้ปิดเทอมผมเลยต้องหารายได้เสริมอีกอย่างหนึ่งเพื่อเป็นการฝึกฝนในสาขาฟิล์มที่ผมกำลังเรียนอยู่ด้วยตอนนี้ผมพึ่งขึ้นปีสองเองครับโชคดีที่พี่ปั่นเป็นรุ่นพี่ที่จบจากมหาลัยเดียวกันแถมยังเป็นทวดระหัสอีกต่างหากโอกาสอันน้อยนิดเลยตกมาถึงผม

"ยังไงก็ได้ครับไม่ใช่อะไรหรอกครับพวกผมจะได้เตรียมตัวได้ทัน"

"ไม่น่าจะมีปัญหาครับเดี๋ยวผมส่งคลิปให้พี่ปั่นอีกสองวันก็คงรู้ผมแล้วอะ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมขอเดินดูรอบๆบ้านได้มั๊ยครับ"พะพายขยับเป้ให้เข้าที่อีกมือก็กวาดโทรศัพท์มือถือไปทั่วโถงโล่งกว้างเสาไม้ทุกต้นดูก็รู้ว่าเก่าแก่มากแถมอากาศยังเย็นสบายน่านอนด้วย

"ได้ครับให้ผมพาเดินมั๊ย"

"ไม่เป็นไรครับที่นี่มีคนเฝ้าหรือเปล่าครับเนี่ย"พะพายกวาดสายตาไปทั่วเรือนภาพของม่านหน้าต่างสีขาวปลิวตามสายลมไปมาอ่างบัวยังมีน้ำเต็มกลิ่นดอกแก้วที่โชยมาเป็นระยะๆยิ่งทำให้เหมือนอยู่ในความฝันซะจริงๆ

"มีครับเค้าจะมาคอยรถน้ำให้เช้าเย็นแล้วก็กลับกลางคืนไม่ได้เฝ้า"

"อ่าวทุกทีเค้าจะให้เฝ้ากลางคืนกันไม่ใช่เหรอครับเผื่อข้าวของหาย"พะพายทำหน้างง

"อ๋อเอ่อคือแบบว่าที่นี่ไม่มีของมีค่าเท่าไหร่หรอกครับเจ้าของเค้าก็เลยไม่ค่อยซีเรียสเท่าไหร่"คุณอัฐทำหน้าพิลึกตอนที่ถาม

"อ่องั้นพวกลายครามทั้งหลายนี่ก็ของเก้เหรอครับประดับไว้เฉยๆสินะ"พะพายพยักหงึกๆ

"ก็ประมาณนั้นล่ะครับแล้วนี่คุณพะพายจะเดินดูรอบๆเองนะครับ"

"ครับแล้วกุญแจนี่จะให้ผมฝากใครไว้ครับ"พะพายหันซ้ายขวาเผื่อจะมีคนอื่นอยู่ด้วยเพราะเขาเองก็รู้สึกเหมือนไม่ได้อยู่กันแค่สองคนเลยสักนิด

"ประมาณสี่โมงจะมีคนสวนมารถน้ำครับคุณพะพายฝากไว้ก็ได้พอดีผมมีธุระอีกที่จะต้องรีบไป"คุณอัฐเริ่มเหงื่อตกนี่มันบ่ายคล้อยแล้วเขาเสียวๆไม่อยากจะอยู่นานไปกว่านี้

"อ๋อถ้าอย่างนั้นผมขอดูรอบๆอีกนิดนะครับจะได้ถ่ายรูปด้วย"

"โอเคครับถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับหวังว่าจะได้รับข่าวดี"คุณนัฐรีบพูดรีบเผ่นทิ้งให้พะพายเกาหัวด้วยความงงอยู่คนเดียว

"อะไรของเค้าวะแทนที่จะอยู่ด้วยกันเผื่อถามนั่นนี่แต่ไม่เป็นไรเราผิดเองที่นัดกระทันหัน"พะพายบ่นอยู่คนเดียวแล้วเดินไปตามลานกว้างที่ทอดยาวไปห้องฝั่งตะวันออกในแปลนที่ให้มาเหมือนว่าจะเป็นห้องนอนห้องใหญ่ คนสมัยก่อนเค้าจะแยกห้องออกเป็นฝั่งแยกชายหญิงยกเว้นห้องของเจ้าเรือนที่จะใหญ่มากและมีบริเวณให้ทำกิจกรรมหลายอย่าง

"โหสวยจัง"พะพายอ้าปากหว๋อเมื่อเห็นศาลาหน้าห้องที่ปูด้วยพรมและตั่งแค่ขนาดเสาสี่ต้นยังสลักได้สวยขนาดนี้พะพายเดินวนไปรอบๆศาลาอ่างบัววางตั้งระยะห่างกันสี่อ่างดอกบัวสีชมพูสดและสีเหลืองสวยจนเขาอดถ่ายรูปไม่ได้แสงแดดเริ่มคล้อยต่ำลงแต่ไม่ได้ทำให้พะพายลดความเพลิดเพลินลงเลยเขาสำรวจไปจนถึงท่าน้ำที่มีศาลาสีเขียวไข่กาทอดออกไปเขาไปหยุดอยู่ตรงท่าน้ำรู้สึกคุ้นเคยบอกไม่ถูกพอจะก้าวขึ้นไปบนศาลาท่าน้ำก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง

"เดินระวังนะ"เสียงนุ่มเนิบทักจนเขาสะดุ้งสุดตัวรีบหันกลับมาคนตรงหน้าดูวิบวับระยิบระยับบอกไม่ถูกเขาหยีตาเพราะคิดว่าแสงสะท้อนทำให้เกิดภาพแปลกๆพอลืมตาขึ้นมาคนที่พูดก็มายืนตรงหน้าใบหน้าที่เรียกว่าหล่อจัดตัวสูงใหญ่ใส่เสื้อโปร่งๆสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ

"เอ่อ...."พะพายหายตกใจก็สำรวจคนตรงหน้าทันทีทำไมถึงคุ้นเคยกับคนๆนี่นะให้ตายสิ

"พี่ชื่อเดชครับ"เสียงนุ่มๆแนะนำตัวที่มาพร้อมกับรอยยิ้มเล่นเอาพะพายใจเต้นตูมตามก็นะคนหล่อยิ้มให้ทั้งทีใครไม่ใจเต้นบ้าง

"อะ อ๋อพี่มาดูแลที่นี่เหรอครับ"พะพายยกมือไหว้คนที่อาวุโสกว่า

"อืม"เจ้าตัวพยักหน้าน้อยๆ

"ถ้าอย่างนั้นผมให้กุญแจบ้านเลยนะครับอีกเดี๋ยวผมจะกลับแล้ว"พะพายยื่นกุญแจบ้านให้กับคนตรงหน้ามือใหญ่ผิวสีแทนรับมาแล้วจ้องนิ่ง

"หง่าหรือว่าพี่ไม่ใช่คนที่ดูแลที่นี่"พะพายทำท่าลังเล

"ใช่สิพี่ดูแลที่นี่"

"อ่อโล่งไปนึกว่าพี่มาดูสถานที่อีกคนเพราะว่าเห็นเค้าว่าจะขายด้วยอะ"

"ขายหรือ"คนตัวโตกว่าเลิกคิ้ว

"ช่ายแต่ผมเสียดายอะเจ้าของคนเก่าเค้าคงรักมากเน๊อะพอมาถึงลูกหลานทำไมจะขายก็ไม่รู้"พะพายออกความเห็น

"นั่นสิเสียดาย"

"จริงสิพี่เดชดูแลที่นี่มีอะไรแปลกๆหรือเปล่าครับ"พะพายทำหน้าแป้นแล้นขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

"เช่น?"

"ก็แบบเรื่องประหลาดๆอะไรแบบนี้อะ"

"หึหึไม่มีหรอก"คนพี่ยกยิ้มน้อยๆสายตาที่ทอดมามองมันลึกล้ำเสียจนพะพายมองไม่ออกว่าคนตรงหน้าคิดอะไรอยู่

"เสียดายจัง"พะพายบ่นออดๆ

"ชอบเรื่องผีสางหรือเราน่ะ"มือหนาที่ทำท่าจะเอื้อมมาโยกหัวชะงักแล้วทิ้งลงเหมือนเดิม

"ช่ายตื่นเต้นดีแหมบ้านเก่าแก่ขนาดนี้ไม่มีได้ไงว๊า"

"แล้วนี้จะกลับแล้วหรือ"คนโตกว่าเปลี่ยนเรื่อง

"ครับว่าจะกลับนี่ผมส่งคลิปไปให้พี่ที่เป็นผู้กำกับเค้าดูโลเคชั่นอยู่จริงไผมชอบนะที่นี่อะมันบอกไม่ถูกรู้สึกเหมือนบ้านตัวเองเลยฮ่าๆๆๆ"พะพายหัวเราะความมโนของตัวเอง

"อยากได้หรือเปล่าล่ะ"น้ำเสียงที่ทอดอ่อนหวานทำให้พะพายเหลือบตามอง

"รวยไม่พออะดิผมนี่เสียดายจริงๆงวดนี้ต้องซื้อหวยเผื่อจะถูกรางวัลที่หนึ่งจะได้มาซื้อ"

"ได้หรือเขาขายถูกขนาดนั้นเลยหรือยังไง"คนพี่ทำเสียงล้อ

"ก็ไม่หรอกครับพูดไปแบบนั้นแหละแค่ได้มาอยู่นี่เป็นเดือนๆก็โอเคแล้วอะชอบมากเลยขอบอก"

"เอาเถอะนี่มือค่ำแล้วกลับบ้านเถอะ"คนพี่ตัดบทนึกขำกับความช่างเจรจาของคนตัวเล็กกว่า

"อ๊ะจริงด้วยโหไวอะจะหกโมงแล้วถ้ายังไงผมฝากด้วยนะครับเดี๋ยวผมจะโทรบอกคุณอิฐเองเรื่องกุญแจ"พะพายเดินไปคุยไปจนถึงรถมอเตอร์ไซด์คู่ใจ

"รถ..."

"ช่ายนี่เจ้าออฟติมัสมันชอบงอแงเวลาผมวิ่งไปไหนไกลๆอะครับ"พะพายลูกสกู๊ดเตอร์สีชมพูหวานแหว๋วของตัวเองไปมา

"อ่อกลับดีๆนะ"คนพี่ยิ้มให้น้อยๆเอามือไขว้หลังมองดูคนตัวเล็กกว่าที่ควบมอเตอร์ไซด์ขี่ออกไปด้วยแววตาที่ใครก็อ่านไม่ออก

"เทียน..."

"ขอรับ"

"คิดถึงเหมือนข้าไหม"

"ขอรับไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ"

"นั่นสิต่อให้นานขนาดไหนก็เหมือนเดิม"คนที่ยืนไขว้หลังมองจนภาพคนขี่มอเตอร์ไซด์หายลับไปจากสายตาไม่ต่างกับคนที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ

"นั่นสิขอรับแล้วคุณพระจะทำอย่างไรขอรับ"เทียนยังนึกไม่ออกว่าจะต้องทำยังไงกับเรื่องตรงหน้านี้ดี

"ก็รอจะกลัวอะไรข้ากับเจ้าทำได้อยู่แล้วนี่นะ"คนที่ยืนนิ่งก้มลงมองคนที่นั่งคุกเข่าท่อนบนเปลือยเปล่าท่อนล่างนุ่งโจงสีน้ำตาลเข้มเงยหน้าขึ้นสบตาแล้วยิ้มให้แก่กัน

"วันนี้ก็ต้องตามไปดูแลเขาสินะเห็นแบบนี้ทุกอย่างไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆไม่ว่ารูปร่างหน้าตานิสัยใจคอยังเป็นเช่นเดิม"

"นั่นสิขอรับเรื่องเรือนนี่คุณท่านจะทำเช่นไรขอรับ"

"ประเดี๋ยวเอากระดาษกับน้ำหมึกมาให้ข้าทีข้าจะเขียนพินัยกรรมเอาไว้ถึงยุคนี้ลูกหลานข้าจะได้เปิดอ่านว่าข้าต้องการเยี่ยงไร"

"คุณพายเธอรู้คงจะดีใจมากนะขอรับที่เห็นพวกเราทำให้เธอขนาดนี้"

"ไม่แน่หรอกข้าเองก็ทำผิดเอาไว้มากมายถึงเวลานั้นคุณพายเธอรู้เรื่องจะยอมอภัยให้หรือเปล่าก็ไม่รู้"

"โธ่อย่าคิดแบบนั้นเลยขอรับเรื่องนั้นมันจำเป็นคุณนมเองเธอก็ใช่จะยอมแต่ทำอะไรไม่ได้ต่างหากล่ะขอรับ"

"ผิดที่ข้าเองที่ไม่ระวังเอาเถอะเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้วข้าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาดกลับไปหาคุณนมกันเถิด"ร่างสูงที่ยืนคุยกับพายค่อยๆจางหายไปอย่างช้าๆเหมือนกับอีกคนที่ค่อยหายไปเช่นกัน

"คุณนมเราเจอแล้วนะ"

"จริงหรือเจ้าคะโถพ่อคุณยังเหมือนเดิมหรือเปล่าเจ้าคะ"คุณนมยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา

"เหมือนเดิมเลยทุกอย่าง"คุณพระย้ำ

"ผ่องอีผ่องเอ็งมานี่"คุณนมเรียกหาผ่องคนสนิท

"อะไรเจ้าคะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเขาเอาหมอผีมาไล่พวกเราอีกแล้วแหม่ไอ้พวกไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงพวกเราไม่ใช่ผีสางเสียหน่อยทำไปได้"ผ่องบ่นไม่หยุดแต่ก็วิ่งตุ๊บตั๊บมาหา

"ไม่ใช่ย่ะข่าวดีคุณพระท่านเจอคุณพายแล้วต่างหาก"นมแหวให้

"จริงหรือเจ้าคะฮืออออ ฮึก ฮือ"ผ่องร้องไห้เมื่อฟังข่าว

"เอ็งจะร้องทำไมนี่มันข่าวดีรอจนข้ารอเกือบไม่ไหวกว่าจะเจอใช้เวลามิใช่น้อยเลยเทียว"คุณนมซับหัวตาผ่องเองก็เช่นกัน

"คุณพายจำพวกเราได้ไหมเจ้าคะ"

"ไม่ได้ดอกแม่ผ่องนี่ข้าจะมาบอกว่าตอนคุณพายมาพวกเราต้องไม่พูดคุยกันแบบนี้ข้าเอาไอ้ที่เข้าเรียกว่าโทรทัศน์มาให้ดูพวกเจ้าเข้าใจกันหรือเปล่า"คุณพระนิ่วหน้าการเตรียมการให้พายมาอยู่ดูเหมือนยุ่งยากไม่ใช่น้อย

"เจ้าค่ะแต่มันยากเหลือเกินคนสมัยนี้นุ่งเตี๋ยวยังปิดก้นไม่มิดไม่รู้จักอายฟ้าดินแถมแต่งหน้าเหมือนงิ้วลงโรงอพิโธ่เวลาจะเปิดมันทีก็ต้องเอามือปิดตาไว้กลัวเป็นกุ้งยิงคนที่ชอบเห็นจะเป็นไอ้จุกละเจ้าค่ะชอบนักไอ้การ์ตูนหรืออะไรนั่น"คุณนมบ่นยืดยาวแต่ทุกคนก็เต็มใจที่จะทำเพื่อคนเดียวที่ทุกคนปรารถนาจะเจอ

"คุณนมอยากแต่งแบบนี้ไหมขอรับข้าจะไปซื้อมาให้"

"ไอ้เทียนเองอยากตายรึไงแต่ว่าข้านุ่งโจงแบบนี้ในกล่องนั่นมันก็นุ่งกันนะเจ้าคะเราอ้างเสียว่ามาจากหัวเมืองก็ได้ให้แต่งแบบนี้คงไม่ไหวจริงๆ"คุณนมหัวเราะจนน้ำหมากแทบหก

"ไหนๆเจอคุณพายแล้วหรือขอรับ"เสียงแจ๋วๆวิ่งโครมๆขึ้นบันไดมา

"ไอ้จุกประเดี๋ยวเถอะข้าจะเคาะตาตุ่มเข้าใจทำตัวเป็นม้ากระทืบโรงไปได้เอะอะจริงเชียว"คุณนมแหว

"ไหนล่ะไหนคุณพายโอ้ยข้าคิดถึง"

"ยังดอกไอ้จุกเอ็งอย่าให้ร้อนแล้วจุกเอ็งน่ะเลิกไว้ได้แล้วบ้านเรือนการพูดจาต้องเปิ๊ดสะก๊าดให้เหมือนในกล่องนั่น"ผ่องสั่ง

"กล่องอะไรล่ะป้าผ่องเค้าเรียกว่าทีวีป้าอย่าโบราณสิ"

"เออเอ็งเก่งนี่ดูไอ้ตูนๆอะไรของเอ็งเสร็จแล้วรึ"

"เสร็จแล้วขอรับแล้วเมื่อไหร่พี่พายจะมาอยู่ด้วยกันอีกล่ะขอรับ"

"ยังดอกจุกถ้าพี่เขามาแล้วก็อย่าทำอะไรให้พี่เขาสงสัยล่ะ"คุณพระนั่งอยู่บนตั่งอารมณ์ดีจนไม่รำคาญเหล่าคนของตนเองเหมือนทุกครั้ง

"ข้าจะบอกว่าข้ากลับมาจาฝรั่งเศสพวกเราก็เป็นคนเก่าแก่ที่บ้านหลังนี้อาทิตย์หน้าทุกอย่างต้องเรียบร้อยช่วยๆกันหน่อยล่ะ"คุณพระหันมาบอกทุกคน

"เพื่อคุณพายแล้วนมทำทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ อ้อ เลยค่ะ"คุณนมยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อนคนอื่นทำให้กลุ่มคนที่เหลือพยักหน้ายิ้มให้แก่กันคุณพระมองเรือนของตนเองทุกอย่างไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยสักนิดยกเว้นผู้คนที่ล้มหายตายจากไปตามกาลเวลาเป็นเพราะความผิดพลาดทุกอย่างมันถึงมีแต่ความสูญเสียพอมีโอกาสให้เขาแก้ตัวอีกครั้งเขาจะไม่ผิดพลาดอีกแล้ว

"พ่อเอ้ยนมดีใจด้วยจริงๆนะเจ้าคะ"คุณนมลูบมือใหญ่เบาๆ

"ขอบใจนะทุกคนที่ยอมอยู่เป็นเพื่อนกันขนาดนี้"

"พูดอะไรอย่างนั้นล่ะเจ้าคะพวกเรารักคุณพระรักคุณพายเต็มใจจริงๆเจ้าค่ะถ้าหมอดูคนนั้นไม่มาพวกเราก็คงไม่ได้เป็นแบบนี้แล้วคงไม่ได้พบคุณพายอีกครั้ง"ผ่องซับน้ำตากับเขาบ้าง

"ก็นั่นแหละถ้าทุกคนไม่เต็มใจตามมาก็อาจจะไปอยู่ที่อื่นกันแล้วก็ได้"

"ได้อย่างไรขอรับกระผมรับใช้คุณท่านมาแต่เล็กให้ทิ้งขว้างก็ทำไม่ได้ดอกถือว่าโชคดีแล้วที่ได้มาเป็นแบบนี้"

"เอาเถอะๆอย่ามัวคุยเรื่องเก่าก่อนมาจัดการเรื่องพวกนี้ให้เรียบร้อยกันเถิด"คุณนมตัดบทสั่งงานให้แต่ละคนไปทำคุณพระเองก็นั่งเขียนพินัยกรรมของตนเองเพื่อให้มันกลายเป็นคำสั่งเสียถึงคนในยุคปัจจุบัน