บทที่ 2

ตามเคยตรงท่าน้ำที่ทุกคนหวงเอาไว้ให้คุณพระใครๆก็ไม่กล้าลงมาใช้เพราะถือว่าเป็นของสูง เขากลับคิดว่ามันน่าเสียดายที่ตรงนี้น้ำใสจนมองเห็นด้านล่างกุ้งแม่น้ำตัวใหญ่เกาะตามเสาสะพานปลาเกล็ดสีเงินว่ายวนดีดตัวไปมายิ่งน่าลงไปจับ เขาหันซ้ายขวาคอยมองว่าจะมีป้าผ่องคุณนมหรือพี่เทียนมาตามด่าตามตีเพราะเขาแอบมาใช้น้ำนี่หรือเปล่าคนอะไรหวงกระทั่งน้ำ

"นี่ไอ้ปานเอ็งว่าข้าจะถูกโบยอีกหรือเปล่าวะ"เด็กหัวจุกที่นั่งตกปลาอยู่ข้างๆทำท่านึกอยู่ชั่วครู่

"ไม่น่านะพี่ก็ดูสิตอนนี้คนเดินผ่านไปมาตั้งหลายคนยังไม่มีใครเข้ามาด่าพวกเราเลย"

"นั่นสิหรือว่าทางคุณพระท่านให้พวกเราเล่นได้"พี่พายของไอ้จุกทำหน้านิ่วใบหน้าขาวผิวเนียนนุ่มดุจแพรไหมราวกับเป็นลูกเต้าเหล่าเชื้อผมที่ไม่ได้ตัดให้เป็นทรงเหมือนบ่าวทั่วไปพอถามเจ้าตัวก็บอกว่าผมมันไม่ยอมอยู่เป็นทรงคุณนมจะไถหัวเสียก็หลายครั้งปากก็อ้างว่าจะทำตนเสมอนายที่จริงแล้วเขาก็พยายามแต่พอไถหัวตัวเองแล้วยิ่งดูน่าเกลียดเขาไม่เคยชอบรูปร่างหน้าตาตนเองเลยสักนิดทำไมน่ะรึก็ดูสิเอวบางร่างเล็กหากดูผ่านๆคงนึกว่าเป็นพวกนังบ่าวทั้งหลาย ผิวขาวราวน้ำนมวัวนี่ก็อีกตากแดดเท่าใดก็ไม่เคยเปลี่ยนสีแถมยังมีสีชมพูอ่อนทั่วตัวถูกล้อมาตั้งแต่ยังเด็กมันไม่ค่อยพอใจนักเวลาที่ถูกคนอื่นถากถางหาว่าเป็นผู้ดีตกยาก งานหนักเขาก็ไม่ไหวจะให้แบกหามบ่าเล็กนี่ก็แดงช้ำห้อเลือดเจ็บจนไข้ขึ้น พอได้ไปปลูกผักทำสวนก็ไม่ไหวอีกมือแตกระบมจะหยิบจับอะไรไม่ได้แถมยังเป็นตะพานไข้ไปเสียอีกเสียมากกว่าได้เพราะต้องเดือดร้อนคุณนมกับป้าผ่องต้องมาหายูกยาต้มให้กินเกือบจะตายก็หลายครั้งจนทุกคนเข็ดหลาบไม่กล้าให้ออกไปตรากตรำอีกเลยหน้าที่ของเขาคือเป็นคนครัวกับบ่าวสาวๆทั้งหลายอ่อนแอเสียยิ่งกว่าสาวๆบางคนเสียอีกที่แบกมะพร้าวเป็นทลายๆขึ้นบ่าง่ายดายเขาแค่ลากเข้าไปโรงครัวยังหอบแล้วหอบอีกที่สนุกคือปีนต้นไม้ของชอบของเขามันทำได้ง่ายแถมแอบป้าผ่องได้อีกด้วยที่ชอบอีกอย่างก็ลงน้ำงมกุ้งงมปลาตามประสา

"พี่พายกุ้งตัวใหญ่จังพี่ลงงมไหม"ไอ้จุกสะกิดสีข้าง

"กลัวคุณนมด่าข้า"พายส่ายหน้า

"ถ้าจะด่าจะโบยคงนานแล้วนี่เห็นคนผ่านไปมาหลายคราไม่เห็นใครคว้าไม้มาไล่ตีสักคน"ไอ้จุกยักคิ้วแผลบ

"จริงสิถ้าอย่างนั้นเอ็งดูต้นทางข้าจะลงงม"พายถอดเสื้อสีน้ำตาลอ่อนออกคงมีบ่าวชายคนเดียวเสียกระมังที่ใส่เสื้อเวลาอยู่เรือนถ้าหากไม่ใส่สายตาผู้คนก็มักจะมองแบบแปลกๆไม่ว่าจะชายหรือหญิงเขาจึงตัดปัญหาด้วยการสวมเสื้อเสียที่กล้าถอดก็เห็นจะเพราะมีสมุนอย่างไอ้จุกอยู่ด้วยมันไม่เคยทำสายตาแปลกๆจนทำให้เขากลัวอยู่บ่อยมันกำเสื้อเขาเอาไว้แน่นเพราะเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเขามัวแต่ลงงมกุ้งไปให้พี่แดงทำกุ้งสะเดาน้ำปลาหวานขึ้นเรือนพอโผล่พ้นน้ำพี่โม่งก็นั่งรออยู่ริมฝั่งนั่นไม่เท่าไหร่พอเขาขึ้นจากน้ำพี่โม่งก็เขามาลูบหลังลูบไหล่พอถามก็บอกว่าผิวเขามันขาวจนอยากจะมองดูชัดๆว่ามันละเอียดจริงไหมเสียอย่างนั้นเลี่ยงได้เขาจึงเลี่ยงเสมอไม่อยู่ใกล้ใครอีก

"นี่เราต้องแบ่งให้โรงครัวไหมพี่"ไอ้จุกตะโกนอยู่ริมฝั่ง

"เออสิขืนไม่แบ่งมีหวังพี่แดงแพ่นกระบาลแยก"เขาตะโกนตอบก่อนจะมุดหายลงไปในน้ำอีกครั้งเขาดำได้นานกว่าพวกไอ้จุกมันจึงไมไ่ด้สนใจว่าริมฝั่งมันกำลังยืนอยู่กับผู้ใด

"ทำอะไรรึเจ้าจุก"คุณพระที่เดินมายืนอยู่ข้างๆไอ้จุกถึงกับสะดุ้งคุกเข่าแทบไม่ทัน

"กะ กุ้งขอรับ"

"หือไหนล่ะ"คุณพระที่นุ่งโจงสีเข้มกับเสื้อสีขาวโปร่งชะโงกลงมองกระบุงที่มีกุ้งตัวเขื่องดีดอยู่ไปมาสี่ห้าตัว

"แล้วผู้ใดลงงมมัน"

"พะ พี่พายขอรับอย่าโบยเลยนะขอรับพวกเราจะทำยำทวายขึ้นเรือนขอรับ"ไอ้จุกตัวสั่นน้ำตาไหลพรากพายพอจับกุ้งได้ก็โยนขึ้นฝั่งให้พ้นน้ำแล้วมุดลงไปใหม่ไม่ได้สนใจว่าจะถูกผู้คนหรือไม่

"ตายแน่ๆพี่พายฮือๆๆๆ"ไอ้จุกร้องเสียงดังเพราะกุ้งที่ลูกพี่ปาขึ้นมาโดนตัวคุณพระเสียเต็มที่เสียงพี่เทียนร้องลั่นคุ้งน้ำ

"มึงไปลากไอ้พายขึ้นมาประเดี๋ยวนี้เลยไอ้จุกแบบนี้มันต้องโบยให้หลังขาดกล้าเล่นท่าน้ำของคุณพระอีกแล้วครานี้ยังกล้าโยนกุ้งใส่อีกไอ้เด็กอกตัญญู"พี่เทียนตวาดให้ลั่นผิดกับคุณพระที่นิ่วหน้าน้อยๆไอ้จุกกลัวจนตัวสั่นน้ำตาไหลไม่หยุด

"อย่าไปว่าเด็กเลยเทียนมันคงไม่ได้ตั้งใจ"

"มิได้นะขอรับเด็กไม่รู้ที่ต่ำที่สูงมันต้องถูกโบยกันบ้าง"เทียนบอกหันซ้ายหันขวาหาไม้เรียวเตรียมฟาดไอ้พาย

"เอาเถอะข้าไม่เป็นอะไรมากดอกก็แค่เสื้อผ้าเลอะเทอะแค่เรียกพายมันขึ้นมาก็พออยากจะถามมันเรื่องที่ให้มันสอนลูกหลานบ่าวว่าเป็นอย่างไรบ้าง"น้ำเสียงราบเรียบทำให้เทียนรีบเดินไปที่ท่าพอพายโผล่หัวก็ถูกคว้าผมจนต้องร้องลั่นเพราะความเจ็บ

"โอ๊ยๆข้าเจ็บนะพี่เทียนคว้าหัวคนอื่นแบบนี้ได้อย่างไรกันเล่า"พายตะโกนกลับ

"เอ็งจะโดนโบยมิใช่น้อยรู้หรือไม่เอ็งทำอะไรลงไป"เทียนโมโหจนหน้าดำหน้าแดง

"ทำอะไรเล่าก็ข้าจับกุ้งไปให้โรงครัวพี่ก็ชอบมิใช่รึเห็นกินมากกว่าเพื่อน"น้ำเสียงแจ๋วๆเถียงฉอดๆทั้งที่อยู่ในน้ำ

"ขึ้นมาประเดี๋ยวนี้ขึ้นมาไวๆก่อนหลังจะลายคุณพระท่านรอเอ็งอยู่ไวๆเข้า"เทียนตัดบทเสียเพราะมันเข้าตัวเองเสียอย่างนั้นคุณพระที่ยืนฟังคนในน้ำเถียงกับคนริมฝั่งก็อดยิ้มน้อยๆไม่ได้ไอ้จุกแทบจะหมอบลงกับพื้นดิน

"จุกเอ็งสนิทกับพายมากนักรึ"คุณพระก้มลงถามปล่อยให้เทียนจัดการพายไป

"ขอรับสนิทมากขอรับ"

"แล้วได้หัดอ่านหัดเขียนแล้วหรือยัง"

"หัดแล้วขอรับพี่พายสอน"

"มาแล้วขอรับเจ้าตัวดีมาแล้ว"ภาพที่คุณพระอดยิ้มไม่ได้เพราะร่างขาวๆถูกคนตัวใหญ่จูงหูจนตัวเอียงเนื้อตัวเปียกปอนไปหมดใบหน้าที่ก้มต่ำทำให้เห็นกันไม่ชัดนักพอร่างคนทั้งสองเข้ามาใกล้คุณพระก็ถึงกับเบิกตากว้างพายเองก็ไม่ต่างกัน ภาพวูบวาบหายไปจากหัวร่างเล็กๆผิวขาวที่อยู่ในเสื้อกางเกงสีฟ้าสลับขาวลายทางสะดุ้งขึ้นสุดตัวเหงื่อพราวเต็มใบหน้า

"ฝันประหลาดอีกแล้วอะไรอะ"พะพายบ่นเบาๆกับตัวเองมือเล็กเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นแต่กลับติดที่แขนเสื้อยาวเลยมาจนเกือบถึงปลายนิ้ว

"แหมในฝันเรานี่เห็นคุณพระหล่อโคตรเลยนี่ถ้าได้เอามาเป็นพระเอกละครพีเรียดที่พี่ปั่นกำลังเฟ้นหานะรับรองรุ่ง"พะพายยังบ่นงุ๊งงิ๊งอยู่บนเตียงพอนึกขึ้นได้ก็ปัดผ้านวมสีฟ้าสลับขาวออกจากตัวเขาเป็นโรคจิตชอบเปิดแอร์จนสุดแล้วห่มผ้านวมมันรู้สึกฟินบอกไม่ถูกร่างบางสูงไม่เกินร้อยหกสิบห้าลากรองเท้าสลิปเปอร์ที่มีหน้าตัวการ์ตูนสติชสุดโปรดเดินไปที่ตู้เย็น เขาฝันเห็นคุณพระอะไรนี่มาสองสามวันติดกันแล้วสงสัยอ่านบทละครเยอะไปหน่อยแถมเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในความฝันเสียด้วย พะพายส่ายหน้าเล็กน้อยกับความฟุ้งซ่านของตัวเอง

"อ้าวพะแพงลุกมาทำอะไร"เขาทักพี่สาวฝาแฝดของตัวเองที่ลงมาทำหน้ายู่ยี่ก็นี่มันตีสี่แล้วนี่นา

"ตัวเถอะลงมาทำอะไรตะคุ่มๆหน้าตู้เย็น"พะแพงเป็นสาวสวยใช้ได้เลยทีเดียวใบหน้าหวานเหมือนกันผิวพะแพงกลับเข้มกว่าเขาจนเห็นได้ชัดถ้าเขาสวมวิกแล้วทาครีมเปลี่ยนสีผิวคงแยกไม่ออกทั้งความสูงและขนาดตัวก็เท่ากันไปหมด

"เค้าฝันอีกแล้วแหละ"พะพายเปิดตู้เย็นคว้าเอาน้ำเย็นมารินให้พี่สาวกับตัวเอง

"ตัวฟุ้งซ่านล่ะสิแคสหาตัวละครจนเก็บเอามาฝัน"พะแพงค้อนให้น้อยๆแล้วพากันเดินไปนั่งตรงโซฟาในห้องรับแขก

"ฮ่าๆๆๆสงสัยจะจริงในฝันนะคุณพระอย่างหล่อ หล่อมากกกกก กอไก่ล้านตัวเลย"พะพายบอกขำๆ

"เหรอแล้วคุณพระของตัวกำลังทำอะไร"พะแพงหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดโทรทัศน์เพื่อดูรายการช่วงเช้าอันที่จริงเธอตื่นเพราะพะพายตื่นแฝดไข่คนละฟองแต่สื่อสัมพันธ์มันแน่นเหนียวเสียยิ่งกว่าพี่น้องธรรมดา

"กำลังจะเจอหน้ากันจะๆแล้วเชียวดันตื่นเสียก่อน"พะพายทำเสียงเจ็บใจ

"โหยังกะนิยายคืนนี้ตัวฝันต่อดิถ้าจีบมาเป็นพระเอกของพี่ปั่นได้ก็จีบมาเลยนะเห็นพวกตัวปวดหัวกับละครเรื่องนี้น่าดู"พะแพงแซวขำๆเขาเองก็อดหัวเราะไม่ได้

"นั่นสิเออจริงที่ฝันวันก่อนก็มีแม่...เอ แม่อะไรนะชื่อติดปากสวยด้วยนะพระนางพอดีเลย อ้อแม่จำนงค์นี่ถ้าเป็นคนยุคนี้นะเค้าจะจีบมาเป็นแฟนเลยคนอะไรสวยชะมัด"พะพายหัวเราะร่วนผิดกับพะแพงที่นิ่วหน้า

"เดี๋ยวนะตัวว่าเมื่อคืนตัวก็ฝันใช่มะมันเกิดขึ้นตอนไหนเหรอ"พะแพงยกขาขึ้นบนโซฟาหันหน้ามาหาพะพาย

"ก็ตั้งแต่ไปหาโลเคชั่นเพื่อจะทำฉากสมัยร.5ไงทำไมมีอะไรเหรอ"พะพายนิ่วหน้า

"ไม่รู้สิอยู่ๆเค้าก็เกิดกลัวขึ้นมา"พะแพงบอก

"โห้ยคิดมากเค้าสิต้องคิดหรือว่า....."พะพายทอดเสียงทิ้งระยะ

"อะไรหรือว่าอะไร"พะแพงแทบจะเขย่าน้องชายตัวเอง

"เป็นผีมาทวงบ้านคืนนนนนนนนนนนน"พะพายลากเสียงเย็นๆแล้วจับแขนพี่สาวตัวเองเบาๆพะแพงถึงกับดีดขาออกไปด้วยความกลัว

"อะ โอ๊ยเจ็บนะยัยบ้าถีบลงมาได้ อูยยย"พะพายที่ตกโซฟาลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้นพรมร้องลั่น

"แกล้งทำไมล่ะ"พะแพงทำหน้างอน

"โอ๋ๆอย่างอนน๊าดีกันนะโอ๋เอ๋ๆ"พะพายแหย่พี่สาวไปมาทั้งคู่ไม่ได้สังเกตุเลยสักนิดว่ามีแสงสีขาววิบวับปรากฎอยู่ตรงบันไดทางขึ้นวูบไหวไปมาแล้วจางหายไปทัั้งคู่ยังคุยกันจิปาถะทั้งที่อยู่บ้านเดียวแท้ๆจนเวลาล่วงมาจนเช้าพะแพงทำงานพิเศษเหมือนกันแต่เธอทำเกี่ยวกับบัญชีเพราะมุ่งมันจะเป็นออดิทเพื่อเป็นผู้ตรวยสอบบัญชีเขาทั้งคู่ไม่ได้ร่ำรวยทั้งพ่อแม่ยังเสียชีวิตตั้งแต่พวกเขาอายุเพียงสิบห้าปีอุบัติเหตุรถชนทำให้ทั้งคู่จากไปไม่มีวันกลับทิ้งไว้แค่เงินประกันจำนวนไม่สูงมากนักมันเพียงพอแค่ค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับการศึกษาและที่พักอาศัยพวกเขาจึงต้องหางานพิเศษทำเพื่อช่วยเหลือตัวเองอีกทาง

"แล้วตัวจะนอนก่อนมั๊ย"พะแพงถาม

"อืมนอนก่อนสิบโมงกว่าถึงจะไปหาพี่ปั่นสรุปเกี่ยวกับละครนี่อีกที"

"งั้นเค้าไปนอนอีกนิดนะแล้วเจอกันตอนเย็นล่ะ"พะแพงก้มลงหอมแก้มคู่แฝดตัวเองพะพายก็หอมกลับแล้วต่างก็แยกย้ายกันไปนอนอีกรอบระหว่างทางที่ขึ้นบันไดพะแพงมองตามหลังน้องตัวเองที่ความสงสัยภายพะพายวูบวาบบอกไม่ถูกเดี๋ยวโปร่งแสงเดี๋ยวปรกติ

"นี่เราท่าทางจะง่วงจัดนะเนี่ยหรือว่าจะเป็นลมหว่า"พะแพงบ่นอยู่คนเดียวแล้วก็ยกไหล่ภาพของร่างโปร่งแสงสองคนมองตามพะพายกับพะแพงที่ต่างฝ่ายแยกย้ายเข้าห้องของตัวเองไป

"....คิดถึง"ร่างสูงมองภาพผู้ชายร่างเล็กที่เดินงัวเงียขึ้นบันไดอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังตัวเล็กกว่ายิ้มให้กับร่างนั้นเช่นกัน

"นั่นสิขอรับเมื่อไหร่จะได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมกระผมก็คิดถึงเช่นกัน"

"ประเดี๋ยวจะไปบอกนมเขาว่าเราเจอกันแล้วให้อดทนรออีกซักนิดเถิดตอนนี้เขาจำพวกเราไม่ได้หรอก"

"คุณนมกับไอ้จุกคงดีใจนะขอรับคุณพายเธอไม่ทราบกระมังว่าพวกเราทำทุกทางให้ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง"

"นั่นสิผิดที่ข้าเองทำเขาเสียใจเรื่องเลยเป็นแบบนี้แต่ไม่เป็นไรข้าจะแก้ไขให้มันดีอีกครั้ง"

"อย่าพูดเช่นนั้นเลยขอรับคุณท่านเมื่อก่อนเราทำอะไรไม่ได้มากคุณท่านเองก็จำต้องทำหาใช่อยากทำเช่นนั้นไม่"

"ข้าก็หวังว่าเขาจะให้อภัยเขารู้ว่าข้ารัก...และยังรัก เอาเถอะประเดี๋ยวค่อยจัดการกันไปทีละอย่าง"

"ขอรับแล้วนี่พวกเราต้องปรับตัวหรือไม่ขอรับ"คนด้านหลังทำหน้าหนักใจ

"ก็คงใช่ไม่ต้องกังวลไปดอกเจ้าไปจัดการเรื่องแปลงทองให้เป็นเบี้ยสมัยนี้เสียก่อนเถิดอ้อแล้วเสื้อผ้าหน้าผมอย่าให้แตกต่างไปมากนักล่ะพวกเรากลับกันเถิดคุณนมคงห่วงแย่แล้ว"

"ขอรับ"ทั้งสองหลังจากปรึกษากันแล้วก็ค่อยๆจางหายไปจากด้านล่างบันไดปล่อยให้สองแฝดหลับอย่างสบายใจไม่รับรู้ถึงใครหลายๆคนที่ยังห่วงหาเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

"สาธุเจ้าที่ครับขอให้ผมฝันถึงพี่คนนั้นอีกทีนะครับหรือให้ผมไปเข้าฝันก้ได้จะได้ดลใจให้เขามาที่เรือนโบราณนั่นจะได้เจอกัน สาธุ สาธุ สาธุ"พะพายกราบบนหมอนแล้วก็ขำตัวเองที่อยากได้พี่คนนั้นมาเป็นพระเอกของละครจริงจัง

​