ตอนที่ 4 ซื้อทั้งคืน NC+++ 2

"คุณมีอะไรกังวลหรือเปล่า" ถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพิงขอบอ่างคนละทาง พลอยไพลินก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา

"คุณ..อย่าบอกใครได้หรือเปล่าคะเรื่องนี้"

"คุณกังวลเรื่องนี้เหรอ"

พลอยไพลินพยักหน้า เธอเป็นดารานะ จึงไม่อยากให้เป็นข่าวว่าเคยขึ้นเตียงหรือลงอ่างกับใครคนไหน แล้วยิ่งการได้มาซึ่งงานใหญ่ขนาดนี้ อีกอย่างเธอไม่ใช่นางเอกแถวหน้าของช่องจึงเป็นเรื่องยาก วงในยิ่งซุบซิบนินทาว่าจ้างเธอราคาแพงขนาดนี้ไม่จ้างนางเอกแถวหน้าไปเลย คนที่มีแฟนคลับเป็นพันคน

"คุณกลัวผมเอาเรื่องนี้ไปพูดหรือไง" ลอฟท์ถามยิ้มๆ ทั้งที่ใครต่างใครต่างปรารถนาเอาไปเล่าสู่กันฟังมากกว่าว่าได้ขึ้นเตียงกับเขา แต่พลอยไพลินแปลกคน แต่ลืมไปว่าเธอเป็นดารา แต่ดารามีแฟนมีผัวไม่ได้เลยหรือไง

"ได้สิครับ" เพราะตามจริงเขาก็ไม่เอ่ยอยู่แล้ว "ผมไม่ใช่คนประเภทนั้น ผมเป็นสุภาพบุรุษมากพอ"

พลอยไพลินแค่นหัวเราะในลำคอ "แต่ที่ทำให้ฉันได้มาอยู่ที่นี่ก็เป็นแผนของคุณไม่ใช่เหรอคะ" เหมือนเขาจะดีมากๆ ที่ยื่นงานให้เธอ แต่ก็ร้ายมากๆ ด้วยเช่นกัน

"ผมเป็นสปอนเซอร์หลักของบริษัทนะ ถึงนาธานจะเป็นผู้ก่อตั้งก็จริง แต่เราก็ทำธุรกิจด้วยกัน ผมถือหุ้นน้อยกว่าเขา แต่งานนี้ผมจ่ายเองโดยเฉพาะ" นาธานคือเพื่อนของเขาที่เราเข้ามาร่วมลงทุนด้วยกัน ทำงานเหมือนๆ กันทั้งสีขาวและสีเทา แต่สำหรับงานที่นี่แล้วมีเพียงสีขาวเท่านั้น

"เพราะฉันงั้นเหรอคะ" พลอยไพลินถามตรงๆ มีเหตุผลอะไรให้เขาต้องเป็นฝ่ายออกเงินสำหรับผลิตภัณฑ์ตัวนี้เพียงฝ่ายเดียว แล้วที่ผ่านมาก็ได้ยินผู้จัดการเอ่ยมาตลอดว่าเขาอยากขึ้นเตียงกับเธอ ทว่าเธอปฏิเสธทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่เอ่ยปากเพราะเขามันเห็นแก่ตัว

"แล้วถ้าผมบอกว่าใช่ละ คุณจะโกรธผมไหม"

นั่นทำให้พลอยไพลินใบหน้าแดงซ่านที่เขาอธิบายอย่างนั้น ราวกับว่าเขาปรารถนาเธอมากถึงมากที่สุด

"คนเป็นรองมีสิทธิ์โกรธด้วยเหรอคะ คุณรู้ว่าฉันต้องใช้ตังค์ และทุกอย่างคุณรู้ดี" ห้ามหวั่นไหวไปกับคำพูดของเขาเด็ดขาด เพราะเขาคงปากหวานกับผู้หญิงทุกคนที่ขึ้นเตียงด้วยแบบนี้

"ผมเป็นนักธุรกิจนะ อะไรที่ทำแล้วขาดทุนผมคงซีเรียสแน่ แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่าการที่ได้ตัวคุณมาเป็นพรีเซนเตอร์มันคุ้มมากกก.." เขาลากเสียงยาว ได้เป็นคนแรกของนางร้ายที่ชื่อชอบ เขาคลั่งไคล้ในตัวเธอ และรู้สึกประทับใจที่เราได้ขึ้นเตียงกัน

ถึงแม้วันนี้เขาจะเป็นฝ่ายออกแรงมากกว่า ทั้งที่ปกติจะออกแรงแค่ตอนใกล้เสร็จเท่านั้น แต่คนไม่มีประสบการณ์อย่างพลอยไพลินเขายินดีทำให้เธอไม่อิดออด หากพลอยไพลินขอเขาต่ออีกสักยกเขาก็จะยอมทำเองอีกเหมือนกัน

"เอาเถอะค่ะ ถือว่าฉันตอบแทนคุณไปแล้วนะคะ หลังจากคืนนี้ฉันขอให้เราเกี่ยวข้องกันแต่เรื่องงานเท่านั้น ขอบคุณที่สนใจจ้างฉันมา ขอบคุณที่หยิบยื่นเงินมากมายมหาศาลให้ฉันค่ะ" เอ่ยจบก็ขอตัวไปอาบน้ำอีกรอบแล้วเดินตัวเปลือยออกไปอย่างไม่อายเพราะเธอไม่มีอะไรต้องอายแล้ว

เธอถือวิสาสะเปิดตู้เสื้อผ้าของทางโรงแรม ทว่าก็เป็นห้องที่เขาจอง หันไปเอ่ยขอนุญาตเจ้าของห้องที่เดินตามหลังเธอมาติดๆ ก่อนเอาเสื้อคลุมมาคลุมตัวแล้วปีนขึ้นเตียงนอนที่เมื่อกี้เราเพิ่งผ่านกิจกรรมอะไรกันมา แต่ไม่มีรอยเปื้อนให้เห็น

พอนอนลงบนเตียงพลอยไพลินแทบหลับเพราะเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เมื่อเข้าใจข้อตกลงดีแล้วว่าคืนนี้เธอไม่มีที่นอนจำต้องทนยอมรับชะตากรรม

ลอฟท์จึงเป็นฝ่ายเดินไปปิดไฟแล้วกลับมานอนลงบนเตียงเดียวกัน ขยับเข้าไปซ้อนหลังอีกคนจนพลอยไพลินสัมผัสได้

"คุณ.." หญิงสาวหันกลับไปมองเขา

"ผมไม่ชอบให้ใครนอนหันหลังให้นะ" ลอฟท์เอ่ยยิ้มๆ น้ำเสียงของเขาดูอบอุ่นเล็กน้อย

"ทุกคนหรือเปล่าคะหรือมีแค่ฉัน" อย่าบอกว่าเธอกับเขาต้องนอนกอดกันไปทั้งคืนจนเช้า แต่เราไม่ใช่คู่รักกัน เรามันก็แค่ผู้ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายแค่นั้น

"ไม่รู้สิ แต่ผมยังไม่เคยค้างคืนกับใครเลยเอาอย่างนี้ดีกว่า"

"คุณจะบอกฉันว่า..ทุกคนเสร็จแล้วก็จบๆ ไปอย่างนั้นเหรอคะ"

"จะว่าอย่างนั้นก็ได้"

"นี่คงเป็นคำพูดของผู้ชายเจ้าชู้สินะคะ ไม่สิ เป็นคำพูดของผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างคุณต่างหากค่ะ"

ลอฟท์หลุดขำออกมาเมื่อเจอคนรู้ทัน

"คุณฉลาดมากเลยพลอย แบบนี้ไงผมถึงอยากได้คุณ พักผ่อนเถอะ ไม่กอดผมไม่เป็นไร แต่คืนนี้ทั้งคืนผมจะกอดคุณไปจนเช้า"

พลอยไพลินเม้มปากเล็กน้อย จากนั้นจึงไม่ถือสา แล้วปล่อยให้เขานอนกอดเธออย่างไม่โต้แย้งใดๆ เพราะง่วงเต็มที

ผ่านคืนนี้ไปเธอคงเป็นอิสระแล้ว รวมเป็นเงินสิบห้าล้านที่เขาเพิ่มขึ้นให้เพราะจูบกับเขา คงต่อชีวิตเธอไปอีกยาว

ส่วนพี่วิ..เธอต้องกลับไปเคลียร์กับผู้จัดการส่วนตัวให้ได้ว่าเรื่องราวมันเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร!