บทที่ 5/1 ไม่เชื่อสายตา…นางเปลี่ยนไป

นางใช้เวลาพักฟื้นอยู่ในกระท่อมหลายวัน ร่างกายของนางในวันนี้เริ่มอาการดีขึ้นสามารถลุก เดินได้สะดวก ไม่ต้องเอาแต่นอนพักฟื้นอยู่บนเตียง

ตั้งแต่นางตื่นขึ้นมา เดินออกไปนอกกระท่อมก็ไม่เห็นผู้ใด นางเดินไปเรื่อย จนเห็นลำธารไม่ไกลห่างออกจากหมู่บ้าน นางเดินตรงไปลำธาร นางก้มลงไปตักน้ำขึ้นมาล้างใบหน้าทำความสะอาด ผมที่รุ่มร่ามถูกนางรวบตึงหลวมๆ หมัดไว้บนศีรษะ ในขณะที่ดวงตางดงามจ้องเงารูปร่างสตรีในน้ำที่สะท้อน

            ‘นี่คือร่างของข้าที่อาศัยอยู่อย่างนั้นหรือ’

 นางหันซ้าย หันขวา มองใบหน้าที่สะท้อนลำธารซ้ำๆ ไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะเป็นสตรีที่งดงาม พอเทียบกับดาราที่อยู่ในยุคสมัยนางได้เลยทีเดียว

            จนลืมไปว่าบุรุษที่กำลังสะพายตะกร้าที่กำลังพึ่งออกมาจากหาของป่าไปขาย ประจวบเหมาะเจอสตรีเข้าที่กำลังง่วนอยู่กับตรงลำธาร

            “สตรีร้ายกาจเช่นนาง วันๆ ทำแต่เรื่องไร้ประโยชน์ ข้าสงสารผู้อาวุโสทั้งสองเสียจริง” สืออี้ส่ายศีรษะมองนางอยู่พักหนึ่งก่อนเดินจากไป

            นางล้างเนื้อ ล้างตัวเสร็จ ก็เดินกลับเข้าไปในกระท่อมตอนนี้กำลังเห็นหญิงชราง่วนกับการทำกับข้าว หุงหาอาหารอยู่ในครัวเล็ก

“ท่านแม่มีอะไรให้ข้าพอช่วยได้หรือไม่”

“อะ…อี๋เหนียง…เจ้าพึ่งฟื้นไม่ต้องช่วยหรอก แม่เตรียมส่วนของเจ้าไว้ให้แล้ว”

ชิงหรูเดินมาบดบัง ที่ตรงนี้บุตรสาวของนางไม่สมควรจะอยู่

“ข้าหายดีแล้วเจ้าคะ…ท่านแม่ไม่ต้องกังวล…วันนี้ท่านแม่ทำอะไรกินหรือเจ้าคะ”

นางเดินเข้าไปในครัว มองข้าวที่ถูกต้มในหม้อ ตอนนี้กลับรู้สึกจุกอยู่ในลำคอ น้ำตาคลอ นึกย้อนไปในหลายวันที่ผ่านมา ในขณะที่นางกินอิ่มท้อง ครอบครัวของนางกลับได้กินเพียงน้ำข้าวที่แทบใสสะอาดมากกว่าถึงจะถูก

 ครอบครัวที่นางมาอยู่อาศัยลำบากถึงขั้นใช้ชีวิตน่าสงสารขนาดนี้เลยหรือ มิน่าเล่าร่างกายทุกคนถึงได้ดูผอมซูบ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าของร่างเดิมมักรีดไถเงินจากบิดาที่คอยไปหาของป่าไปขาย พวกเขาทั้งหมดคงจะมีกินมากกว่านี้

นางเช็ดน้ำตาที่เริ่มไหล  

            “อี้เหนียง เจ้าเพิ่งหายป่วยกลับไปพักผ่อนเสียเถิด ส่วนทางนี้ข้าจัดการเอง” หญิงชราจับไหล่ทั้งสองข้างบุตรสาวให้ออกไปรอภายในห้อง

            นางหลุบตาลงต่ำอย่างรู้สึกผิด ที่ผ่านมานางรักษาตัวได้กินข้าวจนอิ่มเต็มท้อง แต่นึกไม่ถึงว่าทุกคนนั้นกลับได้กินเพียงแค่น้ำซาวข้าว นางช่างเป็นบุตรสาวที่อกตัญญูนัก

            ริมฝีปากสีชาดเม้มแน่น กอบกำมือทั้งสองข้างใต้แขนเสื้อ นับต่อจากนี้นางสัญญาว่าจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ดีขึ้นเอง

“ท่านแม่…ท่านคงลำบากกับข้ามากเลยใช่หรือไม่ ข้าขอโทษ” น้ำเสียงนางสั่นเครือ พยายามข่มน้ำตาไม่ให้ไหล

            “อี้เหนียง…เจ้าเป็นอะไร…นะ…นี่เจ้าจริงๆ ใช่หรือไม่ หรือเจ้าไม่สบายตรงไหน บอกข้าสิ ข้าจะได้ไปตามหมอมาให้เจ้า”

 “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าสบายดี….ไหนๆ วันนี้ข้าก็ออกมาแล้วข้าช่วยท่านแม่จัดโต๊ะอาหารนะเจ้าคะ”

            “อี้เหนียง แม่ขอโทษนะที่ต้องทำให้เจ้าลำบาก…แม่รู้ว่าเจ้าไม่ชอบ แม่ขอโทษที่ลากเจ้ามาตกระกำลำบากในสถานที่แห่งนี้ไปด้วย”

            “ไม่เลยเจ้าค่ะท่านแม่...ข้าไม่เคยบคิดรังเกียจ”

นางแสร้งยิ้ม ทว่าภายในใจกลับรู้สึกเศร้า ที่ต้องมาเห็นทุกคนอยู่อย่างลำบาก  หากไม่ใช่เพราะสตรีร่างเดิมนั้นคอยรีดไถเงินที่หามาได้อย่างยากลำบากไปซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับไร้ประโยชน์เหล่านั้น ทุกคนคงไม่ต้องเป็นเช่นนี้

            เฉินอี้เหนียงยกจานมาตั้งไว้ที่โต๊ะ พร้อมกับหม้อดินที่ถูกมาตั้งสมทบไว้ทีหลัง นางค่อยๆ ตักให้ทุกคน โดยที่ทุกสายตานั้นกำลังจดจ้องมองมาที่นางอย่างแปลกใจ

            “ท่านแม่น้ำขอรับ”

            “ขอบใจเจ้ามาก มาเถอะได้เวลากินข้าวแล้ว ส่วนนี้ของแม่เจ้ากินเยอะๆ จะได้โตไวๆ” นางตักข้าวที่เหลือเพียงน้อยนิดนั้นให้บุตรชายตัวน้อย ส่วนนางนั้นเลือกทานเพียงน้ำข้าวกับผักที่วางไว้บนโต๊ะเท่านั้น

            “เจ้าดูโตขึ้นเยอะเลยนะอี้เหนียง…หากข้าไม่เห็นกับตา ข้าคงไม่เชื่อว่าเจ้าคือบุตรสาวของข้า” ชายชรากล่าวขึ้น มองนางกำลังคีบผักใสปากด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปกว่าแต่ก่อน แม้แต่ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันยังไม่เคยเห็นนางเสียด้วยซ้ำ

            นาง มองหน้าทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนี้ยิ้มออกมาเบาๆ “ก็ข้ามีเสียวเป่าแล้วนี่เจ้าคะ จะให้ข้าใช้ชีวิตอย่างเช่นแต่ก่อนได้เช่นไร”