บทที่ 4 เรียกมารดาได้เต็มปาก

นางมองเสียวเป่าเอ็นดู ตอนนี้ร่างกายนางไม่อาจขยับได้มาก ทำได้แค่พูดออกมาไม่กี่ประโยค

“เจ้าเสียวเป่าใช่ไหม…ข้า…ไม่สิ…ให้แม่ดูใกล้ๆ หน่อยได้หรือไม่” นางยิ้มละเมียดละไมอ่อนโยน เรียกบุตรชายตัวน้อยให้เข้ามา

            มือน้อยคลายออกจากแขนมารดา ปาดน้ำตาสะอึกสะอื้น “ขะ…ข้าขอโทษขอรับ ข้าทำให้แม่รำคาญใช่หรือไม่” เขาเดินถอยร่นออกห่าง

            เป็นนางที่คว้ามือเล็กคู่นั้นไว้ด้วยแววตาอบอุ่น นางข่มความเจ็บเมื่อครู่แผลคงจะฉีกเพราะนางเผลอขยับตัวมากไป

“ท่านแม่”

เสียวเป่าหันมาจับแขนมารดา กังวล มองบาดแผลเต็มไปทั่ว…นาง…นางคงจะเจ็บมาก

“แม่ไม่เป็นอะไร” นางลูบพวงแก้มเด็กน้อย กล่าวว่า “เหตุใดเจ้าคิดเช่นนั้นเล่า….เด็กดีของแม่ เจ้าไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น แม่ไม่เป็นอันใดแล้ว”

 นางปาดน้ำตาของอจากพวงแก้มผ่ายผอมของบุตรชายในเสื้อผ้ามอมแมม ไม่ต่างจากขอทานน้อย ไม่คิดเลยว่าชาตินี้นางนั้นจะได้ย้อนอดีตกลับมาอยู่ในสภาพแบบนี้ โลกก่อนนางเองก็ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่กำเนิด เรื่องแบบนี้คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตสำหรับนางมากเท่าใด

            ทั้งสามนิ่งชะงักสติเตลิดไปในชั่วขณะ ไม่เชื่อว่าท่าทีเช่นนี้จะเป็นเฉินอี้เหนียงที่รู้จัก นางอ่อนโยนแบบนี้ที่ไหนกัน ทุกครั้งมีแต่อาละวาดแทบบ้านแตก

            “ทะ…ท่านแม่ไม่รังเกียจข้าแล้วหรือขอรับ”  เสียวเป่ามือไม้สั่นเทาไปหมด เบิกตากว้างมองมารดาด้วยความผิดปกติ เหตุใดนางถึงไม่ตีเขาเหมือนเมื่อก่อนเล่า น้ำตาสีใสหลั่งไหลอาบแก้มพรั่งพรูออกมา

            มืออบอุ่นลูบศีรษะของบุตรชาย “เจ้าเด็กโง่…แม่จะตีเจ้าไปเพื่ออันใดกัน เจ้าไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตากับท่านตาก่อนเถิด ทางนี้แม่จะรอหมอมาตรวจอาการ หากหายแล้วแม่ก็จะไปกอดเจ้าได้ไงเข้าใจหรือไม่” นางหันไปมองชายชรา กล่าวเสียงแผ่ว “ท่านพ่อข้าฝากดูแลเสียวเป่าด้วย”

            เฉินซานกั๋วนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนได้สติกลับมา

“ได้ ข้าเข้าใจแล้ว…..เจ้าเองก็พักรักษาตัวไปก่อน ส่วนเสียวเป่าไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลให้เอง”  ชายชราไปจูงมือเด็กชายตัวน้อย “ปล่อยแม่เจ้าได้พักผ่อนก่อนเถอะ”

            “ขอรับท่านตา” มือน้อยค่อยๆ คลายออกจากแขนนาง “ท่านแม่รีบหายไวๆ นะขอรับ”

            “อืม” นางพยักหน้า มองบุตรชายตัวน้อยที่กำลังถูกบิดาพาตัวเขาออกไปเล่นข้างนอก

            “อี้เหนียง แม่ดีใจจริงๆ ที่เจ้ากลับมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าแม่เสียใจเพียงใด”

            พอเห็นมารดาเริ่มร้องไห้ นางก็เริ่มจะร้องไห้ตาม ความรู้สึกอบอุ่นนี้มันคืออะไรกัน ที่ผ่านมานางไม่เคยมีครอบครัว เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ถูกทิ้งอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พ่อแม่ที่แท้ก็ไม่เคยพบเคยเห็น

            “ท่านแม่ ข้าช่างอกตัญญูนัก” นางจับมือเหี่ยวย่นทั้งคู่ของหญิงชราด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ไม่ต้องกังวลนับต่อจากนี้ต่อไปข้าจะไม่ทำให้พวกท่านผิดหวังอีก”

            ฮูหยินชิงหรูแม้ไม่เข้าใจในสิ่งที่บุตรสาวกล่าวออกมานั้นหมายถึงสิ่งใด แต่ขอให้นางนั้นปลอดภัยก็นับว่าดีแล้ว

            ไม่นานท่านหมอที่สืออี้ไปตามมาจากในเมืองก็มาถึง รีบเร่งเข้ามาในกระท่อมตั้งอยู่บริเวณที่มีป่าปกคลุมรอบด้านเข้ามาดูอาการของนางอย่างเร่งด่วน

            “ท่านหมอเชิญทางนี้” สืออี้เชิญเขาเข้าไปในกระท่อม เดินนำทางหมอมาบริเวณเตียงของนาง ทั้งสองแปลกใจไม่น้อย

            นางที่ว่าใกล้ตาย ตอนนี้กลับฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมาได้ปกติ

            หญิงชราเขยิบถอยออกห่างจากเตียงให้หมอเข้าไปรักษานางได้เต็มที่ นางนอนบนเตียงนิ่งๆ ยื่นข้อมือให้หมอได้ตรวจชีพจรของนางเล็กน้อย

            ชายชราหันไปเขียนเทียบยา มองอาการบาดแผลที่น่าเป็นห่วงเหล่านี้ เหตุใดสตรีผู้นี้ถึงมีสภาพเช่นนี้ได้กัน นับว่าสวรรค์ยังมีเมตตา ผู้คนที่รักษามานับพัน หากมีสภาพเช่นนี้คงได้ตายไปเนิ่นนานแล้ว แต่กับนางช่างแปลกประหลาดนัก

            “ท่านหมอ บุตรสาวของข้าเป็นเช่นไรบ้าง” หญิงชราถามขึ้น มองใบหน้าที่ขมวดมุ่นกังวล

            “อัศจรรย์…ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก ข้าน้อยไม่เคยพบเห็นผู้ใดที่มีชะตากรรมเลวร้ายเช่นนางนั้นรอดมาได้ขนาดนี้ ชีพจรนางนั้นปกติดีทุกอย่างไม่ต้องเป็นกังวล ส่วนบาดแผลของนางคงต้องใช้เวลา หากรักษาดีก็จะหายไปเอง”

 หมอต้วนยื่นกระดาษให้หญิงชรา “ภายในนางนั้นคงช้ำไม่น้อย ข้าได้เขียนสมุนไพรเหล่านี้ไว้แล้ว ท่านแค่ไปซื้อมาแล้วให้นางดื่มเช้าเย็นทุกวัน ส่วนบาดแผลภายนอกนั้นข้าได้เตรียมยามาไว้ให้นางแล้ว ใส่บริเวณแผลให้นางทุกวันเกรงว่าไม่นานคงจะหายขาดไปเอง”

            หญิงชรารับขวดยากับกระดาษ  “ขอบคุณท่านหมอ”

            สืออี้หยิบเงินจำนวนเล็กน้อยให้ค่าเสียเวลาที่ไปรบกวนเชิญหมอออกมาที่นี่อย่างเร่งด่วน กล่าวขอบคุณ

            “เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน”

            “รบกวนท่านแล้ว”

            สิ้นคำกล่าวลา สืออี้อาสาไปส่งหมอที่เชิญมากลับเข้าไปในเมือง ระหว่างทางเขาหาซื้อยารักษานั้นกลับติดมือมาด้วย หากให้ผู้อาวุโสทั้งสองเดินทางไปเองเกรงว่าจะใช้เวลานาน

            เข้าสู่พลบค่ำเขาก็กลับมาพร้อมห่อยาให้มือ รีบเร่งนำไปให้สกุลเฉินนำไปต้มรักษาอาการบาดเจ็บเฉินอี้เหนียงทันที