บทที่ 3 ความร้ายกาจยากจะลืม

เสียวเป่ากอดร่างเย็นเฉียบ ไม่อาจยอมรับความจริง เขากอดมารดามานานแม้แต่เสียงหายใจของมารดายังไม่ได้ยิน สิ่งที่เขาไม่คิดจะทำกลับผุดขึ้น เขาอยากพิสูจน์ว่ามารดายังไม่จากไป

            มือน้อยๆ แตะอังจมูกมารดา สั่นเทา เขารวบรวมความกล้า พยายามข่มเสียงร้องไห้เพราะมารดาไม่ชอบ

            ทุกอย่างเงียบสงบ มือน้อยๆ สั่นระริก ตอนนี้สิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อนเกิดขึ้น ร่างเด็กชายทรุดล้มลงไปนั่งอยู่ที่พื้น สิ่งที่เขาหวาดกลัวมากที่สุดกว่ามารดาไม่รัก คือถูกทอดทิ้ง

            “ทะ…ท่านแม่ ท่านยังอยู่กับข้าใช่หรือไม่”

            เสียวเป่าน้ำตาไหลพราก หัวใจของเขาแตกสลายแม้ตั้งแต่เกิดมาจะไม่เคยได้รับอ้อมกอดจากมารดา เขาก็รักมารดาไม่อาจสูญเสียไป

            “ท่านตา ท่านยาย ทะ…ท่านแม่ไม่อยู่กับข้าแล้วหรือขอรับ ฮือ ฮือ”

ผู้อาวุโสทั้งสองหน้าถอดสีหันมามองบุตรสาวด้วยน้ำตาคลอ เหตุใดสวรรค์ถึงพรากนางไปเร็วยิ่ง เสียวเป่าผู้นี้ยังไม่ทันเติบใหญ่ก็เสียมารดาไปเสียแล้ว เกรงว่าหมอจะมาถึงคงจะสายไปเสียแล้ว

เด็กน้อยคลานเข่าเข้าไปหาร่างบนเตียง นางจากไปไม่หวนคืน

 “ท่านแม่…ท่านอย่าทิ้งข้าไป ท่านจะตีจะทุบข้าเช่นไรก็ได้ ท่านตื่นขึ้นมาคุยกับข้าก่อน ฮือ ฮือ”

            “เสียวเป่า เจ้าอย่าเสียใจไปเลย หากเจ้าไม่มีแม่เจ้าอยู่แล้ว ยังไงก็มีข้ากับท่านตาเจ้าอยู่ ปล่อยให้แม่เจ้าไปสบายเสียเถิด” หญิงชราเข้าไปปลอบเด็กน้อยในตอนนี้น่าสงสารกำลังกอดมารดาร่ำไห้ไม่หยุดพัก ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงได้ล้มป่วยไปอีกคน

            “ฮรึก…”

มือน้อยยกปาดน้ำตาอาบแก้มสะอึกสะอื้น ยอมคลายกอดมารดา หันมาถามหญิงชราเสียงสั่นเครือ “ทะ…ท่านยายพูดจริงหรือขอรับ หากข้าทำเช่นนี้ท่านแม่จะไปสบายใช่หรือไม่…ข้า…ฮือ…ข้าเพียงแค่กลัวว่าท่านแม่จากไปผู้เดียวเช่นนี้จะอยู่ทางนั้นอย่างโดดเดี่ยว….ท่านยายไม่ได้โกหกข้าใช่หรือไม่”

            โถ่…เด็กผู้นี้น่าสงสาร มารดามีชีวิตอยู่ก็ชอบทำร้ายทุบตี พอนางตายจากก็ยังกตัญญูเป็นห่วง กลัวมารดาอยู่ทางนั้นโดดเดี่ยว มืออบอุ่นลูบศีรษะหลานชายน้อย

“เจ้าอย่าเสียใจไปเลยเสียวเป่า ในเมื่อโชคชะตาได้กำหนดไว้แล้ว ก็ปล่อยให้ท่านแม่ของเจ้าไปตามทางเสียเถอะ… “

            “ขอรับท่านยาย”

 เด็กน้อยหันไปมองมารดา แววตาเศร้า ไม่มีโอกาสอีกแล้วที่จะได้เห็นนางฟื้นขึ้นมา

            เสียงร่ำไห้อาลัยของหญิงชรากับเด็กน้อยวัยห้าหนาวที่อยู่ข้างเตียง  ปลุกให้ม่านเอ๋อร์หญิงสาวโลกอนาคตจากศตวรรษที่ 20 ที่กำลังหลับอยู่ในตอนนี้อาศัยอยู่ในร่างเฉินอี้เหนียงตื่นขึ้นจากการหลับใหลมาเป็นเวลาหลายชั่วยามเริ่มได้สติ

            นางรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่กลืนกินฝังอยู่ในร่างกายนาง

            ‘อึก…เจ็บ’

            เปลือกตาปิดสนิทพยายามเปิดขึ้นอยู่หลายครั้งอย่างยากลำบาก นางเจ็บปวดเกินกว่าจะกระทำสิ่งใด ร่างนอนแน่นิ่งขยับเคลื่อนไหวทีละเล็กน้อย นางเห็นภาพเลือนรางยากจะมองออกว่าเป็นผู้ใด

นางแตะปลายผมของเด็กน้อยนอนกอดนางไม่คลายออกจากร่าง เสียงร่ำร้องของเด็กชายทรมานกำลังแผ่ซึมเข้าสู่ก้นบึ้งหัวใจของนาง

นางลืมตาตื่นไม่เต็มเท่าใด ก็ไอออกมาในลำคอสองสามที ปนเลือดที่สำลักออกมาครั้งคราว

เสียงประหลาดที่เกิดขึ้น ทำให้ความโศกเศร้าขาดหายไป ทั้งสามหันมามองหญิงสาวนอนแน่นิ่งบนเตียง เมื่อครู่ยังแน่ใจว่านางได้จากไปไม่มีทางหวนกลับคืน

เสียวเป่าไม่กำพร้ามารดาอีกต่อไป

            “ทะ…ท่านตา ท่านยาย ท่านแม่ของข้า…นะ…นาง…นางฟื้นแล้ว”

พวกเขาตอนนี้เห็นหมดแล้ว ความรู้สึกหนาวเหน็บอ้างว้าง กลับมาดีใจร้องไห้ทั้งน้ำตา นาง นางฟื้นแล้ว

พวกเขาเช็ดน้ำตาที่เกาะบนใบหน้า มองเด็กชายตัวน้อยฉีกยิ้มกว้างโอบกอดมารดาของเขาด้วยความดีใจ

“ท่านแม่! ข้านึกว่าจะเสียท่านไปแล้ว”

            “อี้เหนียง…อี้เหนียงเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง” หญิงชราจับแขนที่เย็นเฉียบของบุตรสาวในขณะนี้เริ่มอุ่นลง “ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตานาง”

            เฉินซานกั๋วรีบรุดมายืนอยู่ข้างๆ บุตรสาวมองนางในขณะนี้กำลังได้สติขึ้นมาด้วยใจที่ร้อนรน หวังว่านางนั้นจะไม่เป็นอะไรมากไปกว่านี้

            ไม่ทันที่นางได้รู้สึกตัวเต็มที่ก็ถูกคำถามพวกนาสาดเข้าใส่ เพราะเป็นห่วงนาง

            นางค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นอนโดยมีหญิงชราค่อยๆ พยุงนางลุกขึ้นช่วยอีกแรง นางจับไปที่ศีรษะรู้สึกปวดหัว ดวงตาที่เลื่อนลอยไร้ชีวิตมองไปรอบๆ ด้าน ใยนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า ครั้งล่าสุดที่จำได้ไม่ใช่นางอยู่บนเครื่องบินกำลังบินกลับมาประเทศจีนไม่ใช่หรอกหรือ?

            ยังไม่ทันได้ไขข้อสงสัยเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด สายตานางเลื่อนสำรวจร่างกายตัวเองเต็มไปด้วยบาดแผล หนามที่ปักทิ่มแทง พอถูกโดนเนื้อตัวแต่ละทีก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับเนื้อหนังถูกฉีก

นางไม่นับว่าตาย แต่รอดชีวิตกลับมาได้ คงจะรุนแรงไม่น้อย นางถึงได้สาหัสขนาดนี้ แต่ก็ยังดีที่ร่างไม่แหลกละเอียดเป็นผุยผง

            “จะ…เจ็บเหลือเกิน” เสียงเล็กแผ่วเบาร้องออกมาจากในลำคอ

            “ท่านแม่…ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่”

            “อี้เหนียง เจ้าปวดมากใช่หรือไม่ อีกไม่นานท่านหมอกำลังจะมาแล้ว เจ้าทนอีกหน่อยนะ” เฉินซานกั๋วเป็นห่วงว่าหากนางขยับมากกว่านี้เกรงว่าแผลนั้นจะปริเอาได้ “ฮูหยินเจ้าให้อี้เหนียงนอนพักก่อนเถอะ อย่าให้นางขยับกายมาก”

            “เจ้าค่ะท่านพี่” หญิงชราจับไหล่ทั้งสองข้างของบุตรสาวพยุงให้นางนั้นนอนพักลงไป “อี้เหนียงเจ้าพึ่งฟื้นขึ้นมา แม่ว่าเจ้าอย่าขยับมากจะดีกว่า” เม็ดน้ำตาเริ่มไหลพรั่งพรู หญิงชรายิ้มด้วยความดีอกดีใจ ที่สวรรค์นั้นไม่ทอดทิ้งบุตรสาว

            นางนิ่งเงียบไม่กล่าวตอบอันใด มองไปยังผู้คนทั้งสามที่นางนั้นไม่รู้จักสักนิด ไฉนเด็กผู้นี้หากจำไม่ผิดถึงเรียกตนว่า ‘ท่านแม่’ ได้เต็มปากกัน ทั้งที่นางเกิดมา แม้แต่สามียังไม่เคยมีเสียด้วยซ้ำ แล้วสองสามีภรรยาที่คอยดูแลนางอีก

            ม่านเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ มองทั้งสามคนที่ใบหน้านั้นอาบไปด้วยน้ำตา ที่แห่งนี้มีผู้ใดเป็นอะไรหรือ นางขมวดคิ้วมุ่น พร้อมกับพยายามทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่อยู่ในหัวตั้งแต่นางขึ้นเครื่องบิน จนเกิดเหตุฉุกเฉินเครื่องบินตก ตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่แห่งนี้อย่างงุนงงไม่ทราบสาเหตุ

ทันใดนั้นเองที่นางกำลังหาคำตอบ นางรู้สึกปวดหัวรุนแรง พร้อมกับความทรงจำของใครบางคนที่หลั่งไหลพรั่งพรูเข้ามา

“แต่นี่เป็นบุตรชายของท่าน เหตุใดท่านถึงกลับไม่ยอมรับข้า”

“สตรีเจ้าเล่ห์เช่นเจ้าพูดได้เต็มปากเช่นไรว่าเด็กผู้นั้นคือลูกของข้า ต่อให้เป็นลูกของข้าจริง คิดว่าข้าจะยอมรับเด็กคนนั้นที่มีเลือดชั่วช้าของเจ้าไหลเวียนอยู่หรือ”

เขาไม่แม้แต่จะสนใจเด็กทารกที่พึ่งกำเนิดเกิดมา สั่งให้ทหารในจวนลากนาง และเด็กคนนั้นโยนออกไปโดยเร็ว

เฉินอี้เหนียงไม่ยินยอม ร้องขอความเป็นธรรม ก่อกวนหน้าจวน นางขัดขืนแดดิ้น ถูกทหารถีบร่างของนางกระเด็นมานอนกระอักเลือดที่พื้น

อั๊ก!!!

นางลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองเสี้ยวด้านข้างของบุรุษเหี้ยมโหด หัวเราะเยาะหยันปั่นหัวซ่งหานซั่ว

 “แม่ทัพซ่ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะไม่ยอมรับเขา หากท่านยังคิดปฏิเสธเช่นนี้อยู่ร่ำไป อย่าหาว่าข้าใจไม้ไส้ระกำต่อบุตรชายที่มีสายเลือดท่านครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน!”

ในตอนนี้เองนางพอเข้าใจทุกอย่างที่ต้องการให้นางรับรู้ได้ทุกอย่าง   พอนำมาปะติดปะต่อก็เข้าใจทันทีว่าร่างที่นางมาอยู่นั้นเป็นของเฉินอี้เหนียง สตรีร้ายกาจ

            และที่เจ็บปวดไปกว่านั้น คือเจ้าของร่างผู้นี้เคยทำร้ายเด็กชายตัวน้อยมาโดยตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา

            เฉินอี้เหนียงสตรีผู้นี้ช่างโหดร้ายเกินไปแล้ว…

            นางส่ายศีรษะไปมาให้กับความเลวร้ายเหล่านี้ หันไปมองเด็กน้อยน่ารักที่กำลังร้องไห้ห่วงใยนาง เขาเป็นเด็กบริสุทธิ์ เหตุใดต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วย

            ต่อไปนี้นางจะทำเช่นไรดี ในเมื่อโลกก่อนเท่าที่จำได้เกิดเครื่องบินตก ผู้คนตายนับร้อย คงไม่ต้องคิดว่าตอนนี้นั้นร่างของนางจะมีสภาพเช่นไร จะกลับไปก็ไม่ได้ จะตายอีกทีนางก็ทำไม่ลง

            สวรรค์เหตุใดเกิดใหม่ทั้งที ต้องให้นางมาอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจเช่นนี้ด้วย!