ก่อนเริ่ม​งาน​

เวลา 04 : 45

วิปชีสยืนทำใจอยู่หน้าห้องมังกรได้พักใหญ่ เธอมาถึงก่อนเวลานัด เนื่องจากที่พักเธอและมังกรไกลกันพอสมควร เธอขับรถคันที่มังกรให้มา มือเล็กกดรหัสห้องพักที่มังกรได้บอกกับเธอไว้เมื่อคืนก่อนแยกกัน

แอดดด

"ยังไม่ตื่นหรอกเหรอ" พอเข้ามาในห้องความเย็นของแอร์ก็ประทะเข้ากับใบหน้าสวย เธอมองไปรอบ ๆ ซึ่งไร้วี่แววอีกคน เท้าเล็กเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องนอนมังกร

ก๊อก ก๊อก มือเล็กยกขึ้นเคาะเรียกคนในห้อง แต่กลับไร้เสียงตอบกลับมา เธอลองหมุนลูกบิดดูก็เห็นว่าไม่ได้ล็อกเลยเปิดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ

"ขออนุญาตค่ะ" เธอเอ่ยขออนุญาต เท้าเล็กเดินเข้าไปบริเวณเตียงนอนหมายจะปลุกอีกคนให้ตื่นเพราะมันใกล้เวลาที่เขาจะต้องเตรียมตัวออกเดินทางแล้ว แต่พอมองไปที่เตียงกลับไร้ร่างของคนที่คิดว่าจะนอนอยู่ตรงนี้ เขาหายไปไหนกัน

"เฮีย เฮียมังกร" เธอเรียกพลางเดินไปดูทุกมุมห้อง

"ไปไหนนะ"

ตึกตึก..

วิปชีสเดินออกมาจากห้องนั้น เธอยืนนิ่งคิดว่าเขาไปไหน แต่ขณะที่กำลังยืนคิดอยู่นั้นสายตาเธอก็ไปสะดุดที่ห้องหนึ่ง ไม่รอช้าเท้าเล็กรีบก้าวตรงไปยังห้องนั้นทันที จังหวะที่เธอกำลังจะเปิดเข้าไปประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาซะก่อน คนตัวเล็กชะงักไปเล็กน้อยเพราะคนที่เปิดออกมาไม่ใช่มังกรแต่เป็นผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ ผู้หญิงคนนั้นมองวิปชีสตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเหยียดยิ้มให้คนตัวเล็กก่อนจะเดินออกไปอย่างคนที่เหนือกว่า พอมองเข้าไปในห้องก็พบมังกรกำลังนั่งมองเธอ

"มาแล้วทำไมไม่เรียก" วิปชีสเบะปากให้ทันที ก็ถ้าสนใจเสียงเธอ เขาก็จะรู้ว่าเธอมานานแล้ว นานจนมาเห็นเขาและผู้หญิงของเขาแยกออกจากกัน

"เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงค่ะ" เธอบอกให้เขารู้ก่อนจะหมุนตัวเดินไปนั่งรอที่โซฟากลางห้อง

"อ้าวคุณวิป" โรมเปิดประตูเข้ามา ทักหญิงสาวที่นั่งอยู่กลางห้อง เขาก้มดูเวลาก็เห็นว่าเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง ทำไมเธอถึงมาเร็วจัง เขารู้จากมังกรว่าเธอจะไปกับพวกเขาด้วย

"สวัสดีค่ะพี่โรม" คนตัวเล็กเอ่ยทักทายโรมที่อายุมากกว่าเธอสามปียิ้ม ๆ เธอรู้จักจากมังกรว่าชายหนุ่มชื่อโรมและอายุเท่าไหร่

"ทำไมมาเร็ว" เขาถามด้วยความสงสัย และไม่ตกใจที่อีกคนเรียกตัวเองว่าพี่

"ไม่เร็วนะคะ อีกไม่ถึงชั่วโมงเลย"

"หื้ม?" โรมทำสีหน้างุนงงจนวิปชีสจับสังเกตได้

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอถามอย่างสงสัย ก็มังกรเป็นคนนัดเธอเวลานี้เอง

"นายบินเก้าโมงนะ"

"ว่าไงนะ!" เธอเผลอร้องเสียงดัง ใบหน้าสวยตวัดสายตาไปยังห้องที่อีกคนอยู่ทันที แสดงว่าเขาหลอกให้เธอมาก่อนเวลาอย่างนั้นเหรอ เธอต้องตื่นแต่เช้ากลัวว่าตัวเองจะไม่ทันเพื่อน แต่พอมาถึงกลับรู้ว่าเวลาเดินทางจริง ๆ คือเก้าโมงไม่ใช่ตีห้าตามที่มังกรได้บอกไว้

"เป็นบ้าอะไรมาแหกปากในห้องฉัน" มังกรเดินยิ้มออกมา ใบหน้าของเขาสดใสเนื่องจากได้ปลดปล่อยออกแต่เช้าตรู่

"ไหนบอกเดินทางตีห้า" เธอถามคนตัวสูงเสียงไรลอดฟัน

"อ้าวเหรอ ฉันบอกเธอแบบนั้นเหรอโทษที ฉันน่าจะจำผิด" เขาตอบกลับมาสีหน้ากวนประสาทพร้อมกับยักคิ้วให้

"...." วิปชีสมองอีกคนอย่างนึกโกรธแต่กลับไม่สามารถทำอะไรอีกคนได้ เธอต้องรีบมากลัวว่าตัวเองทำงานวันแรกจะสาย แต่เขาจะรู้ไหมว่าเธอต้องรีบมาหาเขาแล้วปล่อยให้แม่อยู่บ้านคนเดียว ปกติต้องรอคนเป็นพ่อกลับมาจากทำงานเพื่อมาเปลี่ยนกะกับเธอ แม่เธออยู่ ๆ ก็ล้มป่วยไม่รู้สาเหตุ ตอนนี้ก็ขอให้พ่อออกจากงานหลังจากที่เพิ่งทำได้ไม่นานให้ออกมาดูแลแม่ แล้วเธอจะเป็นคนจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้านเอง

"มองอะไร"

"ไม่มีอะไร สรุปแล้วเก้าโมงใช่ไหมคะ" เธอพยายามเก็บกลั้นความรู้ตัวเองเอาไว้ ไม่ชอบให้ใครเห็นด้านอ่อนแอของเธอ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นเพื่อนก็ตาม

"ใช่" เป็นโรมที่ตอบคำถามเธอ

"โอเค เดี๋ยวหนูมาใหม่" พูดจบคนตัวเล็กก็หมุนตัวจะเดินออกจากห้อง แต่เสียงของมังกรก็ดึงเธอเอาไว้ซะก่อน

"จะไปไหน"

"กลับบ้านค่ะ" เธอตอบโดยที่ไม่หันไปมองหน้าเขา

"คุยกับฉันก็หันมามองฉัน"

"....."

"อย่าลืมว่าเธอเป็นใครแล้วฉันเป็นใคร" วิปชีสห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล เธอหันกลับไปสบตากับมังกรช้า ๆ

"มีอะไรคะ" เธอถามเขาน้ำเสียงปกติ

"ไหน ๆ ก็มาแล้วจะกลับไปกลับมาทำไม"

"หนูมีงานที่ต้องทำให้เสร็จก่อนค่ะ"

"ทำไมไม่เอามาทำที่นี่"

"เอามาไม่ได้ หนูต้องรีบไปแล้วค่ะ" วิปชีสบอกกับทั้งสองก่อนจะรีบออกจากห้องไป มังกรที่กำลังจะเรียกเธอแต่ก็ไม่ทันเพราะร่างบางวิ่งออกจากห้องไปแล้ว

"นายไปหลอกน้องทำไม"

"อยากน่าแกล้งทำไม" มังกรตอบพร้อมไหวไหล่ เขาเดินไปล้มตัวลงนั่งที่โซฟาแต่แล้วก็ต้องนิ่งไปเมื่อเจอสายตาของโรมที่มองมา

"มึงมองกูทำไม"

"เปล่าครับ"

"มึงกำลังกวนตีนกูนะ"

"ผมไม่กล้า"

"นี่แหละที่กล้า"

คนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนรถ เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา เธอโกรธที่เขาแกล้ง ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้เขาถึงได้มาแกล้งเธอแบบนี้ จะด่าก็ใช่เรื่องเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าแม่เธอป่วย มือเล็กสตารท์รถก่อนจะขับออกจากคอนโดหรูกลับบ้านตัวเองทันที ไปดูแลแม่รอเวลาที่พ่อเลิกงานมา

เวลา 10 : 20

ตอนนี้ทั้งสามนั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัวของมังกร ใบหน้าคมคายลอบมองคนตัวเล็กที่ทำหน้าที่เป็นเลขาให้เขานั่งสัปหงกอยู่ข้าง ๆ นี่เขาจ้างเธอมาดูแลเขาหรือเขาดูแลเธอกันแน่ ถึงจะว่าไปแบบนั้นแต่เขาดันชอบความรู้สึกนี้อย่างบอกไม่ถูก เขามองสำรวจใบหน้าเนียนสวยนั้นอย่างพิจารณา จะว่าไปเธอก็ไม่ได้แย่ดู ๆ ไปก็สวยมีเสน่ห์เหมือนกัน ดูไม่น่าเบื่อ ผู้หญิงคนนี้น่าค้นหาดีเหมือนกัน

"นายครับ"

"อะไร" เขาละสายตาจากเธอไปมองที่ลูกน้อง โรมยื่นไอแพคให้มังกรดู แววตานิ่งมองภาพเคลื่อนไหวในจอก่อนจะส่งมันคืนให้โรม

"อย่าให้มันเข้าใกล้เธอ"

"ครับ" โรมตอบรับคนเป็นนายก่อนจะนั่งทำงานตัวเองต่อ

"....." มังกรกลับมาสนใจคนตัวเล็กอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็ต้องรีบละสายตาหนีเมื่อร่างบางรู้สึกตัวพร้อมกับลืมตาขึ้นมอง

"ถึงแล้วเหรอคะ~"

"นอนยังไงให้น้ำลายไหล"

"จริงเหรอ!" เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดมือเล็กรีบยกขึ้นมาเช็ดริมฝีปากตัวเองทันที แต่เช็ดไปเช็ดมาเธอเห็นว่าอีกคนแอบขำมองอย่างนึกสนุก

"อีกแล้วสินะ" ตอนนี้เธอคงจะกลายเป็นตัวตลกในสายตาเขาไปแล้ว

"อะไร"

"เป็นผีหรือไงหลอกเก่งจัง"

"ระวังปากไว้หน่อยก็ดี"

"เหอะ!"

"....."

"เราใกล้จะถึงหรือยังคะ" เธอเมินสายตาของเขา ชะโงกหน้าไปถามโรมที่นั่งทำงานอยู่คนเดียว

"มันทำงานอยู่"

"ค่ะ ไม่ได้ตาบอด" คนตัวเล็กเถียงใบหน้าใสซื่อ แต่ความใสซื่อกลับเต็มไปด้วยความกวนประสาท

"เคยวูบไหม"

"ทำไมคะ จะใส่ก้านคอหนูเหรอ" โรมลอบยิ้มให้กับทั้งสอง

"เถียงคำไม่ตกฟาก"

"พี่โรมคะ"

"ครับ" โรมหันมามองเธอ

"ทำงานมึงไป"

"หนูกำลังคุยกับพี่เขาอยู่นะ"

"คุยกับฉันมันจะตายหรือไง"

"จะว่าแบบนั้นก็ได้ค่ะ"

"นี่เธอ!"

มังกรมองหน้าคนตัวเล็กคาดโทษ ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าต่อปากต่อคำเขาได้ขนาดนี้ เธอคือคนแรกที่ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวเขาแม้แต่น้อย ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ ตัวเขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเก่งได้สักกี่น้ำ เดี๋ยวจะได้รู้ว่าตกนรกจริง ๆ มันเป็นยังไง เธอยังถือว่าอ่อนหัดเกินไปสำหรับเขา ไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงโรงแรมที่โรมจองไว้ พวกเขาเข้าไปพักห้องใครห้องมันก่อนจะได้เริ่มทำงานกันจริงจังในวันพรุ่งนี้