ชายชรามาเยือน

นางรีบก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ

“พอเถอะ อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย”

น้ำเสียงของนางอ่อนลงแต่หนักแน่น พยายามระงับบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังปะทุ

ดวงตาคู่งามมองอีกฝ่ายอย่างขอร้อง ก่อนหันไปแตะแขนเบา ๆ

“ฟังสามีป้าพูดให้จบก่อนสิ...บางทีเรื่องอาจไม่ได้เป็นอย่างที่ป้าคิด”

ถ้อยคำเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยเหตุผล ทำให้ความเดือดดาลชะงักลงเล็กน้อย

"ว่าไงไอ้แก่ รีบอธิบายมาสิ" ภรรยาโกรธจนหูแดง

สามีสูดลมหายใจลึก สีหน้ายังไม่หายแตกตื่นนัก ก่อนรีบเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังปนหวาด ๆ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจกลับช้านะ...ระหว่างทางข้าไปเจอชายชราคนหนึ่ง แต่งตัวรุงรัง เสื้อผ้าขาดวิ่นจนแทบไม่เป็นชิ้นดี”

เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ราวกับภาพนั้นยังติดตาไม่หาย

“แล้วข้าง ๆ ยังมีเด็กอายุราวสิบขวบอีกคน...ทั้งคู่กลับนั่งอยู่บนต้นไม้กลางทางอย่างเงียบกริบ”

เพียงเอ่ยถึงตรงนั้น เสียงรอบข้างก็พลันเงียบลง

“ตอนแรกข้านึกว่าผีเสียอีก!”

เขารีบพูดต่อ พลางทำหน้าหวาดผวา

“ใครจะไปคิดเล่าว่าอยู่ดี ๆ จะเห็นคนแก่กับเด็กนั่งอยู่บนนั้น มองลงมานิ่ง ๆ ตอนฟ้ามืดแบบนั้น!”

เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบลง นางก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนความขุ่นเคืองที่เคยมีจะค่อย ๆ จางหาย

สีหน้าของนางอ่อนลงทันที ราวกับเข้าใจเหตุผลของสามีได้ในพริบตา

หากเป็นนางพบเจอสถานการณ์ประหลาดเช่นนั้นกลางทาง คงตกใจไม่ต่างกันนัก

นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

“เช่นนั้นเองหรือ...”

"จริงข้านะ มีเจ้าเพียงคนเดียวนะ"

"ในเมื่อทุกอย่างคลี่คลายแล้วข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะจ๊ะ"

ชาวบ้านทุกคนพยักหน้า มองลู่จินเหยาเดินกลับเข้าที่พัก แต่เมื่อหันกลับมาอีกทีทุกคนต่างตกใจ ที่ด้านหลังสองสามีภรรยา

มีชายชรากับเด็กวัย 10 ขวบมายืนนิ่งอยู่ข้างต้นไม้ไม่กระพริบตา

"นั้น..นั้นคนหรือผี"

"ใช่คนที่สองสามีภรรยาเล่าหรือไม่"

"ข้าว่าใช่"

จากนั้นชายชรากับเด็ก ค่อยๆ เดินเข้ามาแล้วพูดว่า

"ข้ากับหลานหิวข้าวเหลือเกินข้อข้าวกินประทังชีวิต ได้หรือไม่" ชายชราเอ่ยเสียงสั่นเครือ

ทุกคนถอนหายใจโล่งอกทันที เมื่อได้ยินคำนี้

"ได้ๆ ข้ามีบ้านเก่าหลังหนึ่ง ท่านไปพักที่นั้นเถิด หากไม่มีที่ไป ก็อยู่ที่นี่แหละ "

"ขอบใจ ขอบใจ"

หลังจากนั้นชาวบ้ายเตรียมหาอาหาร หุงข้าวหุงน้ำ และที่พัก ให้ทั้งสอง

แต่ยังไม่ทันได้หายใจทั่วปอด จู่ๆ ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งท่าทางไม่เป็นมิตร กำลังพังประตูทางเข้าหมู่บ้าน ชาวบ้านทุกคนเห็นท่าไม่ดี คว้าแขนลูกหลานเข้าไปแอบในบ้าน

ส่วนพวกเขาจะออกมาเผชิญหน้ากับชายชุดดำเอง

พวกมันไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่หมู่บ้าน ฝ่ามือในชุดดำก็สะบัดออกอย่างพร้อมเพรียง กระแสพลังวายุพลันปะทุขึ้นรุนแรงราวพายุคลั่ง

เสียงลมคำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณ เศษดิน หิน และใบไม้ถูกพัดกระจายปลิวว่อน

คมลมแหลมคมพุ่งเข้าจู่โจมอย่างดุดัน ทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าโดยไม่ปรานี

หลังคาบ้านเรือนสั่นสะเทือน บางส่วนถึงกับแตกกระจายภายใต้แรงพลังอันมหาศาล

ชายฉกรรจ์และผู้ฝึกพลังวายุในหมู่บ้านรีบก้าวออกมายืนประจันหน้าเป็นแนวป้องกันทันที

สองฝ่าเท้าปักมั่นกับพื้น ดวงตาแข็งกร้าวจ้องศัตรูเบื้องหน้าอย่างไม่ยอมจำนน

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เสียงตะโกนกึกก้องไปทั่ว พร้อมกับแขนที่ยกขึ้นควบคุมกระแสลมอย่างพร้อมเพรียง

พลังวายุจากชาวบ้านพลันก่อตัวเป็นกระแสลมหมุนแรง ปะทะเข้ากับการโจมตีของชายชุดดำอย่างรุนแรง

เสียงลมปะทะกันสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นดินและใบไม้หมุนกระจายไปทั่วราวพายุสองสายเข้าชนกันกลางอากาศ

แม้พลังอาจมิได้แข็งแกร่งเทียบเท่าผู้บุกรุกทุกคน แต่หัวใจแห่งการปกป้องบ้านเกิดกลับผลักดันให้พวกเขายืนหยัด

เสียงปะทะแรงขึ้นจนลู่จินเหยาออกจากที่พักเดินมาประจบพบกับชายชราพอดี ทั้งสองมองหน้ากันแต่ไม่ได้พูดอะไร สิ่งที่เกิดขึ้นสำคัญกว่า

"เกิดอะไรขึ้น" นางจะโกนถาม

"ลู่จินเหยาเจ้ารีบหนีไป" ชายฉกรรจ์ตะโกนสุดเสียง

แม้ชาวบ้านจะยืนหยัดต่อสู้อย่างสุดกำลัง แต่พลังลมปราณของฝ่ายตรงข้ามกลับรุนแรงและเหนือชั้นเกินต้านทาน

กระแสวายุสีดำทะมึนคำรามกึกก้อง ก่อนพุ่งทะลวงแนวป้องกันของชาวบ้านอย่างโหดเหี้ยม

เพียงชั่วพริบตา แรงลมมหาศาลก็ซัดร่างผู้คนปลิวกระเด็นออกไปราวใบไม้ต้องพายุ

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วหมู่บ้าน

หลายร่างกระแทกพื้นอย่างแรง บ้างชนกำแพง บ้างล้มฟุบลงกลางเศษซากบ้านเรือน

เลือดสดไหลซึมจากมุมปากและบาดแผลทั่วกาย

ผู้ที่ยังพอมีสติได้แต่ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ขณะที่บางคนแทบหมดเรี่ยวแรงลุกขึ้นไม่ไหว

เมื่อเห็นผู้คนล้มระเนระนาดจากแรงปะทะ นางแทบไม่ทันคิดสิ่งใดอีก

สองขารีบพาร่างวิ่งฝ่าความโกลาหลตรงเข้าไปหาผู้บาดเจ็บทันที

เสียงลมหอบแรงดังข้างหู ขณะนางคุกเข่าลงข้างร่างชาวบ้านที่นอนจมกองเลือดอย่างร้อนรน

“ทนไว้ก่อน!”

น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความพยายาม

มือบางรีบประคองร่างที่บาดเจ็บ ตรวจดูบาดแผลอย่างลนลาน