4

อแลนโซ่มีนิสัยเหมือนบิดามากกว่าที่เขารู้ เมื่อเขาสงสัยในสิ่งใดแล้ว ก็ยากเหลือเกินที่จะปล่อยผ่านสิ่งนั้นไป โดยที่ยังหาคำตอบไม่ได้ ชายหนุ่มเฝ้าสังเกตศิศิรานับตั้งแต่นั้นมาจนกระทั่งตอนนี้ หญิงสาวทำงานในทีมแม็คคัสได้เกือบ 2 อาทิตย์แล้ว และฝ่ายที่ถูกจ้องจับผิดก็รู้ตัวและอึดอัดไม่น้อย หากทว่าก็ได้แต่วางเฉย คิดว่าอีกไม่นานก็เลิกไปเอง แต่สิ่งที่เธอภาวนาไว้กลับไม่เป็นผล เมื่อเพื่อนรักของอดัมบุกเข้ามายังห้องทำงานของนักกายภาพของทีม ซึ่งอยู่ในสนามฟุตบอลของสโมสรนั่นเอง

ปัง!

เสียงปิดประตูทำให้คนที่กำลังก้มๆ เงยๆ ทำความสะอาดตู้ลิ้นชักที่มุมห้องแห่งนั้นสะดุ้งและหันกลับมามองประตูทันที นัยน์ตาหวานเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงอยู่ในชุดนักฟุตบอลประจำทีมแม็คคัส

“คุณอแลนโซ่!” เสียงหวานรำพึงแผ่วเบาด้วยอาการตกใจ ไม่คาดฝันว่าเขาจะมายืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ เวลาที่เดวิดไม่อยู่เพราะต้องออกไปทำธุระ “คุณ...เข้ามาทำไมคะ?”

“พอดีฉันจะเข้ามาขอคำปรึกษาเกี่ยวกับอาการปวดไหล่หน่อยน่ะ” อแลนโซ่เอ่ยเรียบๆ

“เอ่อ...ฉันว่ารอให้คุณเดวิดกลับมาก่อนดีกว่านะคะ” นักฟุตบอลหนุ่มหรี่ตามองผู้ช่วยนักกายภาพสาวที่อ้ำอึ้ง นัยน์ตาคมจ้องมองมาอย่างจับผิด และหญิงสาวก็รับรู้จากสายตานั้นได้เป็นอย่างดี จึงพยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงเสียใหม่ ทั้งยังหาเหตุผลมาอ้างเพื่อความน่าเชื่อถือของตัวเองอีกต่างหาก “คือ...ฉันไม่อยากก้าวก่ายหน้าที่ของคุณเดวิดน่ะค่ะ ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยเท่านั้นเอง อย่าลืมสิคะ”

“แต่ฉันไม่อยากรอ!” ชายหนุ่มกัดไม่ปล่อย อย่างไรเสียวันนี้เขาต้องจับคนโกหกให้ได้คาหนังคาเขา “เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นนักเตะที่สำคัญกับทีมแค่ไหน? ขืนฉันรอให้คุณเดวิดกลับมาแล้วฝืนซ้อมต่อไป แล้วเกิดอาการปวดของฉันมันทรุดหนักจนลงเล่นนัดต่อไปไม่ได้ล่ะ? เธอจะรับผิดชอบยังไง?”

“เอ้อ...” ศิศิราอ้าปากค้างกับเหตุผล น้ำเสียง และท่าทีขึงขันของอีกฝ่ายจนพูดไม่ออก “แต่ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยนักกายภาพ เกรงว่า...”

“ถึงจะเป็นแค่ผู้ช่วยแต่เธอก็คงจบด้านวิทยาศาสตร์กายภาพมาไม่ใช่หรือ? แค่นี้ก็น่าจะวิเคราะห์ได้ล่ะมั้งว่าไอ้อาการปวดของฉันเกิดจากอะไรและต้องรักษายังไง” อแลนโซ่เอ่ยด้วยแววตาที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ได้เสียมิดชิด ยิ่งเห็นใบหน้าหวานซีดลงไปถนัดตา ก็ยิ่งอยากต้อนให้จนมุม “เอ...หรือว่าเธอจะไม่ได้จบด้านนี้มา แล้วเธอมาเป็นผู้ช่วยนักกายภาพได้ยังไงกัน?”

“ป...เปล่านะคะ! ฉันจนด้านกายภาพมาจริงๆ” ศิศิราละล่ำละลักปฏิเสธ เรื่องอะไรจะให้เขาจับได้กันเล่า? “ถ้างั้นนั่งลงสิคะ...ฉันจะช่วยดูให้” นักเตะหนุ่มหรี่ตามองใบหน้าเนียนเพียงชั่วครู่ แล้วพาร่างสูงของตัวเองเคลื่อนกายไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ พยายามคิดหาทางเอาตัวรอด

แล้วก็จำได้ว่าเดวิดเคยตรวจนักเตะคนหนึ่งที่มีอาการเจ็บไหล่เช่นเดียวกันกับที่อแลนโซ่เป็นอยู่ขณะนี้ เธอพอจะจำวิธีตรวจได้บ้าง คิดว่าคงไม่ต่างกันนักหรอกน่า

“คุณช่วยยกแขนทั้งสองข้างขึ้นให้ท่อนแขนขนานกับพื้นหน่อยสิคะ” เมื่อเห็นชายหนุ่มยกไม่ได้ระดับ ก็รีบจัดแจงท่าทางให้เสียเลย สัมผัสนุ่มๆ ที่ต้นแขนบวกกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของศิศิราทำเอาเลือดหนุ่มร้องฉ่า “แล้วคุณลองขยับแขนขึ้นลงทีละข้างสิคะ ช้าๆ นะคะ” ชายหนุ่มทำตามที่เธอบอกอย่างไม่เกี่ยงงอน หญิงสาวอดเอ่ยชมออกมาด้วยความเคยชินไม่ได้ “นั่นแหละค่ะ...ดีมาก”

ประโยคนั้นทำให้อแลนโซ่นิ่งเกร็งไปชั่วขณะ เขาชอบประโยคและน้ำเสียงอย่างนี้ของเธอจัง แต่มันจะดีมากหากเธอพูดกับเขาด้วยประโยคนี้ในสถานที่อื่น อย่างเช่น...บนเตียง

“เดี๋ยวฉันจะลองกดจุดดูว่าคุณมีความผิดปกติตรงไหนนะคะ เฮ้ย!” เสียงหวานหลุดอุทานออกมาอย่างตกใจที่อยู่ๆ ร่างสูงก็ทะลึ่งพรวดขึ้นยืน แถมยังถอดเสื้อกีฬาออก เผยให้เห็นร่างกายที่อุดมด้วยมัดกล้ามอีกต่างหาก “น...นั่นคุณจะทำอะไรน่ะ!?”

“อ้าว...ก็เธอจะลองกดจุดดูไม่ใช่เหรอ? ก็ถอดเสื้อจะได้กดได้ถนัดๆ ไง” อแลนโซ่ตอบอย่างไม่หยี่หระกับดวงตาตื่นตระหนกและแก้มแดงๆ นั่น ก่อนจะหมุนตัวนั่งลงบนเก้าอี้เช่นเดิม แล้วเอ่ยเร่ง “เอ้า! เร็วๆ เข้าสิ”

“ค่ะ...ค่ะ” ศิศิราแอบค้อนราวกับจะขบหัวเขาให้หายแค้นกับการถูกกลั่นแกล้ง แต่ก็ทำไม่ได้เมื่อยังมีชนักติดหลังอยู่ จึงทำได้เพียงเข้าไปใช้นิ้วกดไปตามไหล่หนา ก่อนไล่ไปตามสะบัก แต่ไอ้ที่กดๆ อยู่เนี่ย ไม่ได้ใช้หลักการด้านวิทยาศาสตร์กายภาพแต่อย่างใด หากแต่ใช้หลักการนวดแผนไทยวัดโพธิ์ต่างหาก ปลายนิ้วนุ่มๆ นั้นนอกจากจะทำให้เขาผ่อนคลายแล้วยังทำให้ร่างกายของเขาเกิดปฏิกิริยาบางอย่างที่เรียกว่าอารมณ์ใคร่อีกด้วย ไหนจะกลิ่นหอมรวยรินนั่นอีกเล่า! มันทำให้เขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้วตอนนี้...ให้ตายเถอะ! “ฉันคิดว่าคงไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจะเอายานวดให้คุณ ถ้าหากยังไม่ดีขึ้น คุณค่อยกลับมาเมื่อคุณเดวิดอยู่จะดีกว่านะคะ” หญิงสาวพูดพลางเดินไปหยิบยาแก้ปวดเมื่อมายื่นให้เขา ก็เธอไม่รู้จะทำอะไรได้ดีไปกว่านี้แล้วนี่นา “นี่ค่ะ”

อแลนโซ่ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา นอกจากปรายตามองกล่องยาที่เธอยื่นมาให้ ก่อนจะคว้ากล่องยาวนั้นไป แล้วลุกขึ้นยืนหมุนตัวจะเดินออกจากห้องโดยปราศจากคำขอบคุณ จนคนที่เพิ่งทำหน้าที่ตรวจร่างกายให้อดทำปากขมุบขมิบอย่างหมั่นไส้นักเตะหนุ่มผู้ไร้มารยาท แต่ก็อดเหลือบมองบั้นท้ายของเขาไม่ได้

‘ทำไมนักฟุตบอลถึงได้ตูดงอนสวยกันทุกคนเลยนะ?’ ศิศิราอดชื่นชมบั้นท้ายอีกฝ่ายในใจไม่ได้ เธอสังเกตมาหลายต่อหลายครั้งแล้วว่า บั้นท้ายของนักฟุตบอลทุกคนจะหนั่นแน่นได้รูปเสียจนผู้หญิงอย่างเธออดอิจฉาไม่ได้

“ว้าย!” เสียงหวานหวีดร้องอย่างตกใจ เมื่อยู่ๆ ร่างสูงก็พุ่งปราดเข้ามาประชิดตัว ทั้งยังตกอยู่ในพันธนาการของอ้อมแขนแข็งแรงของเขาที่รัดเอวบางไว้อย่างแน่นหนาอีกด้วย ใบหน้าคร้ามคมยังก้มลงมาใกล้เสียจนได้กลิ่นลมหายใจสะอาด กลิ่นโคโลญจน์ผู้ชายที่ปนมากับกลิ่นเหงื่อหลังการซ้อมของเขาอีกต่างหาก พาลทำให้ใจเธอสั่นอย่างบอกไม่ถูก “ค...คุณจะทำอะไรน่ะ?”

“จับโกหกคนทำผิดไง!”

“ท...ทำผิดอะไร? ฉันไปโกหกอะไรคุณ?” เสียงหวานถามอย่างตื่นตระหนก

“ก็โกหกว่าเธอจบด้านวิทยาศาสตร์กายภาพมาไงล่ะ” อแลนโซ่ยักคิ้วให้ด้วยมาดผู้ชนะ

“คุณเอาที่ไหนมาพูดกัน? อย่ามาตู่มั่วๆ นะ!” ศิศราแหวอย่างไม่ยอมแพ้

“ไม่ได้มั่ว แต่ฉันพิสูจน์มาแล้วด้วยตัวเอง”

“ยังไง!?”

“ก็...ปกติแค่ยกแขนแล้วมันผิดรูป นักกายภาพเขาก็รู้แล้วว่ามีอะไรผิดปกติในตัวของนักกีฬาบ้าง” อแลนโซ่เอ่ยตามประสบการณ์ที่เข้มาขอคำปรึกษากับนักกายภาพบ่อยๆ “แต่นี่เธอไม่รู้สักอย่าง!”

“ทำไมจะไม่รู้?” หญิงสาวเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ “ก็รู้แล้วไงว่าคุณปวดไหล่ แล้วก็ให้ยาคุณไปนวดแล้ว ถ้าไม่ดีขึ้นก็ค่อยกลับมาใหม่ไง”

“ไม่จริง! เธอไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง” ชายหนุ่มเองก็เถียงขาดใจ “เพราะอะไรรู้ไหม? ก็เพราะว่าฉันไม่ได้เป็นอะไรเลยไง”

“ค...คุณโกหกฉันเหรอ?” ศิศิราเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก เมื่อรู้ว่าหลงกลเขาเข้าเต็มๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะแอบด่าเขาในใจ ‘อีตาบ้า! ใครว่าผู้หญิงมีมารยาร้อยเล่มเกวียน นักฟุตบอลก็คงมีมารยาอยู่เป็นล้านเล่มเกวียนแน่ๆ!’

“ใช่น่ะสิ! ไม่งั้นฉันจะจับโกหกเธอได้เหรอ?” ชายหนุ่มตอบพลางยักไหล่อย่างกวนอารมณ์ แต่ยังเกาะเกี่ยวเอวคอดไว้แน่น

“ผู้ชายร้อยเล่ห์!” คนถูกจับได้บริภาษอย่างเหลืออด

“ก็แล้วแต่เธอจะคิด” อแลนโซ่น้อมรับคำด่านั้นโดยดุษฎี ทั้งยังยิ้มอย่างดูจะพึงพอใจกับคำยกยอแกมประชดนั้นเสียอีก “ฉันเป็นนักฟุตบอลนะ ถ้าไม่มีเล่ห์เหลี่ยมบ้างน่ะสิแปลก”