5

ศิศิราให้อยากจะถลกขนคิ้วที่ยกเป็นเชิงกวนอวัยวะเบื้องล่างของเขานัก! ผู้ชายบ้าอะไรกวนประสาทได้อย่างหน้าตายที่สุด! แล้วก็สำนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาซึ่งรัดแน่นเสียจนหญิงสาวไม่อาจดิ้นรนให้หลุดจากอ้อมแขนของเขาได้

“นี่! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยเซ่!” เสียหวานตวาดก้องห้องทำงาน แต่มีหรือที่ผู้ชายที่เปรียบประดุจนักรบที่แข็งแกร่งอย่างเขาจะปล่อยเชลยไปง่ายๆ?

“ไม่ปล่อย! จนกว่าเธอจะบอกว่าเธอเป็นใคร? เข้ามาในแม็คคัสด้วยจุดประสงค์อะไร? ใครใช้เธอมา?” อแลนโซ่รัวคำถามใส่อีกฝ่ายแบบไม่ยั้ง แต่เรื่องอะไรศิศิราจะยอมบอกความจริงเพียงเพราะโดนเข้าข่มขู่กันเล่า? หญิงสาวดิ้นรนอีกครา พลางบอกเสียงแข็ง

“ไม่มีใครใช้ฉันมาทั้งนั้นแหละ! ฉันชื่อศิศิรา เป็นผู้ช่วยนักกายภาพ!” ศิศิราลองดิ้นอีกครั้งอย่างคนที่ไม่ย่อหย่อนต่ออะไรง่ายๆ “ปล่อยนะ! ปล่อยสิโว้ย! ถ้าคุณไม่ปล่อยฉัน ฉันจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย! คิดดูเอาแล้วกันว่าหากคนอื่นเข้ามาเห็นคุณกอดฉันอยู่อย่างนี้ เขาคงจะคิดว่าคุณเป็นนักฟุตบอลบ้ากาม คุกคามทางเพศสตาฟโค้ชอย่างฉัน! งานนี้อนาคตของคุณดับแน่!”

“เอาซี้!” นักเตะหนุ่มท้ายทายอย่างไม่หวั่นกลัว “แต่ในทางกลับกัน คนที่เข้ามาอาจคิดว่าเธอกำลังพยายามรวยทางลัดด้วยการคิดจับนักฟุตบอลชื่อดังอย่างฉันก็เป็นได้”

“หนอย! อีตาบ้า! นี่แน่ะ!” สิ้นคำพูดสุดท้าย ฝ่ายเท้าบางก็กระทืบลงบนหลังเท้าเขาอย่างไร้ซึ่งความปรานี

“โอ๊ย!” อแลนโซ่โอดโอยแต่ก็ยังไม่คลายอ้อมแขนจากเอวบางของเธอสักนิด “เธอกล้าดียังไงมาทำร้ายร่างกายฉัน!?”

“แล้วคุณกล้าดียังไงมาดูถูกฉัน!” หญิงสาวเลียนแบบคำพูดของเขา “หาว่าฉันคิดจะจับคุณเพื่อรวยทางลัด! ถ้าฉันคิดจะจับผู้ชายสักคนในทีมนี้จริง ฉันเลือกจับคุณอดัมไม่ดีกว่าหรือไง?”

“ทำไม! ไอ้อดัมมันดีกว่าฉันตรงไหน?” กองหน้าฝีเท้าเยี่ยมเริ่มฉุนกึก ที่ถูกนำไปเปรียบเทียบกับเพื่อนรัก แถมเธอยังมองว่าอีกฝ่ายดีกว่าเขาอีกด้วย ปกติเขาไม่เคยรู้สึกอิจฉาอดัมเลย แม้ฝ่ายนั้นจะได้รับเลือกเป็นกัปตันทีม แต่เพียงผู้หญิงในอ้อมแขนเขาตอนนี้บอกว่าอดัมดูดีกว่าเขา กลับทำให้เขารู้สึกหมั่นไส้ปนอิจฉาเพื่อนรักขึ้นมาติดหมัดเสียอย่างนั้น

“อย่างน้อยคุณอดัมก็เป็นสุภาพบุรุษ ไม่เหมือนกับคุณ! ชอบคุกคามผู้หญิง! ปากสุนัข!” ศิศิราหลุดปากไปตามประสาคนปากตรงกับใจ

“หนอย! ยัยผู้หญิงหลอกลวง! กล้าดียังไงมาหาว่าฉันปากหมา!” นัยน์ตาเขาวาวโรจน์อย่างมีโทสะ ราวกับมีใครไปจุดไฟในดวงตาคู่คมไว้ ทำเอาคนปากเก่งเมื่อครู่ตัวสั่นด้วยความกลัวขึ้นมาจับใจ “ดี! ลองโดนหมากัดปากหน่อยเป็นไร...จะได้รู้ว่าหมาตัวนี้มันไม่ได้เก่งแต่เห่า แต่มันกัดเจ็บอีกด้วย!”

“วี๊ดดดดด”

เสียงหวีดร้องของศิศิราถูกอแลนโซ่ดูดกลืนหายไปในคอของเขา นัยน์ตาหวานเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกเมื่อเขากระแทกริมฝีปากลงมาปิดกลั้นเสียงร้องของเธอ แนบสนิทเสียจนเธอไม่มีโอกาสได้ร้องขอความช่วยเหลือจากใครได้เลย ทว่าหญิงสาวก็มีสติพอที่จะรีบเม้มปากไม่ยอมรับการรุกรานจากลิ้นอุ่นร้อน

เรื่องอะไรเธอจะยอมเสียจูบแรกให้เขาง่ายๆ เล่า! เธอเป็นผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ!

นักรบหนุ่มผู้เชี่ยวชาญสงครามสวาทอย่างเขาหรือจะยอมแพ้ต่อการป้องกันตัวเองที่ไม่ได้มีประสิทธิผลอะไรมากมายของนักรบสาวผู้อ่อนประสบการณ์อย่างเธอ เขาแทบจะไม่หยี่หระกับกำปั้นน้อยๆ ที่ทุบอึกๆ อยู่หน้าอกแน่นตึงของเขาด้วยซ้ำ มือหนาไต่จากแผ่นหลังบางมายังเอวคอดกิ่ว ก่อนไต่ไปกอบกุมเอาหน้าอกข้างหนึ่งไว้ในอุ้งมือใหญ่ ยังไม่ออกแรงเคล้นด้วยซ้ำ สัญชาตญาณการหวงเนื้อหวงตัวของหญิงสาวก็สั่งให้เธออ้าปากอุทานอย่างตกใจ แม้เสียงนั้นจะไม่เล็ดลอดออกไปได้ แต่นั่นก็เป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้จ้วงเรียวลิ้นร้อนๆ เข้ามาในอุ้งปากอบอุ่นของเธอ ลิ้นอุ่นร้อนพลิกพลิ้วไล่ล่าเรียวลิ้นเล็ก ประดุจนักรบหนุ่มที่ได้เปรียบซึ่งกำลังไล่ล่าคู่ต่อสู้ให้จนมุม

ท้ายสุดแล้วผู้อ่อนแอย่อมมิอาจต่อกรกับผู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้ เมื่อเขาไล่ล่าและสามารถเกี่ยวกระหวัดลิ้นนุ่มหวานนั้นเอาไว้ได้ ชายหนุ่มดูดดึงลองลิ้มชิมรสน้ำค้างหยดหวานที่ซุกซ่อนอยู่ในโพรงปากสาวอย่างหลงใหล อาการนิ่งขึ้งค่อยๆ ผ่อนคลายจนกลายเป็นโอนอ่อนผ่อนตามในที่สุด มือหนาตรึงศีรษะเล็กได้รูปไว้ในอุ้งมือ เดินหน้าลิ้มรสน้ำค้างอันบริสุทธิ์อย่างหิวโหย ขณะที่สมองของเธอถูกเบียดบังด้วยจุมพิตร้อนๆ จนไม่อาจคิดที่จะหยุดยั้งเขา เมื่อชายหนุ่มดันเธอให้ขึ้นไปนั่งบนเตียงคนไข้ที่ตั้งติดอยู่กับมุมห้อง แล้วเบียดแทรกร่างกำยำเขาไประหว่างเรียวขาสวย ศิศิรากำลังดื่มด่ำมัวเมาไปกับจุมพิตกระชากวิญญาณของเขา กระแสคลื่นแห่งความซาบซ่านบางอย่างไหลเวียนไปทั่วกายสาว แม้ว่านักรบหนุ่มแห่งทีมแม็คคัสจะลากไล้ฝ่ามือไปตามท่อนขางามที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้กางเกงยีนส์สีขรึมแนบเนื้อ ทั้งมันยังไต่สูงขึ้นไปกับชายเสื้อไหมพรมสีเขียวอมเทาที่มีเสื้อกล้ามสีขาวอยู่ด้านใน หญิงสาวก็ยังไม่รู้สึกตัวหรือคิดจะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย

หน้าท้องแบนสวยเกร็งอย่างตื่นเต้นระคนอยากรู้อยากลอง เมื่อเรียวปากของเขายังคงดื่มด่ำกับรสจูบแสนหวานและไร้เดียงสาของเธอ มือหนาของเขาก็กำลังหยอกเย้ากับผวิเรียบรื่นใต้ร่มผ้า ไล้ไปตามส่วนเว้าคอด เลื่อนไปยังชายโครงจนไปพบกับฐานของบราที่ห่อหุ้มความสวยงามแห่งวัยสาวเอาไว้ มืออุ่นร้อนกอบกุมความเต่งตึงไว้ เคล้นคลึงจนกายสาวสั่นสะท้าน ขณะที่อีกมือลูบไล้ไปด้านหลัง จุดมุ่งหมายอยู่ที่ตะขอบราเซียเนื้อนุ่ม และในวินาทีที่ปลายนิ้วแกร่งกำลังจะสะกิดตะขอผ้าชิ้นน้อยนั้นเพื่อปลดปล่อยทรวงเต่งตึงให้เป็นอิสระนั่นเอง...

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้สองร่างที่นัวเนียกันอยู่ผละออกห่างจากกันแทบจะทันควัน ลมหายใจของทั้งคู่สะท้านราวกับวิ่งมาเป็นร้อยๆ เมตร ใบหน้าหวานของหญิงสาวแดงเถือกร้อนซู่ซ่าไปหมด ขณะที่อแลนโซ่เพียงแต่ถอยห่างออกไปยืนนิ่งๆ ก่อนที่บานประตูจะเปิดเข้ามา

“อ้าว! คุณอแลนโซ่ มาทำอะไรที่นี่ครับ?” เดวิดเอ่ยถามศูนย์หน้าตัวเก่งของทีม ที่มาปรากฏตัวอยู่ในห้องทำงานของเขาภายในสโมสร

“อ๋อ! พอดีผมปวดไหล่นิดหน่อยครับ เลยคิดว่าจะเข้ามาขอคำปรึกษา” อแลนโซ่โป้ปดได้อย่างแนบเนียน ไม่หลงเหลือเค้าของคนที่เพิ่งจะฟาดฟันจุมพิตมาเลยแม้แต่น้อย

“แย่จริง! งั้น...มาครับเดี๋ยวผมตรวจให้” เดวินบอกด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” นักเตะหนุ่มรีบบอก ขืนให้เดวิดตรวจ เขาก็โดนจับโกหกได้น่ะสิ ว่าแท้จริงเขาไม่ได้เจ็บปวดอะไรหรอก แค่หาข้ออ้างเข้ามาจับโกหกคนบางคนเท่านั้น “พอดีผู้ช่วยของคุณตรวจให้ผมแล้ว คิดว่าคงแค่ปวดเมื่อยธรรมดา”

“งั้นหรือครับ” เดวิดรับคำก่อนหันไปมองหน้าผู้ช่วยสาวที่ยืนนิ่ง ดวงตาล่องลอยไม่มีจุดหมาย ราวกับว่ากำลังช็อกกับอะไรสักอย่างอยู่ อดคาดเดาสาเหตุแห่งการช็อกไปเองไม่ได้

“งั้น...ผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ” อแลนโซ่บอกด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนเดินไปที่ประตู แล้วกชะงักเมื่อนึกอะไรได้ ก่อนหมุนตัวกลับมา “อ่อ! แล้วอย่าลืมเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้นะครับ...คุณผู้ช่วย”

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?” เดวิดถามอย่างเป็นห่วงผู้ช่วยรุ่นลูก หลังจากที่อแลนโซ่เดินออกไปจากห้องแล้ว

“ป...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” ศิศิราตอบแผ่วเบา ตะกุกตะกักอย่างคนที่กำลังปกปิดอะไรบางอย่างอยู่ “ฉันขอตัวกลับก่อนได้ไหมคะ?”

“ไปเถอะ วันนี้คงไม่มีอะไรมากหรอกมั้ง” นักกายภาพบอกอย่างเห็นใจ คิดว่าเมื่อครู่นี้อแลนโซ่คงเข้ามาคุกคามผู้ช่วยของเขาเป็นแน่ ถึงได้อยู่ในอาการเช่นนี้ แต่ในเมื่อเจ้าทุกข์ไม่ได้ออกมาร้องทุกข์ คนนอกอย่างเขาก็ไม่รู้จะจัดการให้อย่างไรได้

“ขอบคุณค่ะ” ศิศิรารับคำอย่างเลื่อนลอย ก่อนเดินออกไปจากห้องนั้น เพื่อตรงไปเรียกแท็กซี่มุ่งหน้าสู่บ้านพักของเธอ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสโมสรเท่าใดนัก