มนต์น้ำค้าง (Love Spell)

“ครับ” มือคร้ามคมกดรับสายโทร.เข้าแล้วกรอกเสียงทักทายปลายทางด้วยความเหนื่อยหน่าย “พ่อมีอะไรกับผมหรือเปล่า?”

“พ่ออยากให้แกกลับมาอิตาลีนะอัล” เสียงชายวัยห้าสิบกว่าตอบกลับมาอย่างห้วนเรียบเหมือนที่ผู้เป็นลูกชายเคยได้ยินมาตลอดชีวิต

ชายหนุ่มร่างสูงในชุดนักกีฬาฟุตบอลสีขาว ที่มีโลโก้เป็นรูปค้อนไขว่กันเป็นตัวเอ็กซ์ ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาอุตส่าห์หนีพ่อและธุรกิจบ้าๆ นั่นมาอยู่ที่อังกฤษกับพี่สาวแท้ๆ ของย่า และเข้าเป็นนักฟุตบอลอาชีพในสโมสรนามว่า “แม็คคัส” ในอังกฤษ ก็ไม่วายถูกตามรังควานจากผู้เป็นพ่อ ตอนนี้เขายิ่งต้องเตรียมตัวให้พร้อมกับการแข่งขันในฤดูกาลหน้า ซึ่งเป็นฤดูกาลการแข่งขันที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับเขาและทีม เพราะตอนนี้ทีมแม็คคัสกำลังไต่ขึ้นเป็นผู้นำอันดับต้นๆ ของวงการฟุตบอลอังกฤษ เขาจำต้องมีสมาธิในการฝึกซ้อมครั้งนี้ หากแต่ผู้เป็นพ่อก็หาทางป่วนเขาจนได้ ระหว่างนี้เป็นช่วงพักหลังจากที่ทำการฝึกซ้อมมาตั้งแต่เช้า

“พ่อ! ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าผมไม่กลับ! เราคุยกันเรื่องนี้มา 12 ปีแล้ว ทำไมพ่อยังไม่เข้าใจอีก?” น้ำเสียงเรียบห้วนไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อดังต่อว่าปลายสาย ก่อนพยายามสงบสติอารมณ์ รู้ดีว่าใช้อารมณ์คุยกันกับพ่ออย่างนี้ คงมีแต่ทุ่มเถียงกันนั่นเอง ร่างสูงถอนหายใจอีกครั้งก่อนเอ่ยตัดบท “แค่นี้ก่อนนะครับ ผมต้องไปซ้อมต่อแล้ว”

“เฮ้ย!” เสียงทักทายของเพื่อนมาพร้อมกับฝ่ามือที่ฟาดลงไหล่ของคนที่เพิ่งวายสายไปหนักๆ “เป็นไรไป? ทะเลาะกับพ่ออีกแล้วเหรอ?”

“ใช่...เรื่องเดิมๆ นั่นแหละ” อีกฝ่ายตอบกลับคนถามด้วยภาษาอังกฤษเช่นเดียวกัน ก่อนถอนใจอีกครั้ง “ช่างเถอะ ไปซ้อมกันต่อดีกว่า ฉันอยากให้การแข่งฤดูกาลที่จะถึงนี้ออกมาดีที่สุด”