บทที่ 5 เป็นคนแรก

“วิคเตอร์คะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่ม ก่อนจะก้าวออกจากห้องเดินช้าๆตรงมาหาเขา ขณะเดียวกันวิคเตอร์รีบลุกขึ้นก้าวเพียงแค่สามก้าวเขาก็ถึงตัวเดียน่าแล้ว จับข้อมือเล็กพาเดินมานั่งที่โซฟาในห้องรับแขก คนตัวเล็กกว่าก็เดินตามอย่างว่าง่าย ตอนนี้เธอต้องรีบทำตัวให้ชินกับความคิดปุ๊บทำปั๊บของเขา โดยไม่ถามเธอความสมัครใจของเธอก่อน แต่ตอนนี้ก็อยู่ในขั้นที่เดียน่ารับได้

“ทำเวลาได้ดีมากครับ เก่งมาก” ชายหนุ่มชมพลางแอบสังเกตชุดนอนที่เดียน่าใส่ ‘ผู้หญิงชอบใส่ชุดนอนแบบนี้เหรอ?’ ชุดนอนกระโปรงยาวคลุมเข่าสีเหลืองอ่อนเนื้อผ้าดูนุ่มน่าสัมผัสมาก

“ก็วิคเตอร์บอกให้เดียทำทุกอย่างให้เสร็จภายใน20นาทีนี่คะ ถ้าเกินวิคเตอร์จะเข้าไป...” เสียงเบาลงเมื่อพูดคำว่าเข้าไป ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีชมพูระเรื่อ ไม่แน่ใจว่ากำลังเขินหรือเปล่าแต่ว่าใจแอบสั่นเมื่อเห็นเขานั่งจ้องหน้าเธอพร้อมรอยยิ้ม

“เดียน่ากลัวผมเหรอ?” ถามพร้อมกับหยิบหลอดยาทาแก้ปวด วิคเตอร์ย้ายตัวเองลงไปนั่งบนพื้น ยื่นมือไปแตะข้อเท้าของเดียน่าจนเจ้าของเท้าสะดุงเล็กน้อย

“เดียทายาเองได้ค่ะ เดียเกรงใจ” มือเล็กรีบจับมือของวิคเตอร์ไว้ ห้ามไม่ให้เขาทายาให้ คุณลุงให้เขามาคอยคุ้มครองเธอ ไม่เห็นต้องทำให้ขนาดนี้เลย ทั้งเกรงใจและทำตัวไม่ค่อยถูกด้วย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เดียน่าต้องอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับผู้ชายที่ไม่ใช่พ่อหรือลุง ยิ่งดึกก็ยิ่งรู้สึกหวั่นๆ

“ทำตัวสบายๆเถอะครับ แค่ทายาเองไม่ต้องเกรงใจผมหรอก”

“แต่เดีย...” พอเห็นตาคมส่งสายตาดุมาให้ เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ปล่อยให้เขาทำอย่างที่ตั้งใจไป มือของวิคเตอร์ดูหนาก็จริงแต่ตอนที่เขาทายาและนวดข้อเท้าให้เธอ มันช่างนุ่มนวลมาก เป็นความรู้สึกดีและเดียน่ากลับชอบมากกว่าไม่ชอบ

“เดียน่ายังไม่ตอบผมเลยนะครับ กลัวผมเหรอ” เขาถามเธออีกครั้งหลังจากเดินไปทำความสะอาดมือและกลับมานั่งลงข้างๆเดียน่า ใช้มือเกลี่ยผมที่ขมับข้างซ้ายเผื่อเช็กรอยแผลของเธอ

“เดียไม่ได้กลัววิคเตอร์ค่ะ แต่เดียแค่ยังไม่ชินที่เราต้องอยู่ด้วยกันสองคน วิคเตอร์เป็นผู้ชายคนแรกเลยนะคะที่เดียอยู่ใกล้ขนาดนี้ นอกจากพ่อกับคุณลุงแล้วเพื่อนผู้ชายก็ไม่เคยได้อยู่ใกล้กันแบบนี้เลยค่ะ”

เป็นผู้ชายคนแรกที่อยู่ใกล้ ว้าว ประโยคนี้ทำใจวิคเตอร์เต้นระริกแบบที่ไม่ควรจะรู้สึกออกมาได้ แต่มันก็ใจสั่นไปแล้ว

บ้าเอ้ย!

“ผมรู้สึกเป็นเกียรติเลยนะเนี่ย” ความจริงอยากจะพูดออกไปว่า ผมดีใจมากเลยครับ แต่ทำไม่ได้ต้องเก็บทรงไว้

“แผลของคุณเริ่มแห้งแล้ว คืนนี้ไม่ต้องติดพลาสเตอร์ก็ได้ครับ ส่วนข้อเท้า ตอนนี้เจ็บอยูไหมครับ”

“ไม่ค่อยเจ็บแล้วค่ะ”

“งั้นผ้ารัดข้อเท้าก็ไม่ต้องใช้แล้วครับ รัดไว้เป็นเวลานานก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเท่าไหร่” พูดจบก็โยนผ้ารัดข้อเท้าลงถังขยะเหมือนชูตลูกบาสลงห่วงสะงั้น เดียน่ามองตาค้างกับสิ่งที่เขาทำ ชูตลงถังขยะในทีเดียวไม่อึ้งเท่า จะต้องโยนทิ้งเลยเหรอ?

“เอาละ เรามาเริ่มคุยเรื่องการคุ้มครองคุณกันเถอะครับ สิ่งที่ผมจะพูดต่อจากนี้ เดียน่าจะต้องตั้งใจฟังและปฏิบัติตามที่ผมบอกเท่านั้น”

อ้าว! จู่ๆเขาก็เข้าสู่โหมดจริงจัง จนเดียน่าเกือบปรับอารมณ์ตามเขาไม่ทัน

“หน้าที่ของผม คือ ผมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณปลอดภัย อะไรที่ผมห้ามคุณต้องไม่ทำ ห้ามใช้โทรศัพท์เข้าโซเชียลหรือติดต่อกับคนอื่นนอกจากคุณลุงของคุณ แม้แต่เพื่อนสนิทก็ไม่ได้ครับ ถ้าผมจับได้ ผมจะยึดโทรศัพท์ของคุณ ห้ามเดินออกจากเซฟเฮ้าส์นี้โดยไม่มีผมอยู่ด้วย ถ้าคุณทำ ผมจะจับคุณขังไว้ให้อยู่แต่ในห้องนอนและข้อสำคัญ ห้ามคุณไม่เชื่อฟังผม”

“ข้อห้ามของวิคเตอร์โหดจังค่ะ” เขาจะเข้มงวดกับเธอเกินไปไหมเนี่ย ห้ามนู่นห้ามนี่ไปหมด

“ไม่โหดหรอกครับ เพื่อความปลอดภัยของเดียน่าทั้งนั้นนะครับ ผมเจ็บแทนคุณได้ แต่คุณจะเจ็บตัวไม่ได้ หน้าที่ของผม ผมเสียสละชีวิตให้คุณได้ แต่คุณจะเป็นอะไรไม่ได้”

สีหน้าของเดียน่าตกใจอย่างแรงกับสิ่งที่เขาพึ่งพูดออกมา

“อย่าพูดแบบนี้สิคะวิคเตอร์ เดียไม่อยากได้ยินอะไรแบบนี้เลย วิคเตอร์ไม่พูดเรื่อง ตาย ได้ไหมคะ เดียขอร้อง” ขณะพูดม่านน้ำตาบางๆก็เอ่อขึ้นมา ภาพวันที่เธอต้องเสียพ่อของตัวเองไปยังคงจำได้ไม่ลืมเลือน เมื่อได้ยินอะไรทำนองนี้เดียน่าจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ เธอยังทำใจไม่ได้ ทำไมเขาต้องพูดแบบนี้ด้วย

“...ครับ ผมจะไม่พูดแบบนั้นอีก ผมขอโทษนะ” ยกมือสัมผัสแก้มเนียนด้วยความรู้สึกผิด เขาลืมไปเสียสนิทว่าเธอยังทำใจยอมรับเหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ได้ ปากนะปาก!

“เพื่อความปลอดภัยของเราทั้งคู่ เดียน่าต้องให้ความร่วมมือกับผมนะ ตกลงไหมครับ”

“ตกลงค่ะ”

“ดีมากครับ”

เหมือนวิคเตอร์จะพูดเรื่องที่เขาตั้งใจจะพูดกับเธอไปหมดแล้ว จึงทำให้ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ หนึ่งหนุ่มหนึ่งสาวสลับกันมองหน้ากันไปมา เขาแอบมองเธอ เธอแอบมองเขา จากที่นั่งทำตัวสบายๆตอนนี้เริ่มกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูกทั้งคู่ และเป็นเดียน่าที่เริ่มทำลายความเงียบในครั้งนี้ อีกแล้ว...

“เรามาทำความรู้จักกันให้มากขึ้น ดีไหมคะ”

“เอาสิ” วิคเตอร์เห็นด้วยกับเดียน่า ในเมื่อทั้งเขาและเธอต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน การทำความรู้จักกันและกันให้ดีขึ้นก็เป็นเรื่องที่ดี เขาเองก็อยากรู้จักตัวตนของเดียน่า อยากรู้ว่าเธอชอบอะไร ไม่ชอบอะไร มีทัศนคติแบบไหน แล้วมีอะไรบ้างที่จะทำให้เธอมีความสุข

สิ่งที่เขาอยากรู้เกี่ยวกับเธอ อาจจะดูแล้วเกินขอบเขตหน้าที่ของเขา แต่ไม่รู้เพราะอะไร เขารู้สึกอยากให้ภารกิจครั้งนี้จบช้ากว่าครั้งไหนๆ

“วิคเตอร์ถามก่อนได้เลยคะ” คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง เป็นเชิงถามเธอว่า จะให้เขาถามก่อนจริงเหรอ เมื่อเห็นหน้าหวานพยักหน้าย้ำว่าเธอหมายความแบบนั้นจริงๆ งั้นเขาจะเริ่มก่อนแล้วนะ

“ผมอายุ 29 นะ เดียน่าอายุ 24ใช่ไหม ผมรู้จากคุณลุงของคุณ”

“ใช่ค่ะ” แบบนี้เรียกว่าคำถามแหละเนอะ

“วิคเตอร์มีครอบครัวหรือยังคะ”

คำถามนี้เล่นเอาวิคเตอร์ต้องตั้งสติดีๆ เข้าอึ้งอยู่ไม่น้อยนะที่เธอเลือกจะถามคำถามนี้เป็นข้อแรก แต่ก็หลุดยิ้มออกมาให้กับคนที่นั่งจ้องรอคำตอบจากเขา

“ผมเป็นลูกคนเดียวครับ พ่อกับแม่อยู่ต่างเมือง นานๆจะได้เจอกัน...ส่วนลูกกับเมีย...” ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองไหมแต่รู้สึกว่าเดียน่าตั้งใจฟังเขามาก เธอไม่ยอมกระพริบตาเลย

“ผมยังไม่มีครับ แฟนก็ไม่มี ตอนนี้โสดมาก งานยุ่งไม่มีเวลาหาแฟน อีกอย่าง งานที่ผมทำอยู่ใกล้อันตรายเกือบจะตลอดเวลา เพราะงั้น ไม่เหมาะที่จะมีครอบครัวหรอกครับ เพราะมันจะทำให้เรามีห่วง” แต่อยู่ใกล้คุณแค่วันเดียว ผมเริ่มอยากใช้ชีวิตแบบมีห่วงเหมือนคนอื่นบ้างแล้ว

พอนึกได้แบบนี้วิคเตอร์ต้องรีบหยุดความคิดของเขาในทันที มันไม่ถูกต้อง ไม่ได้! เขาจะรู้สึกในทางชู้สาวกับเดียน่าไม่ได้ เพราะเธอคือภารกิจของเขา งานของเขาห้ามมีความรู้สึกส่วนตัวเกิดขึ้น ห้ามเกิดความผูกพันธ์ ไม่อย่างนั้นมันจะเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาภายหลัง

“แล้วเดียน่าทำงานอะไรอยู่ครับ” รีบถามเรื่องอื่นดีกว่า

“เดียเป็นผู้ช่วยด็อกเตอร์มาครอฟค่ะ” ตอบเสร็จก็ยิ้มตาหยีใส่เขา เมื่อเห็นวิคเตอร์คิ้วขมวดชนกันก่อนจะรีบขยายความต่อว่า

“เดียเป็นนักวิทย์ผู้ช่วยคุณพ่อค่ะ จะคอยเป็นลูกมือในห้องแล็บและจดจำสูตรต่างๆที่คุณพ่อคิดค้นขึ้นมาได้”

เดียน่าเล่าเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่ง แต่หารู้ไม่ว่าคนที่กำลังนั่งตั้งใจฟังเธอพูดอยู่นั้น พึ่งรู้ตัวว่าเขาได้รับข้อมูลสำคัญมากๆจากปากของเธอ และข้อมูลนั้นทำเอาหัวใจของเขาเกือบหยุดเต้นไปชั่วขณะ

“เดี๋ยวนะ! คุณกำลังจะบอกผมว่า...ไม่จริงใช่ไหมครับ” ภาวนาในใจให้เธอตอบเขาออกมา ว่ามันไม่จริง ว่าเธอแค่แกล้งให้เขาตกใจเล่นเท่านั้น

“จริงค่ะ เดียคือคนที่จดและจำสูตรยาทั้งหมดของคุณพ่อร่วมถึงสูตรยากล่อมประสาทชนิดพิเศษที่คนพวกนั้นต้องการด้วย”

แม่งเอ้ย!! วิคเตอร์ทำได้แค่สบถอยู่ในใจ ไอ้รหัสไบโอบ้าบออะไรนั่นไม่ใช่กุญแจ แต่เป็นเดียน่าต่างหาก เธอคือกุญแจสำคัญ เพราะเธอรู้สูตรยาทั้งหมด!!