บทที่ 4 ป้อนยา ปากประกบปาก

วิคเตอร์ลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งใกล้ๆเดียน่า นั่งมองหน้าเธอนิ่ง หลังจากที่ไมเคิลกับซาแมนต้ากลับไปแล้ว เดียน่ายังคงร้องไห้ไม่หยุด ร่างบางพยายามกลั้นเสียงสะอื้นจนตัวสั่นมือเล็กยกขึ้นปาดน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังไม่มีวี่แววที่น้ำตาจะหยุดไหล

“ทิชชู่ครับ” ชายหนุ่มหยิบกล่องกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารยื่นให้หญิงสาว เดียน่าทำแค่มองนิ่งๆแต่ไม่ยอมรับกล่องกระดาษทิชชู่จากเขา ‘เธอกำลังเหม่อลอย’ เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ววิคเตอร์ตัดสินใจเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยมือของเขาเอง

“ตาบวมหมดแล้วครับ” ความอุ่นจากมือของวิคเตอร์ที่กำลังเช็ดคราบน้ำตาให้เดียน่า สามารถเรียกสติของหญิงสาวให้กลับมาสนใจความอุ่นที่แผ่ออกมาจากมือของเขา สัมผัสแผ่วเบาแต่สร้างความอบอุ่นให้กับเดียน่าได้อย่างเหลือเชื่อ

“ตอนคุณลงไปนั่งที่พื้น ผมตกใจมากเลยนะรู้ไหม”

“เดียขอโทษค่ะ” เอ่ยคำขอโทษเสียงอ่อนพร้อมงุดหน้าหลบสายตาของเขา เมื่อสติเริ่มกลับคืนมาเธอดันรู้สึกอายขึ้นมาสะงั้น ทั้งที่พึ่งเจอกับเขาวันแรกแต่ต้องมาร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าเขา คิดแล้วน่าอายที่สุด

“ผมจะรับคำขอโทษของคุณ เมื่อคุณหยุดร้องไห้แล้ว แต่ถ้ายังร้องอยู่แบบนี้ ผมจะไม่ยอมรับคำขอโทษเด็ดขาด”

“...” เดียน่าเม้มปากเข้าหากัน กระพริบตาปริบๆเพื่อไล่น้ำตาให้หยุดไหล ท่าทางพยายามทำให้ตัวเองหยุดร้องไห้นั้น ทำให้คนที่มองเธออยู่ต้องหลุดยิ้มออกมา ผู้หญิงอะไรร้องไห้ยังน่ารัก

“ฮึบ ดะ เดียไม่ร้องแล้วค่ะ ฮือ วิคเตอร์รับคำขอโทษของเดียได้หรือยังคะ” ไม่ร้อง? พูดไปสะอื้นไปเนี่ยนะ เรียกว่าไม่ร้อง เอาเถอะเขาจะเห็นแก่ความพยายามของเธอ จะทำเป็นเชื่อสักครั้งก็แล้วกัน

“โอเคครับ ผมยอมรับคำขอโทษของคุณ” เช็ดคราบน้ำตาที่ยังเหลืออยู่ให้เดียน่า หญิงสาวก็ยอมอยู่นิ่งๆปล่อยให้เขาเช็ดไป

“คุณหิวหรือยังครับ”

“เดียไม่รู้สึกหิวเลยค่ะ ยังไม่อยากกินอะไร”

“แต่คุณต้องกินยาแก้อักเสบ ผมเห็นโน๊ตที่ลุงของคุณเขียนติดไว้ที่ตู้เย็น”

“แต่เดียยังไม่หิวนี่คะ วิคเตอร์กินก่อนได้เลยค่ะ”

วิคเตอร์หรี่ตามองคนที่เริ่มกลายร่างเป็นเด็กดื้อ จะว่าไป ที่ไมเคิลบอกเขาว่านี่คือภารกิจมาคุ้มครองเด็กผู้หญิง เห็นทีดูท่าจะเป็นเรื่องจริง เป็นเด็กผู้หญิงในร่างหญิงสาวนะสิ

วิคเตอร์หยิบกล่องอาหารที่ไมเคิลกับซาแมนต้าซื้อมาฝาก เขาหยิบออกมาจากถุงทั้งสองกล่องแต่เลือกเปิดแค่กล่องเดียว

“โอ้โห้ น่ากินมาก” ทำเสียงดูเวอร์วังเพื่อยั่วคนที่ไม่ยอมกิน ใช้ส้อมจิ้มเนื้อสเต็กที่หั่นไว้เรียบร้อยแล้ว เอาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

“ว้าว อร่อยมากคุณ ไม่กินถือว่าพลาดนะ” ดูสิจะทนได้มากแค่ไหน เขากินยั่วขนาดนี้แล้ว น้ำลายไม่สอให้รู้ไป

“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

เสียงกลืนน้ำลายลงคอดัง อึก มองชิ้นเนื้อสเต็กตาละห้อย วิคเตอร์ก็ช่างแกล้ง เขารู้ว่าเธอเริ่มจะทนไม่ไหวก็ยังแกล้งเอาเนื้อเข้าปากเคี้ยวช้าๆ ทำหน้าเหมือนกำลังได้ขึ้นสวรรค์ก็ไม่ป่าน

“คุณต้องลองเอง” ชิ้นเนื้อที่กำลังจะถึงปากวิคเตอร์ถูกเดียน่าแย่งไปกินต่อหน้าต่อตาเขา

“เดียน่า! ชิ้นนั้นของผมนะครับ”

“อื้อ อร่อยจริงด้วย อร่อยมาก เดียขอกินด้วยนะคะ” พูดจบก็แย่งกล่องสเต็กที่วิคเตอร์กินค้างอยู่มาเป็นของตัวเอง แล้วกินต่อหน้าตาเฉย ‘ดูอร่อยเกินไปไหมคุณ’

วิคเตอร์ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม แผนยั่วให้หิวของเขาได้ผล เขาหยิบสเต็กอีกกล่องมาเปิดกิน แต่คราวนี้เขาจะไม่ยอมให้เดียน่าแย่งแล้วนะ ตอนนี้เขาก็หิวมากๆเหมือนกัน

สเต็กเนื้อแสนอร่อยหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที วิคเตอร์เก็บทุกอย่างใส่ถุงขยะเพื่อเตรียมเอาไปทิ้งในวันถัดไป และเขาก็ไม่ลืมที่จะเตรียมยาแก้อักเสบให้เดียน่าด้วย

“ต้องกินด้วยเหรอคะ เดียไม่ปวดข้อเท้าแล้ว พรุ่งนี้ก็คงไม่ต้องใส่ผ้ารัดข้อเท้าแล้วค่ะ ไม่กินได้ไหมคะวิคเตอร์” เงยหน้าพูดกับคนตัวสูงกว่า ยิ้มตาหยีให้เขา เพื่อหวังว่าเธอจะได้ไม่ต้องกินยาเม็ดใหญ่ที่เขาเตรียมมาให้ เรื่องกินยากับเดียน่าเป็นอะไรที่ไปกันไม่ค่อยได้

“ไม่ได้ครับ”

“...” ทำตาแป๋ว คิดว่าเขาจะใจอ่อนให้เหรอ หึหึ

“เดียน่า เม็ดนี้สุดท้ายแล้วนะครับ”

“...” ส่ายหน้า เม้มปากแน่น ที่เธอทนกินมาจนเหลือเม็ดสุดท้ายก็เก่งมากแล้วนะ ที่ผ่านมาไมเคิลเป็นคนอยู่ดูแลเธอ และเธอก็กลัวลุงของตัวเองมากจึงยอมฝืนทนกลืนยาลงคอ แต่เขาไม่ใช่ลุงของเธอ เพราะงั้น เธอไม่ต้องกินยาก็ได้นี่ ใช่ไหม?

“ถ้าคุณไม่ยอมกินดีๆ ผมจะใช้วิธีของผมนะครับเดียน่า” ไม่ได้ขู่นะ เขาเอาจริงถ้าอยากรู้ว่าเป็นวิธีอะไรก็ลองส่ายหน้าดูสิ

“...” นั่นไง หน้าหวานส่ายหน้าใส่เขา ได้! เตือนแล้วนะ

“ฮื้อ!!!”

วิคเตอร์ยกมือขึ้นบีบกรามเล็กออกแรงบังคับเล็กน้อยให้ริมฝีปากบางเผยออ้าออก เม็ดยาแก้อักเสบถูกยัดเข้าไปในปากของเดียน่าและถูกปิดด้วยปากของวิคเตอร์

ใช่!วิธีของเขาก็คือบังคับให้เธอกินยาโดยที่ใช้ปากของตัวเองปิดปากของเธอเอาไว้ จะว่าจูบก็ได้ เป็นวิธีที่ดูโหดร้ายไปเสียหน่อยแต่มันก็ได้ผลนะ เพราะเดียน่ายอมกลืนยาลงคอแต่โดยดี และยังดีที่เขาไม่ทำเธอสำลักน้ำเสียก่อน

“วิคเตอร์! คุณ” ขึ้นเสียงดุเขาทันทีหลังดื่มน้ำตามลงไป ดวงตากลมเบิกโตส่งสายตาเขียวไปให้เขา นี่เขาหวังดีอยากให้เธอกินยา หรือเขากำลังจะฆ่าเธอกันแน่

“เดียน่าดื้อก่อนนะครับ ผมเตือนคุณแล้วนะ” หญิงสาวอึ้งที่เขายังทำหน้าซึนเหมือนไม่ได้รู้สึกรู้สากับสิ่งทำลงไป

“นี่ไม่ใช่วิธีป้อนยานะคะ เมื่อกี้วิคเตอร์ จ...” งื้อพูดไม่ออก อุณหภูมิบนใบหน้าของเดียน่าร้อนผ่าวขึ้น เมื่อภาพการป้อนยาทางปากของเขายังติดตาเธออยู่

“จูบ? เปล่านะ เมื่อกี้เรียกว่าปากชนปาก” วิคเตอร์เห็นแก้มสีแดงจัดของเดียน่าแล้วยิ่งนึกสนุก

“แล้วมันต่างจากจูบอย่างไงคะ ปากชนปากมันก็คือจูบนั่นแหละค่ะ” แม้จะเขิน แต่เธอก็ยังเชิดหน้าพูดใส่เขาฉอดๆอย่างไม่ยอม พูดมาได้คุณว่าไม่ใช่จูบ! เราพึ่งเจอกันไม่นานแต่เขากล้าทำแบบนี้กับเธอได้ไงเนี่ย

“ต่างครับ อยากรู้ไหมครับว่ามันต่างกันตรงไหน”

“ไม่อยากรู้ค่ะ” ย่นคอหลบใบหน้าของวิคเตอร์ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้หน้าเธอ มือเล็กยกขึ้นดันไหล่ของเขาเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาเข้ามาใกล้จนเกินไป

แรงเท่าเท้าแมว คิดว่าความพยายามจะดันให้เขายอมออกห่างด้วยแรงแค่นี้จะได้ผลเหรอ ไม่รู้ทำไมยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอยากใกล้อีก ยิ่งเห็นแก้มแดงๆเขากลับรู้สึกชอบแบบหาสาเหตุไม่ได้

“วิคเตอร์...” ค้านตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว วิคเตอร์จัดการปิดช่องทางพูดของเดียน่า และครั้งนี้เขาไม่ได้ทำแค่ค้างปากเอาไว้ ปากหยักเริ่มกระบวนการแสดงให้หญิงสาวได้รู้ว่าการประกบปากกับการจูบจริงๆมันต่างกันแบบไหน

“อื้อ...” เดียน่าหลุดเสียงคางในลำคอเมื่อวิคเตอร์แทรกลิ้นของเขาเข้ามาควานหาความหวานในโพรงปากของเธอ

มือเล็กกำเสื้อบริเวณอกของเขาแน่นจนเกิดรอยยับ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อเจอประสบการณ์ใหม่โดยไม่ได้ตั้งตัว เดียน่าพบว่าจูบของเขากำลังทำให้เธอเสียการควบคุมตัวเอง จากมือที่กำเสื้อของเขาเปลี่ยนเป็นเคลื่อนขึ้นไปกอดรอบคอชายหนุ่มแทน

ขณะเดียวกันมือหนาของวิคเตอร์ที่ตอนแรกถูกปล่อยข้างลำตัว ตอนนี้มันเคลื่อนที่มาสัมผัสแผ่นหลังของร่างบางเลื่อนลงไปจับที่เอวคอด ออกแรงอุ้มคนตัวเล็กขึ้นและจัดท่าให้เธอนั่งอยู่บนแขนแกร่งของเขา เดินอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอนของเดียน่า แต่ปากก็ยังคงทำหน้าที่แสดงจูบที่ถูกต้องให้กับเธอ

จูบเนิบนาบที่เริ่มร้อนแรงต้องหยุดลง เมื่อวิคเตอร์ตัดใจถอนริมฝีปากของเขาออกอย่างเสียดาย ตากลมหวานฉ่ำสบเข้ากับตาคมของเขา และเป็นเดียน่าที่เบื้อนหน้ามองไปทางอื่นก่อน วิคเตอร์ลอบยิ้มให้กับท่าทางเขินอายของคนที่เขาอุ้มอยู่ ก่อนจะค่อยๆปล่อยให้เธอยืนบนพื้นห้องน้ำ

“อาบน้ำเสร็จแล้วเรียกผมนะ ผมจะเข้ามานวดเท้ากับเปลี่ยนพาสเตอร์ยาให้คุณก่อนนอน...หรือเดียน่าอยากให้ผมช่วยอาบ?” ไม่ได้ถามเล่นๆนะ เขายินดีช่วย

“ด เดียอาบน้ำเองได้ค่ะ” ใครจะบ้ายอมให้เขาทำอย่างนั้น แค่จูบเธอก็เขินจนไม่กล้าจะสบตากับเขาอยู่แล้ว คนบ้า!

“ผมให้เวลาเดียน่าอาบน้ำ 20นาที ถ้าเกินนั้นผมจะเข้ามาเองโดยที่คุณยังไม่ได้เรียก เข้าใจไหมครับ”

“วิคเตอร์ชอบบังคับจังคะ”

“ผมขอโทษ แต่มันเป็นนิสัยของผมครับ ในเมื่อเราต้องอยู่ด้วยกันอย่างไม่มีกำหนด ผมก็อยากให้คุณเห็นว่าผมเป็นแบบไหน ถึงวันนี้จะเป็นวันแรกที่เราได้พบกัน ผมก็อยากเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าเดียน่า ถ้าอะไรที่มากเกินไปคุณสามารถพูดกับผมตรงๆได้ เช่นเดียวกัน ผมก็จะพูดกับคุณตรงๆ เราจะได้ปรับตัวในการอยู่ร่วมกันครับ สิ่งที่คุณมองว่าเป็นการบังคับ ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมหวังดี”

“ผมก็จะไปอาบเหมือนกัน ให้เวลา20นาทีนะครับ”

พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้เดียน่ายืนทวนคำพูดของเขาอยู่คนเดียว รอยยิ้มหวานโลกสดใสปรากฏขึ้นก่อนที่เจ้าของยิ้มจะเริ่มต้นอาบน้ำและทุกอย่างต้องเสร็จภายใน20นาทีตามที่เขาบอกไว้