บทที่ 6 แค่เชื่อใจกันก็พอ

“นี่เป็นเรื่องใหญ่นะครับเดียน่า เรื่องใหญ่มากๆ” ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะอยากถามเรื่องอื่นๆแล้ว ช่างแม่ง! เวลามีอีกเยอะเรื่องอื่นเอาไปรู้วันหลังก็ได้ แต่ตอนนี้เรื่องนี้สำคัญกว่า

เดิมทีข้อมูลที่เขารู้ ก็เพียงแค่จะต้องใช้รหัสไบโอเมทริกซ์แสกนจากม่านตาของเดียน่าเท่านั้น ถึงจะเปิดตู้เซฟในศูนย์วิจัยแล้วเอาสูตรยาออกมาได้ ทว่า ข้อมูลใหม่สดๆร้อนๆที่เขาพึ่งได้รู้ ก็คือ เป็นเดียน่าต่างหากที่มีสูตรยาที่พวกแบล็กเรเวนอยากได้ ความสำคัญของเดียน่าจากที่สูงอยู่แล้วตอนนี้กลับสูงมากกว่าเดิมเป็นพันเท่า

“หัวหน้าของผมรู้เรื่องนี้ไหมครับ” วิคเตอร์คิ้วขมวดได้อีกเมื่อเดียน่าส่ายหน้าก่อนจะตอบเขาว่า

“คุณลุงไม่รู้เรื่องนี้ เดียไม่กล้าบอกใคร ไม่กล้าบอกคุณลุง เดียไม่อยากให้ท่านต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้ค่ะ”

“แล้วทำไมคุณถึงบอกผม”

“...เดียเชื่อใจวิคเตอร์ค่ะ” แม้จะรู้สึกเขินอยู่บ้างที่ต้องพูดต่อหน้าเขา แต่เดียน่าอยากให้เขารู้ว่าเธอคิดแบบนั้นจริงๆ แม้ว่าเธอกับเขาจะพึ่งอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่อะไรบางอย่างกำลังบอกกับเธอว่า เธอสามารถไว้ใจและเชื่อใจผู้ชายคนนี้ได้ ถ้าจะขอทำตามสัญญาณในใจก็คงจะไม่ผิดหรอก ใช่ไหม?

“มันเร็วเกินไป ที่คุณจะเชื่อใจคนแปลกหน้าอย่างผมนะครับเดียน่า” ปากทำเป็นพูดไป ขณะที่หัวใจกลับพองฟู วิคเตอร์รู้สึกดีมาก แบบดีโคตรๆ เพราะอะไรนะ อะไรที่ทำให้เธอเชื่อใจคนที่พึ่งเคยเจอกันอย่างเขา

“คงเป็นเพราะคุณลุงบอกว่า เดียสามารถไว้ใจวิคเตอร์ได้มั้งคะ ก็เลยทำให้เดียรู้สึกแบบนั้น”

“เพราะเหตุผลแค่นี้เหรอครับ แค่นี้คุณก็จะเชื่อใจผมแล้ว เลือกบอกข้อมูลสำคัญกับผม แต่ไม่ยอมบอกกับลุงของตัวเอง” แล้วมึงจะอยากได้เหตุผลอะไรก่อน จะรู้สึกนอยด์ทำไมก่อน อย่าสำคัญตัวผิดสิวะ วิคเตอร์!

“เดีย...เดียทำอะไรผิดไปเหรอคะ”

“เปล่าครับ” วิคเตอร์รีบปรับเสียงให้ปกติ เมื่อกี้เขาลืมตัวเผลอทำเสียงเข้มใส่เดียน่า ดันนอยด์ไม่รู้เวล่ำเวลา

“แต่วิคเตอร์ทำเสียงดุใส่เดีย”

“ผมไม่ได้ทำเสียงดุสักหน่อย” ก็แค่โทนเสียงเข้มขึ้น ตาแป๋วแว๋วแบบนี้ใครจะไปทำเสียงดุได้ลง

“ขอบคุณนะครับที่เชื่อใจผม ผมจะทำให้ดีที่สุด” ใบหน้าหวานฉีกยิ้มกว้างให้เขาทันที เอาวะ เห็นเธอยิ้มได้ก็พอแล้ว ความปลอดภัยของเธอมันคือหน้าที่ของเขาอยู่แล้วนี่

“เรื่องนี้จะมีแค่คุณกับผมเท่านั้นที่รู้ ผมจะไม่บอกใครส่วนหัวหน้าของผม หากเดียน่าอยากให้เขารู้เมื่อไหร่ คุณจะต้องเป็นคนบอกเขาด้วยตัวเองนะครับ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะวิคเตอร์”

มองหน้าเดียน่าเพลิน จนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ อาจไม่ใช่เวลา แต่ก็อยากจะถาม

“นี่คุณ ผมถามอะไรหน่อยสิ”

“คะ?’

“ที่คุณบอกว่าคุณไม่กลัวผม แล้วตอนที่ผม จูบคุณ ตอนนั้นคุณกลัวผมไหม” ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงทันทีเมื่อย้อนนึกถึงตอนที่เขาแสดงการจูบของจริงกับเธอ

“ด เดียไม่ได้กลัวค่ะ แค่ตกใจที่โดนวิคเตอร์ จูบ เดียไม่คิดว่าคนที่พึ่งเจอกันจะทำแบบนั้นได้” ยิ่งพูดหน้าก็ยิ่งแดง ดูเหมือนจะมีความกล้าแต่ก็มีความเขินอายมากกว่า เพราะเดียน่าเลี่ยงไม่สบตาวิคเตอร์ตรงๆขณะที่เธอกำลังพูดอยู่

“ผมไม่ได้กำลังโดนหลอกด่าอยู่ใช่ไหมเนี่ย” ถ้าเธอจะด่าเขาจริงๆมันก็สมควรแล้ว มันเป็นสิ่งที่เขาไม่ควรทำแต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาจูบเธอ ปกติวิคเตอร์เป็นคนที่ควบคุมตัวเองเก่งมาก น้อยคนนักที่จะดูออกว่าเขาคิดอะไรหรือกำลังรู้สึกอะไรอยู่ แต่นั่นแหละ ต้องยกเว้นไว้หนึ่งคน ซาแมนต้า คู่หูที่รู้ใจเขาไปเสียทุกเรื่อง

การได้อยู่ใกล้เดียน่าเพียงแค่วันแรกเขาก็เสียการควบคุมไปขนาดนี้แล้วทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรื่องยากกว่าคุ้มครองเธอก็คงเป็นเรื่องการควบคุมตัวเองของเขานั้นแหละ ยากโว้ย! เธอทั้งบอบบาง อ่อนโยนและโคตรน่ารักแบบนี้ ‘กูจะคุมตัวเองไว้ไหมวะ’ เป็นคำถามที่เจ้าตัวไม่อยากจะคิดถึงคำตอบเลย

“ผมขอโทษสำหรับเรื่องนั้นนะครับ และมันจะไม่เกิดขึ้นอีก” ที่พูดออกไปเนี่ย แน่ใจนะว่าตัวเองทำได้?

“ไม่เป็นไรค่ะ...แล้วทำไมวิคเตอร์ถึงได้มาทำงานกับคุณลุงได้เหรอคะ” เดียน่ารีบเปลี่ยนบนสนทานาไปคุยเรื่องอื่น ขืนยังวนอยู่กับเรื่องจูบแบบนี้ ตัวเธอได้แดงทั้งตัวแน่

“ผมสมัครเข้ามาครับ ผลการทดสอบของผมทั้งทางทฤษฎีและทางปฏิบัติผ่านเกณฑ์ที่ไมเคิลต้องการ อันนี้คือเท่าที่ผมรู้นะส่วนปัจจัยอื่นๆคงต้องถามกับเจ้าตัวเอง”

เพราะทุกวันนี้เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้เลยว่าอะไรในตัวเขาไปถูกตาต้องใจไมเคิล เขากับซาแมนต้าถึงได้ถูกเลือกเข้ามาร่วมทีมธันเดอร์โฟว์ ทีมที่ขึ้นชื่อว่ามีหัวหน้าสุดโหด สั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ ต้องทำให้สำเร็จ คำว่าล้มเหลวจะไม่มีวันเกิดขึ้นกับทีมนี้ มีแค่รอดกับตายเท่านั้น

“แล้ว...คู่หูของวิคเตอร์”

“หมายถึงซาแมนต้าเหรอครับ?”

“...” เดียหน้าพยักหน้างึกแทนคำตอบว่าใช่

“แซมเป็นคู่หูคนแรกของผมเลย และก็หวังว่าเราจะได้เป็นคู่หูกันแบบนี้ตลอดไป” รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมของวิคเตอร์ยามที่เขานึกถึงคู่หูของเขา ทำให้เดียน่ารู้สึกโหวงๆในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“คุณสองคนดูสนิทกันมากเลยนะคะ”

“มากครับ ผมต้องขอบคุณไมเคิลมากๆที่จับคู่ให้ผมกับแซมทำงานด้วยกัน เราสองคนเข้ากันได้ดีในหลายๆเรื่องเลยครับ แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าอีกคนต้องการอะไร ทำให้เวลาที่เราต้องทำภารกิจคู่กัน งานไม่เคยมีปัญหาเลยสักครั้ง”

นึกถึงงานครั้งก่อนๆที่เขาสองคนต้องไปลุยด้วยกัน ผ่านความเป็นความตายด้วยกันมา มันทำให้วิคเตอร์อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลยจริงๆ

แต่เขาช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ยิ่งเขายิ้มกว้างมากเท่าไหร่กับมีผลต่อใจของคนที่กำลังนั่งมองหน้าเขามากเท่านั้น แต่เป็นผลทางด้านลบนะ เขากำลังทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มเฉา จนเดียน่าต้องบีบมือตัวเองแรงๆเพื่อเตือนตัวเอง ว่าเธอไม่ควรรู้สึกอะไรกับคนที่เข้ามาคุ้มครองเธอ ‘เขาก็แค่มาทำหน้าที่ของเขาเท่านั้น’

“ง่วงหรือยังครับ” ตัวคนถามน่ะยังไม่มีความง่วงเลยสักนิด เขายังอยากจะนั่งคุยนั่งมองหน้าเธอต่อ แต่เวลาที่นาฬิกากำลังบอกเวลาว่าอีกไม่ถึงชั่วโมงจะห้าทุ่มแล้ว เขาไม่รู้ว่าปกติแล้วเดียน่าเข้านอนเวลาไหน เธอเป็นคนนอนดึกหรือเปล่า

“ยังค่ะ วิคเตอร์ง่วงแล้วเหรอคะ” ตอบเขาว่ายังไม่ง่วง ทั้งที่ตาล้ามาก ปกติแล้วเดียน่าเข้านอนไม่เกินสี่ทุ่มแต่เพราะอยากนั่งคุยกับเขาหญิงสาวจึงยอมพูดปดออกไป

“เดียน่าอยากดูหนังกับผมไหมครับ พอดีมีซีรี่ย์ที่ผมดูค้างไว้แต่เป็นแนวสยองขวัญนะ” ในเมื่อเธอบอกว่ายังไม่ง่วงและเขาก็อยากหาอะไรทำร่วมกับเธอ เวลามีค่าต้องใช้สอยให้คุ้ม

“แนวสะ สยองขวัญหรอคะ...อืม ก็ได้ค่ะ” แนวนี้เธอชอบดูสะที่ไหนเล่า แต่วันนี้ลองดูหน่อยก็แล้วกัน

“โอเคครับ”

วิคเตอร์รีบจัดการเปิดโทรทัศน์เข้าNetflixด้วยแอคเคาท์ของเขาและเลือกรายการซีรี่ย์ที่เขาดูค้างเอาไว้ ท่าทางตื้นเต้นที่จะได้ดูซีรี่ย์ที่เขาชอบ ช่างแตกต่างจากเดียน่าที่เริ่มคว้าหมอนมากอดไว้กับตัวเหมือนอยากให้มันทำหน้าที่บังสายตาของเธอ

ทั้งสองนั่งดูซีรี่ย์ที่วิคเตอร์เป็นคนเปิดได้สักพัก ไม่รู้ว่ามันน่ากลัวเกินไป หรือว่าซีรี่ย์ไม่สนุก เพราะจู่ๆก็เกิดเสียงดัง ตุบ ที่บ่าข้างซ้ายของวิคเตอร์ หัวทุยๆของเดียน่าซบลงที่บ่าของเขา เล่นเอาเจ้าของบ่านั่งตัวเกร็งขึ้นมาทันที

“เดียน่า” เอ่ยเรียกเสียงเบาแต่ไร้เสียงตอบกลับมาจากเธอ วิคเตอร์เอียงหน้าหันไปทางศรีษะของคนที่ซบเขาอยู่ กลิ่นหอมจากตัวของเธอทำให้หัวใจของเขาเริ่มสั่นไหวและห้ามใจที่จะไม่ฝั่งจมูกลงสูดดมความหอมที่หน้าผากของเธอ

ฟืด ความหอมของเธอมันยากเหลือเกินที่เขาจะห้ามใจตัวเองได้ และในที่สุดจมูกของวิคเตอร์ได้เคลื่อนไปสูดดมความหอมจนเขาพอใจ ก่อนจะหันไปสนใจซีรี่ย์ต่อ ทว่า สมาธิแทนที่จะอยู่ที่จอโทรทัศน์แต่มันกลับไปอยู่ที่บ่าข้างซ้ายสะหมด

พรุ่งนี้ถ้าเขาปวดไหล่ข้างซ้ายขึ้นมา เขาจะไม่แปลกใจเลยสักนิด ถึงจะปวดก็เป็นการปวดที่เขายอมมาก ถ้าบ่าของเขาจะทำให้เธอนอนหลับได้อย่างสบายและรู้สึกปลอดภัย จะปวดจะเมื่อยแค่ไหนเขายินดี