บทที่ 3 น้ำตาของเธอ

ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง

“เดียน่ารอผมอยู่ในห้องนี้ก่อนนะครับ ผมขอไปดูให้แน่ใจก่อนว่าคนที่มาคือลุงของคุณ”

“ค่ะ” เดียน่าพยักหน้าพร้อมอมยิ้มให้เขา วิคเตอร์ยกยิ้มให้เดียน่าก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องรับแขกไปที่ประตูทางเข้า ในใจก็แอบเป็นกังวลอยู่ไม่น้อยที่ต้องปล่อยให้เดียน่ารออยู่คนเดียว แต่เพื่อความปลอดภัยของเธอเขาต้องเช็กให้มั่นใจก่อน ว่าคนที่มาคือไมเคิล

“บอกรหัสของคุณมา” วิคเตอร์พูดด้วยความดังที่มั่นใจว่าคนที่ยืนอยู่หลังประตูจะได้ยิน

“MC TD 04” รหัสเอ็มซี ทีดี ซีโร่โฟว์ ชัดเจนว่าเป็นรหัสของไมเคิลหัวหน้าของวิคเตอร์ เขาจึงไม่รอช้ารีบเปิดประตูให้ไมเคิลเข้ามา แต่ก็ต้องตกใจเมื่อไมเคิลไม่ได้มาแค่คนเดียว

“แซม!” คู่หูของวิคเตอร์ก็มาด้วย ซึ่งซาแมนต้าก็ทำหน้าดี้ด้าใส่คู่หูของเธอ แน่ละเธอรู้ว่าเขาต้องดีใจมากแน่ๆ

“เราเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ” ไมเคิลเอ่ยขึ้นพร้อมก้าวเข้าไปในห้องเป็นคนแรกตามด้วยซาแมนต้า และวิคเตอร์รีบปิดประตูพร้อมล็อกให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามทั้งสองคนไปที่ห้องรับแขก ที่ตอนนี้เดียน่ามีสีหน้าไม่เข้าใจเล็กน้อยเมื่อเธอเห็นผู้มาใหม่อีกหนึ่งคน เป็นผู้หญิงหน้าตาสะสวย รูปร่างอรชรแต่ดูแข็งแรงกว่าเธอมาก ต่างจากเธอที่ตัวเล็กบอบบางทำอะไรก็เหนื่อยง่าย

“เดียน่า คนนี้คือซาแมนต้าเป็นคู่หูของวิคเตอร์ ซาแมนต้าอาจจะแวะมาช่วยวิคเตอร์ดูแลบ้างเป็นครั้งคราวนะ ไม่ได้มาประจำ” ไมเคิลรีบแนะนำและไขข้อสงสัยให้กับหลานสาวของเขา

“สวัสดีค่ะ เดียน่า วัตสันค่ะ” เดียน่าระบายยิ้มสดใสทักทายซาแมนต้า พร้อมยื่นมือออกไปหาเธอ

“สวัสดีค่ะคุณเดียน่า ฉันคือซาแมนต้า โนแลนค่ะ เรียกแซมก็ได้” ซาแมนต้ายื่นมือไปจับตอบ ‘เดียน่ามือนิ่มมาก’ นิ่มจนเธออยากมีมือนิ่มแบบนี้บ้าง แต่เธอฝึกฝนเยอะมือเลยหยาบกว่าที่ควรจะเป็นมือของผู้หญิง

“ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้เจอเธอ แซม” ไม่พูดเปล่า วิคเตอร์ดึงตัวคู่หูเข้ามากอดโดยไม่สนใจสายตาของคนที่อยู่ในห้องนี้เลย ทำเพราะความเคยชิน

ทางไมเคิลเขาชินแล้วเพราะสองคนเป็นคู่หูที่สนิทกันมาก ไอ้การทักทายกันแบบนี้เขาเห็นบ่อยไม่ใช่เรื่องแปลก แต่กับเดียน่าเธอยังไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้ เรื่องที่เขาเป็นคู่หูกันเธอก็พึ่งได้รู้เมื่อสักครู่นี้เอง ทำให้เธอแอบตลึงอยู่ไม่น้อยที่เห็นทั้งคู่กอดกันแน่นเชียว ‘เขาเป็นคู่หูแบบไหนกันนะ’ อดตั้งคำถามไม่ได้จริงๆ

“ฉันก็เหมือนกัน แล้วแกดูแลคุณเดียน่าดีหรือเปล่าวิค” ซาแมนต้าถามพร้อมผละตัวเองออกจากกอดของคู่หู

“...” วิคเตอร์ไม่ตอบเขาแค่หยักไหล่กวนให้เธอ นั่นเลยทำให้ซาแมนต้าหันไปถามเดียน่าแทน

“วิคเขาดูแลคุณเดียน่าดีไหมคะ”

“อ่อ ค คือ...” จู่ๆก็โดนถามทำให้เดียน่าตั้งหลักไม่ทัน แต่เธอก็ตอบตามความรู้สึกจริงออกไป

“สำหรับวันแรก เดียว่าก็ดีค่ะ” คำตอบสั้นแต่ดันเรียกรอยยิ้มกว้างออกมาจากวิคเตอร์ได้โดยอัตโนมัติ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกดีขนาดนั้นด้วย และเขาก็ต้องรีบหุบยิ้มเมื่อหันไปสบเข้ากับสายตาพิฆาตของไมเคิล

‘โธ่หัวหน้า อย่าคิดมากสิครับ มันไม่ได้มีอะไรสักหน่อย งานก็คืองาน’ ตอบหัวหน้านะ แต่ตอบอยู่ในใจคนเดียว

“อย่าพึ่งให้คะแนนสูงไปนะคะคุณเดียน่า พ่อหนุ่มคนนี้เขาไม่เคยเทคแคร์ใครมาก่อน ไม่แน่อาจจะเป็นคุณเดียน่ามากกว่าที่ต้องดูแลวิคแทน” ซาแมนต้าแกล้งแหย่คู่หูของเธอ แต่มันเรื่องจริงทั้งนั้น แม้กับเธอมันยังไม่ดูแลเลย ทุกวันนี้มองเธอเป็นผู้ชายไปแล้วมั้ง

“เงียบไปเลยแซม” วิคเตอร์ทำเสียงเข้มแต่ไม่จริงจังนัก นั่นทำให้ทุกคนในห้องพากันหลุดขำออกมา แซมเลิกพูดก็จริงแต่เธอหันไปแลบลิ้นปลิ้นตาให้เขาแทน ไอ้เพื่อนกวนตีน...

“คุณลุงทานมื้อเย็นมาหรือยังคะ”

วิคเตอร์มองตามเดียน่าขณะที่เธอก้าวเดินทีละนิดไปหาไมเคิล ใจอยากรีบไปช่วยประคองเธอ แต่อีกใจก็กลัวไมเคิลจะฟาดกระบาลเขาที่เข้าไปแตะเนื้อต้องตัวหลานสาวต่อหน้า

“ลุงกับซาแมนต้า หาอะไรกินมาแล้วก่อนเข้ามาที่นี่ก็เลยถือโอกาสหิ้วมื้อเย็นมาให้เราสองคนด้วย”

“อะ เอาไปเลยวิค” ซาแมนต้ายัดถุงที่ใส่กล่องอาหารไว้ในมือของวิคเตอร์

“ขอบคุณครับหัวหน้า”

“เราไปนั่งคุยกันดีไหมคะคุณลุง”

“ไม่เป็นไร ลุงแวะมาแค่แป๊บเดียวเพราะอยากให้ซาแมนต้ารู้เส้นทางมาที่นี่ เผื่อวันไหนลุงต้องการให้มาช่วยดูแลเดีย แล้วก็...ต่อจากวันนี้ลุงคงไม่ได้เข้ามาหาเดียบ่อยๆนะ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน ลดช่องทางการติดต่อให้มากจะดีที่สุด”

“แต่ คุณลุงคะ...” เดียน่ามีสีหน้าหมองลงในทันทีเมื่อได้ยินไมเคิลพูดแบบนั้น สำหรับเธอ ตอนนี้มีเพียงไมเคิลคนเดียวเท่านั้น เธอไม่เหลือใครแล้วนอกจากลุงคนนี้ พี่ชายของแม่เธอ

“เข้มแข็งนะหลานรัก” เพียงแค่ประโยคนี้ น้ำตาที่เดียน่าพยายามกลั้นไว้ก็พากันพรั่งพรูออกมา หญิงสาวโผตัวเข้ากอดลุงของเธอไว้แน่น ซุกหน้ากับอกของไมเคิลจนเขาสัมผัสได้ถึงน้ำตาอันมากมายที่ไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยของหลานสาว

ตอนนี้เหลือลุงแค่คนเดียว ไมเคิลก็เหมือนกับพ่อเธออีกคนและเขาก็เหมือนเป็นตัวแทนแม่ของเธอที่จากโลกนี้ไปก่อนแล้ว พอคิดว่าเธอจะได้เจอหน้าไมเคิลน้อยลง แม้จะทำใจไว้บ้างแล้วแต่มันก็ยังไม่มากพอ ความรู้สึกโดดเดี่ยว เศร้าหมองเกิดขึ้นกับเธออีกครั้ง

วิคเตอร์และซาแมนต้า ยืนมองภาพตรงหน้าก็พลอยเศร้าใจไปด้วย โดยเฉพาะอกข้างซ้ายของวิคเตอร์ที่มันวูบไหวแบบที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำตาของเธอ เขาจะขอทำให้มันหายไป อาจจะต้องใช้เวลาแต่เขาจะทำให้ดีที่สุด

เพราะหน้าที่...หรือเพราะอะไรกันนะ?

“ต่อจากนี้ เป็นหน้าที่ของแกแล้วนะวิคเตอร์ อย่าทำให้ฉันผิดหวังที่ไว้ใจให้แกคุ้มครองหลานรักของฉัน” แววตาของไมเคิลเข้มขึ้นแต่แฝงไว้ด้วยความข้อร้อง

“ด้วยเกียรติของผมครับ ผมให้สัญญา” วิคเตอร์ตอบรับด้วยความหนักแน่น เขากล้าสัญญาเพราะมั่นใจว่าเขาจะทำได้สุดความสามารถของเขา แต่การดูแลดีที่สุดของเขามันจะมากพอสำหรับเดียน่าหรือไม่ เรื่องนี้คงต้องให้เธอเป็นคนตัดสินใจด้วยตัวเอง

“ดี!” ลูบหลังหลานสาวแผ่วเบาก่อนจะตัดใจดันตัวเดียน่าออกจากอกของเขา ประคองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ดวงตาของเธอกำลังแดงกร่ำเพราะร้องไห้อย่างหนัก

แม้ไมเคิลจะสงสารหลานสุดหัวใจ แต่เพื่อความปลอดภัยของเธอ เขาจำเป็นต้องห่างจากเดียน่ามากขึ้นเพื่อไม่ให้คนอื่นเกิดความสงสัย จนกว่าจะถึงวันที่เดียน่าพร้อมมากกว่านี้ พร้อมที่จะเข้าไปเอาสูตรยามาจากศูนย์วิจัยที่พ่อของเธอเก็บเอาไว้ เมื่อถึงวันนั้นเขาจะเข้ามารับเธอด้วยตัวเอง

“ลุงกลับก่อนนะ อย่าลืมนวดข้อเท้าก่อนนอนและเปลี่ยนพลาสเตอร์ยาด้วย เข้าใจไหม”

“ฮือ คุณลุงต้องแวะมาหาเดียอีกนะคะ สัญญากับเดียก่อน ไม่อย่างนั้นเดียจะไม่ทำตามที่คุณลุงบอกค่ะ”

“ลุงสัญญา วันนี้รีบนอนพักผ่อนนะ” ไมเคิลส่งสายตาเป็นสัญญาณให้วิคเตอร์รีบเข้ามาจับตัวเดียน่าไว้ เพราะเขามั่นใจว่าเธอจะไม่ยอมให้ลุงคนนี้เดินออกจากห้องไปง่ายๆแน่

วิคเตอร์เข้าใจข้อความผ่านทางสายตาคู่นั่น เขาหันไปมองซาแมนต้าครู่หนึ่งเป็นการบอกลาเพื่อน ‘ไว้เจอกัน’ ซาแมนต้าเองก็พยักหน้าตอบรับและเดินนำไปที่ประตูเพื่อรอไมเคิล

และในทันทีที่ไมเคิลก้าวถอยหลังออกมา เดียน่าทำท่าจะเดินไปรั้งแขนของไมเคิลไว้โดยไม่ห่วงเลยว่าตัวเองกำลังเจ็บข้อเท้าอยู่ แต่วิคเตอร์ไวกว่าเขารีบรวบตัวเดียน่าเอาไว้

“ฮือ วิคเตอร์ ปล่อยเดียค่ะ เดียจะไปหาคุณลุง”

“ให้คุณลุงกลับไปพักก่อนนะครับ” วิคเตอร์รอจนไมเคิลและซาแมนต้าปิดประตูเรียบร้อยแล้ว เขาถึงยอมปล่อยเดียน่าเป็นอิสระจากวงแขนของเขา แต่แล้ว...

“เดียน่า!” วิคเตอร์ใจหายวูบเมื่อเดียน่าทรุดตัวลงไปนั่งอยู่บนพื้นเหมือนคนหมดแรงจะยืน เขาจึงรีบช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมาและพาไปนั่งลงที่เก้าอี้ที่โต๊ะอาหาร เห็นอาการของเธอแล้วเขายิ่งห่วงและต้องหาทางทำให้เธอหายเศร้าโดยเร็วที่สุด แต่ทำไงดีวะ!