ตอนที่ 3 โซฟาในห้องท่านประธาน

ตอนที่ 3

โซฟาในห้องท่านประธาน

“ทำอะไรทำอะไรกันอยู่คะคุณพ่อคุณแม่ถึงรับโทรศัพท์ลูกช้าจัง”

น้ำขิงไม่สามารถที่จะอยู่กับความพ่ายแพ้ของตัวเองได้เธอจึงเลือกที่จะโทรศัพท์หาบุพการีถึงแม้จะไม่กล้าพอที่จะบอกเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นแต่อย่างน้อยการได้ยินเสียงพ่อและแม่คงทำให้เธอเข้มแข็งขึ้น

“พ่อกับแม่เพิ่งกลับจากธนาคารเข้าไปเจรจาเรื่องของที่ดินเรานั่นแหละดอกจะทบต้นแล้ว แม่ก็ไม่รู้จะไปหาเงินที่ไหนมาช่วยพ่อ แต่ขิงไม่ต้องเป็นห่วงนะถ้าหมดทางจริงๆ เราก็คงปล่อยให้เขายึดไม่เป็นไรหรอกอย่างน้อยเราก็ยังเหลือที่ดินที่เป็นที่บ้าน”

หญิงสาวจากที่ตั้งใจว่าจะไม่รับเงินจำนวน 1 แสนบาทที่ผู้ชายแสนเจ้าเล่ห์แล้วหลอกลวงคนนั้นให้ไว้แต่เมื่อตอนนี้พ่อแม่ของเธอเดือดร้อนทรัพย์สมบัติที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นปู่และย่ากำลังจะถูกยึดคงมีทางเลือกที่ดีสำหรับเธอ

“ทางบริษัทมีให้กู้ยืมเงินแบบไม่คิดดอกเบี้ยเดี๋ยวขิงจะรีบทำเรื่องโอนเงินไปให้พ่อกับแม่ให้เร็วที่สุดนะคะ”

น้ำขิงคิดคำโกหกขึ้นมาเพราะถ้าบอกว่าเงินจำนวนนี้เป็นของเธอเองพ่อกับแม่คงไม่มีทางเชื่อแน่ๆหญิงสาวได้แต่ร้องไห้กอดตัวเองไว้อย่างน้อยความบริสุทธิ์ของเธอวันนี้ก็ยังมีค่าแลกเป็นเงินนำมาให้ครอบครัวของเธอพ้นจากความทุกข์

สาวน้อยพนักงานยังคงมาทำงานปกติและทันทีที่เธอมาถึงโต๊ะก็ได้พบว่ามีจดหมายวางไว้หญิงสาวเปิดอ่านด้วยใจเต้นระรัวเพราะก็พอเดาได้ว่าเป็นข้อความจากใคร

“อย่าลืมที่ตกลงกันไว้”

น้ำใสๆค่อยๆไหลรอบดวงตากลมคู่สวยแต่มันก็เข้มแข็งพอที่จะไม่ไหลออกมาให้คนข้างนอกเห็นเขาจะบอกย้ำอีกสักกี่ครั้งว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันเป็นแค่เพียงลมพัดแล้วก็หายไปเธอกับเขาจะไร้สถานภาพและเรื่องราวจะเป็นความลับ เขาคงกลัวว่าเธอจะเอาไปบอกคนอื่นหรือเรียกร้องอะไรจากเขาอีก น้ำขิงอยากจะบอกเหลือเกินว่าถ้าเธอมีงานทำที่ดีกว่านี้เธอจะไม่กลับมาที่นี่ด้วยซ้ำ

“ไปหาผมที่ห้องหน่อย”

ท่านประธานเดินมาตามพนักงานเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลด้วยตัวเองถึงแม้เขาจะพูดด้วยเสียงที่เบาที่สุดแต่ก็เอาทำเอาทุกสายตาจ้องมองมาที่คนทั้งคู่

“น้ำขิงไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่าท่านประธานถึงได้เรียกเข้าไปพบ”

หัวหน้าฝ่ายบุคคลด้วยความตกใจและเป็นห่วงรีบเข้ามาหาลูกน้องของตัวเองเพราะปกติแล้วท่านประธานจะประสานงานกับหัวหน้าฝ่ายเท่านั้น

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะไว้ถ้าออกมาจากห้องท่านประธานแล้วจะมาเล่าให้ฟังนะคะ”

หญิงสาวถึงแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าที่เจ้านายเรียกไปไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องงานแต่ตอนนี้เธอคิดเหตุผลไม่ออกก็จะบอกกับรุ่นพี่ยังไง

“อุ๊ย!”

กวินทร์เดินมารับพนักงานสาวถึงหน้าห้องของตัวเองหลังจากที่เธอเดินเข้ามาเขาก็กดปิดล็อคดันคนตัวเล็กให้หลังไปแนบชิดกับประตูดึงแขนทั้งสองข้างของเธอถึงแนบไปกับประตู

“ขอหอมให้ชื่นใจหน่อย อย่าทำหน้าแบบนี้สิทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเราทั้งคู่ต่างก็เต็มใจนะผมชอบคุณมากและมากกว่าความชอบก็คือความเป็นห่วงผมลองให้เพื่อนที่ทำงานธนาคารช่วยสืบดูแล้วเงินแสนนึงไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายที่พ่อแม่ของคุณจะเอาที่ดินออกมา”

พูดจบปากหยักได้รูปก็ซุกไซ้ซอกคอยาวระหงดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดก่อนที่จะล้วงมือเข้าไปดึงตะขอเสื้อในตัวจิ๋วมือหนาก็ไปบีบอกอวบ เขาค่อยๆย่อตัวลงพร้อมกับถลกเสื้อขึ้นไป ความชุ่มฉ่ำจากลิ้นค่อยๆตวัดลัดเลาะเล่นกับยอดชูชัน

น้ำขิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหลอมละลายขาและแขนอ่อนแรงไปหมดโชคดีที่เขากอดรัดร่างของเธอไว้แน่นไม่อย่างนั้นสาวน้อยคงได้ลงไปกองอยู่กับพื้นน้ำขิงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงใดๆทั้งสิ้นทั้งที่ตัวเธอตัวเองไม่อยากให้ความสัมพันธ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว

โซฟาภายในห้องทำงานของท่านประธานวันนี้มันเปลี่ยนบทบาทจากการต้อนรับแขกเป็นเตียงนอนนุ่มสำหรับความสุขของคนทั้งคู่ที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้แก่กันน้ำขิงวันนี้เล่นบทเป็นผู้นำเธอถูกชายหนุ่มจับสะโพกยกให้อยู่ข้างบนเขาให้จังหวะและสอนให้เธอเรียนรู้ว่าชีวิตของคนเรามันต้องผลัดกันเป็นคนรุกและคนรับเพื่อจังหวะที่ดีของชีวิตนำมาซึ่งความสุข

“เช็คเงินสดอีก 1 แสนและครอบครัวของคุณมีปัญหาอะไรมาบอกผมได้ตลอดเลยนะ ตอนนี้คุณได้ชื่อว่าเป็นคนของผมแล้ว ผมสัญญาแล้วไงว่าจะดูแลคุณให้ดีที่สุด”

ท่านประธานส่งเช็คให้กับพนักงานก่อนที่เขาจะช่วยใช้มือดึงแล้วจัดกระโปรงของหญิงสาวให้เข้ารูปเข้าทางเพื่อไม่ให้คนข้างนอกรู้ว่าทั้งสองคนได้เข้ามาทำกิจกรรมอะไรกันในนี้

ประตูห้องทำงานถูกปิดลงน้ำขิงออกไปแล้วกวินทร์ใช้มือทั้งสองข้างทุบลบไปที่โต๊ะอย่างแรง วันนี้เข้าควบคุมตัวเองไม่ได้เขาไม่เคยมีความรู้สึกอยากนอนกับผู้หญิงคนไหนเท่ากับน้ำขิงแม้กระทั่งตอนนี้เป็นเวลางานเขาเองก็กลับยังต้องการเธอ ชายหนุ่มกลัวเหลือเกินว่าเขาจะรู้สึกกับเธอเกินกว่าผู้หญิงทั่วไปที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เวลานี้ชายหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจกำลังเรียกร้องอยากอยู่ใกล้เธอทุกวัน

“เจอผู้หญิงร้ายกว่านี้มาก็มากจะมาตายกับความไร้เดียงสาหรือกวินทร์”

ท่านประธานพูดกับตัวเองเพื่อเตือนสติเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อรักใครชีวิตของเขาต้องการเพียงแค่คู่นอนเพื่อให้ผ่านแต่ละวันไปอย่างไม่เหงา การมีครอบครัวสำหรับเขามันเป็นเรื่องที่เลวร้าย เขาไม่เห็นข้อดีเพราะถ้ามันมีดีจริงชีวิตเขาคงไม่เป็นแบบนี้พ่อแม่คงอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนครอบครัวอื่นเขาก็จะไม่มีทางยอมปล่อยหัวใจให้รักใครเด็ดขาดเขาไม่ต้องการเจ็บแบบที่เคยเจ็บมาอีกแล้ว