Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บทย่อ
นากาสาหรี น้ำขิงสาวน้อยที่เป็นเพียงของเล่นของท่านประธานในเวลาที่เขาเหงาใจไม่ได้มีค่าและมีตัวตนในโลกของความเป็นจริง กวินทร์ ผู้ชายที่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือการควบคุมทั้งหมดและไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาจะไม่มีทางยอมรับใครเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ของเล่นที่ท่านประธานเคยคิดว่าเขาจะโยนทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้กลับกลายเป็นของมีค่าที่เขาไม่รู้ว่าทำหล่นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่มารู้ตัวอีกทีเธอก็จากไปพร้อมกับอีกหนึ่งชีวิตที่เป็นสายเลือดของเขา “น้ำขิงขอโทษที่ไม่ได้ป้องกัน” ประตูรถปิดลงหญิงสาวพูดได้เพียงเท่านี้จริงๆเพราะคิดว่ากวินทร์คงรู้สึกไม่พอใจที่เธอปล่อยให้ท้องหรืออาจจะคิดมากเกินไปถึงขั้นที่ว่าเธอต้องการจะจับเขา “หน้าที่ป้องกันเป็นหน้าที่ของผมไม่ใช่หน้าที่ของคุณ” กวินทร์รู้สึกอย่างที่พูดจริงๆเขาไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของหญิงชาวเขาเองต่างหากที่เลือกที่จะไม่ป้องกันกับเธอแต่กับผู้หญิงคนอื่นเขาใส่ถุงยางอนามัยตลอดเพราะสำหรับน้ำขิงเขารู้สึกและมั่นใจว่าเธอเป็นของเขาคนเดียว “คุณจะไม่บอกให้ฉันไปเอาเด็กออกใช่ไหมคะ”
ตอนที่ 1 เป้าหมายใหม่ของกวินทร์
ตอนที่ 1
เป้าหมายใหม่ของกวินทร์
“จะมืดแล้วยังไม่กลับบ้านหรือไง”
กวินทร์ท่านประธานหนุ่มเดินออกจากห้องทำงานเมื่อเห็นไฟของฝ่ายบุคคลเปิดอยู่จึงตัดสินใจเดินไปดูแล้วก็พบว่ายังมีพนักงานทำงานอยู่หนึ่งคน
“ข้างนอกฝนตกแรง งานก็ยังไม่เสร็จด้วยค่ะตั้งใจว่าทำเสร็จเมื่อไหร่แล้วค่อยกลับข้างนอกก็น่าจะฝนหยุดพอดี”
น้ำขิงเป็นพนักงานของที่เพิ่งทำงานที่นี่ได้แค่ปีเดียวจึงรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินและสนิทสนมกับเจ้านายเท่าไหร่แตกต่างจากกวินทร์เพราะชายหนุ่มแอบมองหญิงสาวคนนี้มานาน
“ถ้าอย่างนั้นก็เก็บงานและเตรียมตัวกลับ เดินไปเจอผมที่ด้านล่างเดี๋ยววันนี้ผมจะไปส่งคุณเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ....ท่านประธาน”
น้ำขิงตอบเสียงสั่นด้วยความเกรงใจและรู้สึกตกใจตั้งแต่มาทำงานที่นี่เธอกับเจ้านายมีโอกาสคุยกันไม่ถึง 10 ครั้งแต่ครั้งนี้เขากลับจะไปส่งเธอ
“ไม่อยากให้ผมไปส่ง...สงสัยจะกลัวคนที่รออยู่จะว่า ผมส่งแค่หน้าปากซอยก็ได้ถ้าคุณไม่สบายใจกลัวแฟนคุณจะเห็น”
ชายหนุ่มร่างสูงสองมือล้วงกระเป๋ายิ้มเจ้าเล่ห์รอฟังคำตอบเขาอยากเข้ามาพูดคุยกับน้ำขิงหลายครั้งแล้วแต่กลัวว่าจะตกเป็นเป้าสายตาของพนักงานคนอื่นเพราะคนที่นี่ต่างก็รู้ว่าความเจ้าชู้ของเขาไม่ธรรมดา
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะซอยที่ขิงอยู่มันเป็นซอยแคบ ๆ ทางเข้าก็ลำบากกลัวว่าจะทำให้รถคุณกวินทร์เป็นรอย”
หญิงสาวเสียงสั่นตอบตามความเป็นจริงซอยที่เธออยู่เป็นเพียงแค่ซอยที่มีห้องเช่าของคนจนๆอยู่ข้าวของทุกบ้านก็จะอยู่ข้างๆถนนเธอกลัวว่ามันจะสร้างความเสียหายให้กับรถเจ้านาย
“ถ้ามันเรื่องแค่นั้น คุณก็ไม่ต้องกลัวในเมื่อผมเป็นคนต้องการที่จะไปส่งคุณเอง”
กวินทร์พูดจบก็เดินลงไปรอที่ด้านล่างที่เป็นลานจอดรถของบริษัท เขายิ้มให้กับชัยชนะของตัวเอง วันนี้เขาได้พูดคุยกับหญิงสาวที่เป็นเป้าหมายของเขาแล้วมิหนำซ้ำเขายังจะรู้อีกว่าเธอพักอยู่ที่ไหน
“ระหว่างทางกลับบ้านผมจะขอทำความรู้จักกับคุณหน่อยทำงานมาที่นี่เกือบปีแล้ว ผมแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวคุณเลยจริงๆเราสองคนก็แทบจะไม่ค่อยได้คุยกันด้วยซ้ำ”
กวินทร์เริ่มแผนการทันที เขาอยากรู้จักหญิงสาวที่เขาหมายปองมากกว่านี้สำหรับท่านประธานหนุ่มอย่างกวินทร์ เขามักจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงหลายคนยกเว้นพนักงานในบริษัทน้ำขิงเป็นคนแรกที่เขารู้สึกถูกใจ
“บ้านขิงอยู่ต่างจังหวัดค่ะ คุณพ่อเป็นครูส่วนคุณแม่ก็เปิดร้านขายของก็เลยพอมีเงินส่งให้เข้ามาเรียนที่กรุงเทพฯพอเรียนจบก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของคุณเลยเรื่องราวในชีวิตก็มีแค่นี้ล่ะค่ะ”
สาวน้อยเป็นคนพูดไม่เก่งก็เลยไม่รู้จะเล่าอะไรมากไปกว่านี้แต่สุดท้ายก็ถูกคนขับซักไซ้จนได้ข้อมูลในแบบที่เขาต้องการ
“แล้วไม่อยากกลับไปทำงานต่างจังหวัดบ้างหรือจะได้อยู่ใกล้ๆพ่อแม่” คนอยากรู้ยังคงถามต่อ
“อยากสิคะ ขิงตั้งใจว่าจะเก็บเงินสักพักแล้วก็จะกลับไปทำงานที่บ้านต่างจังหวัดแต่ตอนนี้ยังกลับไม่ได้เพราะที่นั่นไม่มีงานในสาขาที่เรียนมาแต่ถ้าพอมีเงินไปลงทุนก็ตั้งใจว่าจะไปเปิดร้านค้าที่บ้านให้มันใหญ่กว่านี้มีทุกอย่างพร้อมจะได้พอสร้างรายได้ให้สามารถเลี้ยงดูพ่อกับแม่ได้ค่ะ”
กวินทร์หันมามองสบตาหญิงสาวที่นั่งข้างๆตั้งแต่คุยกันมาตลอดทางชีวิตของเธอดูไม่มีใครนอกจากพ่อและแม่ ทุกสิ่งทุกความฝันที่เธอทำก็เพื่อครอบครัวทั้งนั้นแตกต่างจากเขาที่ชีวิตมีทั้งพ่อและแม่แต่ก็เหมือนตัวคนเดียว
“ฟังคุณเล่ามาตั้งนานผมชักอยากจะไปบ้านคุณแล้วดูเหมือนว่าจะเป็นบ้านที่น่าอยู่และอบอุ่นมาก”
“ใช่เลยค่ะแม่ขิงทำกับข้าวเก่งส่วนคุณพ่อก็ขยันทำนู่นทำนี่ทั้งวัน วันไหนขิงกลับไปพ่อก็มักจะไปเก็บหน่อไม้มาทำเมนูโปรดหรือไม่บางทีพ่อก็จะไปเก็บเห็ดมาให้แม่ทำน้ำพริกให้ขิงเอามากินที่กรุงเทพฯ”
ท่านประธานทำหน้าสงสัยเพราะเขาไม่เคยรู้เลยว่าเห็ดสามารถทำน้ำพริกได้เพราะตัวเขาเองถือว่าเห็ดเป็นเมนูโปรด
“ใช้เห็ดทำน้ำพริกผมก็เพิ่งเคยได้ยินเนี่ยแหละ”
“เดี๋ยวคุณกวินทร์ไปส่งที่หอขิงจะเอาลงมาให้กินนะคะ คุณพ่อทำมาให้หลายกระปุกเลย”
ระหว่างทางก่อนจะกลับถึงหอคนขับใช้มือลูบท้องทำท่าให้หญิงสาวที่นั่งข้างๆรู้ว่าเขาต้องการจะแวะหาอะไรกินก่อนที่จะไปส่งเธอ
ร้านอาหารริมข้างทางถูกเลือกเป็นที่นั่งกินอาหารของ ท่านประธานและพนักงานในวันนี้ กวินทร์อดแปลกใจกับตัวเองไม่ได้ปกติร้านแรกที่เขาจะพาผู้หญิงที่เป็นเป้าหมายไปดินเนอร์มักจะเป็นร้านอาหารหรูดูดีมีราคาแต่ทำไมกับน้ำขิงผู้หญิงที่เขาแอบมองมาเกือบ 1 ปีชายหนุ่มถึงเลือกพามาแค่ร้านเกี๊ยวข้างๆถนน
“กลิ่นของน้ำซุปร้านนี้ทำให้คิดถึงน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวเวลาแม่ทำเลยค่ะ”
หญิงสาวยังคงเล่าถึงฝีมือการทำอาหารของมารดาด้วยความภูมิใจเพราะตลอดเวลาที่เธออยู่กรุงเทพฯของกินหลายอย่างก็มักจะมาจากทางบ้านโดยที่มารดาจะส่งพัสดุมาและเธอก็มีความรู้สึกว่ามันเป็นอาหารที่อร่อยที่ไม่สามารถหากินจากเมืองกรุงได้
“ผมชักจะอยากกินฝีมือแม่คุณแล้ว”
“เอาแบบนี้ไหมคะถ้าขิงพอมีเวลาจะทำก๋วยเตี๋ยวให้ ท่านประธานและพี่ๆพนักงานคนอื่นกิน เดี๋ยวไว้วันไหนขิงจะทำจะขออนุญาตคุณก่อนนะคะ”
ท่านประธานส่งยิ้มให้แบบใจดี เขาจีบผู้หญิงมาก็มากจีบสำเร็จก็ตั้งหลายคนแต่ไม่เห็นมีใครจะเคยพูดเรื่องแบบนี้ ส่วนมากก็จะพูดถึงแต่เรื่องของตัวเองในเรื่องความเก่งเรื่องงานความร่ำรวยหรือไม่ก็โชว์ความมีเสน่ห์เพื่อให้เขารู้สึกอยากได้เธอแต่ทำไมกับ น้ำขิงเขาเดินหน้าเริ่มเข้าใกล้เธอขนาดนี้หญิงสาวกลับทำเหมือนไม่รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังถูกหมายปองยังคงพูดอะไรแบบใสซื่อจริงใจมันเป็นเสน่ห์ที่สำหรับกวินทร์แล้วเขาไม่เคยเจอผู้หญิง คนไหนเป็นแบบนี้