7 ผ่านภพพิพิธ

“นี่ใช่ตำราอโรคยาจริง ๆ ใช่ไหม ทำไมมาอยู่กับพ่อได้ แล้วเป็นฉบับคัดหรือยังไงทำไมลายมือคุ้นๆ ดูสมัยใหม่จัง”

รุ้งตะวันรำพึงเพียงเท่านั้นก็เก็บตำราโบราณใส่กระเป๋าสะพายแล้วเก็บกล่องเหล็กกลับคืนที่เดิม ขณะจะเดินออกมาลมเย็นก็พัดมาวูบหนึ่งตามด้วยเสียงที่เธอคุ้นเคย

“เจ้าตะวัน…”

ไม่เพียงเสียงเรียกเมื่อครู่...

ตอนอยู่ในห้องเธอรู้สึกเหมือนจะเกิดฝนฟ้าคะนองจึงทำให้ลมพัดมาวูบใหญ่แต่เพียงย่างเท้าออกมานอกห้องกลับพบว่าต้นไม้ใหญ่ที่อยู่นอกชานนิ่งสนิทแม้แต่ใบไม้สักใบก็ไม่ไหวติงแต่กลับมีดอกลีลาวดีปลิวมาตกอยู่หน้าประตูเสียได้

“ลมก็ไม่มี มาได้ยังไงนะ” เธอว่าพลางก้มหยิบลีลาวดีสีขาวดอกใหญ่ขึ้นมาหมุนขั้วก้านไปมาด้วยความประหลาดใจแล้วนึกถึงที่มารดาไม่ชอบใจ “มิน่าล่ะ เพราะชื่อลั่นทมของเจ้านี่แหละทำให้แม่ไม่ชอบ”

พอจะย่างเท้าลงมาจากเรือนชานด้านบนก็ต้องตกใจเพราะเสียงเอียดอาดที่ดังจากประตูไม้ที่ห้องด้านหลังที่เธอเพิ่งเดินผ่าน รุ้งตะวันถึงกับขนลุก

“สงสัยฉันคงหลอนเรือนไทยนั่นมากเกินไป”

หญิงสาวส่ายหน้าระอากับความคิดหมกมุ่นของตัวเองจึงรีบกลับเข้าห้องนอนอย่างเร่งรีบแต่ยังไม่ทันปิดประตูก็ต้องชะงักพราะเสียงเรียกที่ดังแหวกความเงียบมา

“เจ้าตะวัน...”

เอ๊ะ!

รุ้งตะวันหับขวับมายังต้นเสียงแต่ภาพที่เห็นคือความว่างเปล่าก็ถึงกับหนาวๆ ร้อนๆ เริ่มอยู่ไม่ติดจนต้องรีบปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเพราะวันนี้มีเธออยู่บ้านคนเดียวทำให้ความหวาดระแวงมีมากกว่าปกติ ไม่รู้ว่าสิ่งที่เจอนั้นคืออะไรแต่ที่รู้แน่ ๆ ก็คือเหตุการณ์นี้มิใช่วิสัยปกติเป็นแน่

“แม่รุ้งของพี่...”

อีกแล้ว?

เดี๋ยวก็เจ้าตะวัน นี่ก็แม่รุ้ง ตกลงเจ้าของเสียงต้องการอะไรจากเธอกันแน่นะ!

รุ้งตะวันสะบัดหน้าไล่ความมึนงง มือคลำสายสร้อยทองคำสลับลูกปัดสีดำมีจี้ทองเล็ก ๆ ขนาดเท่าเม็ดทับทิมที่สวมอยู่บนคอขณะยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งอย่างลืมตัวพลันนึกถึงคำอาจารย์ระวีอีกครั้ง

“เธอได้สร้อยมงคลสูตร เส้นนั้นมาจากไหน”

“สร้อยอะไรนะคะอาจารย์”

“นี่ไง”

อาจารย์ระวีช้อนสายสร้อยที่ห้อยลงมาจากคอเธอขณะนั่งคุยงานวิจัยด้วยกันทำให้รุ้งตะวันถึงกับผงะทันทีที่อาจารย์ชะโงกหน้าดูด้วยความสนใจ

“อาจารย์ถามทำไมหรือคะ”

“เธอรู้ความหมายของมันไหม... รุ้งตะวัน”

“ไม่รู้ค่ะ” เธอตอบพลางมุ่นคิ้วด้วยความสงสัยที่เห็นอาจารย์ทำหน้าปุเลี่ยนๆ จึงเล่าให้ฟัง “สร้อยเส้นนี้เป็นมรดกตกทอดมาจากคุณปู่ค่ะ ตอนที่คุณปู่เสียคุณพ่อได้มรดกจากคุณปู่คือบ้านเรือนไทยที่อยุธยากับที่ดินและบ้านอาศรมคุณปู่ที่ปทุมแล้วสร้อยเส้นนี้ก็เป็นของตกทอดมาจากคุณย่าอีกทีค่ะ”

“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง แต่ผมว่าคุณอย่าใส่จะดีกว่า...” อาจารย์ระวียั้งไว้แค่นั้น

รุ้งตะวันอยากรู้เหตุผลที่ถูกห้ามแต่ก็จำต้องยุติบทสนทนาเพราะการมาถึงของทินพัฒน์ที่มารับเธอกับโสภิตาไปบ้านเรือนไทยด้วยกันเมื่อหนึ่งเดือนก่อน นับแต่เหตุการณ์วันนั้นทินพัฒน์ก็ตามรับตามส่งเธอไปกลับที่บ้านเรือนไทยทุกครั้งและไม่เคยได้ยินเสียงร้องเรียกอีกเลยกระทั่งวันนี้ วันที่เธอหยิบสร้อยมงคลสูตรขึ้นมาสวมอีกครั้ง...

“มันจะเกี่ยวกันไหมนะ”

รุ้งตะวันจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองหน้ากระจก มือเรียวเอื้อมดึงหนังยางที่ผูกผมรวบตึงสูงออกจนผมยาวสลวยดำขลับลู่ลงกลางหลัง เธอหยิบหวีที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นหวีอย่างพิถีพิถัน สายตาก็ยังมองดวงหน้าที่ใครๆ ก็บอกว่าเหมือนแขกขาวของตัวเองอย่างตั้งใจ กระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังเธอจึงกดรับและเปิดลำโพงไปด้วย

“ยายรุ้ง!”

เสียงตื่นเต้นในโทรศัพท์ไม่ใช่ใครนอกจากเพื่อนร่างอวบที่เพิ่งกลับไปไม่นาน รุ้งตะวันส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยถามไปอย่างไม่ใส่ใจ

“อะไรอีก... ยายเพิ้ง”

“เรื่องพี่สุดหล่อสุดหลอนของฉัน”

“หืม...” เธอนิ่วหน้าคิ้วขมวดไม่ตั้งใจแล้วถามต่อ “คนไหน”

“คนไหนอะไรยะ อย่าทำเป็นไม่รู้สิ... ชิ!” เสียงปลายสายพ่นมาราวกับหมั่นไส้เต็มประดา

คราวนี้รุ้งตะวันหัวเราะคิกเพราะรู้ว่าโสภิตาคงกัดไม่ปล่อย ป่านนี้คงหาคำตอบเรื่องภาพนั้นได้แล้วจึงได้แต่นิ่งฟังครู่หนึ่งจึงได้ยินเสียงกระแอมตามมาจากปลายสาย

“คืองี้ ตั้งใจฟังให้ดีนะยายรุ้ง”

“อือ ว่ามา”

“เธอก็รู้ใช่มะว่าฉันชอบใช้กล้องฟิล์ม”

“รู้ แล้วไง”

“คือว่า... ฉันว่ามันมีอะไรแปลกๆ แล้วล่ะ ยายรุ้ง”

หญิงสาวมุ่นคิ้วเริ่มหงุดหงิดที่ปลายสายอมพะนำทั้งยังส่งเสียงอึกอักในลำคอแทนที่จะพูดต่อ เธอได้แต่ถอนใจขณะมองหน้าตัวเองในกระจกพลันสีหน้าแปรเปลี่ยนทีละน้อย

“นี่ไม่คิดจะถามจะบิวต์เพื่อนเลยหรือไงยายรุ้ง! ฟังอยู่ปะ ยายรุ้ง รุ้งทำไมเงียบไป!”

ยามนี้รุ้งตะวันหน้ามืดตามัวไม่ได้สนใจเสียงร้องเรียกของโสภิตาอีกแล้วเพราะสายตาเธอเอาแต่จ้องมองภาพสะท้อนหน้ากระจกราวกับไม่เชื่อสายตา เธอเห็นตัวเองสวมผ้าแถบสีน้ำตาลแกมแดงไว้ผมแสกกลางไถข้างปลายผมยาวกว่าติ่งหูเล็กน้อย เหนือคิ้วมีแผลเป็นเป็นทางยาวเล็กๆ ที่มองด้วยตาเปล่ายังแทบไม่เห็น ลำคอมีสร้อยลักษณะเหมือนกับสร้อยเส้นที่เธอสวมใส่อยู่มันกำลังถูกประดับบนลำคอของเธอโดยชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังกระทั่งครู่หนึ่งหญิงในภาพจึงเหลียวมองทำให้รุ้งตะวันเห็นหน้าชายหนุ่มผู้นั้นเต็มตา

คุณภพ!!

นั่นคือหนุ่มหล่อเรือนไทยในฝันที่เธอพบจริงๆ ใช่ไหม!