บทที่6พักที่จำใจต้องพัก

กอหญ้าเธอได้เก็บกระเป๋าออกจากบ้านของตัวเองทั้งๆ ที่ เธอก็เพิ่งกลับมาอยู่บ้านได้ไม่นาน แต่ก็ต้องจำใจเก็บกระเป๋ามาอยู่บ้านกับกระทิงเพราะคำขอร้อง ของคุณป้า กระเป๋าเป้หนึ่งกับกระเป๋าลากอีกหนึ่งใบ และความกังวลใจที่ไม่แน่ใจนะว่าอยู่บ้านกับกระทิงอย่างมีความสุขตลอดทั้งสามเดือนหรือไม่

“เฮ้อ จะเริ่มต้นอย่างไงดีจะดูอย่างไงดี ยาก ยากไปหมด จะพึ่งพานนท์นี่ก็ได้เอาแต่บอกว่าคนนี้เรดาร์มันพังไม่สามารถจับหรืออธิบายได้ว่าเป็นหรือไม่เป็น แบบไม่สามารถฟันธงได้เลย”สองเท้าเล็กๆ ค่อยๆ ก้าวเข้าไปในบ้านด้วยหัวใจที่เต้นแรงด้วยความกล้าๆ กลัวๆ

“มาแล้วหรือ”ชายร่างสูงร้อยเจ็ดสิบแปดเซนติเมตรยืนอยู่หน้าประตูเอ่ยถามขึ้นมาก่อนเมื่อเห็นว่าหญิงสาวร่างเล็กยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าบ้านไม่ยอมเขามาสักที

“ค่ะ”

“เข้ามาในบ้านก่อนสิ”

“ค่ะ”หญิงสาวค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้ามาในบ้านตามที่ชายหนุ่มบอก

“ห้องกอหญ้าอยู่ทางด้านซ้ายมือนะ แม่พี่ให้คนมาทำความสะอาดให้แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ”กอหญ้าแปลกใจว่าทำไมคนที่มีเงินและมีกิจการใหญ่โตขนาดนี้

ถึงได้เลือกมาอยู่ที่บ้านขนาดกลางติดกับโรงงานที่อาจจะมีความวุ่นวาย และอาจจะได้ยินเสียงของคนงานที่ห่างออกไปอีกหนึ่งกิโล

“มองหน้าแบบนี้มีเรื่องอะไรจะถามหรือเปล่า”

“ปกติพี่กระทิงพักที่นี่เป็นประจำหรือมาพักชั่วคราวหรือคะ”

“พี่ก็อยู่ที่นี้ตลอดละ”

“แล้วทำไมไปพักบ้านหลังใหญ่ กับคุณป้าละค่ะ แล้วทำไมมาอยู่บ้านเล็กๆ หลังนี้ละ”

“ข้อหนึ่งเลยน่ะใกล้ที่ทำงานไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมาเวลาที่เกิดปัญหา ข้อสองฉันชอบที่นี่บรรยากาศที่อบอุ่นที่นี่ ถ้ากอหญ้ายังจำได้บ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังแรกพี่โตมาเราเคยวิ่งเล่นกันที่นี่ พี่จำได้นะว่าตอนนั้นกอหญ้ายังติดพี่แจอยู่เลย ไม่รู้ว่าเรายังจะจำได้อยู่ไหม”กอหญ้ายิ้มเขินเล็กน้อย อันที่จริงเธอก็ได้พบกับเขาที่บ้านหลังนี้แต่ดูตอนนี้น่าจะปรับปรุงด้านในใหม่จึงดูแปลกตาออกไปข้าวของที่อยู่เยอะแยะเต็มไปหมดเหมือนเมื่อก่อนตอนนี้กับโล่งโปร่งดูสบายตา และเมื่อกอหญ้าได้ยินกระทิงพูดถึงอดีต ของเธอกับเขาเธอก็ยิ้มขึ้นมาและนึกถึงอดีต แต่เมื่อเขาเริ่มโตขึ้นเป็นหนุ่มเป็นสาวแล้ว ก็มีช่วงห่างเหินกันนานจนคนทั้งสองรู้สึกไม่สนิทกันเหมือนแต่ก่อนแล้ว

“ยังจำได้ค่ะ”ดูไปแล้วพี่กระทิงก็ยังเป็นพี่กระทิงที่เหมือนผู้ชายไม่ได้มีวี่แววว่าจะชอบผู้ชายได้เลย

“มองหน้าแบบนี้มีอะไรจะถามอีกไหม”พี่ชอบผู้ชายหรือชอบผู้หญิงกอหญ้าอยากถามออกไปตรงๆ แบบนี้เลย แต่มันก็คงทำไม่ได้กลัวเสียมารยาทจนเกินไป และก็กลัวว่าจะไม่ได้คำตอบที่แท้จริง

“ไม่มีค่ะ”

“เอาของไปเก็บได้ล่ะ”

“ค่ะ”

“ติ้ง”เสียงข้อความมือถือดังขึ้น

ชื่อกล้าหาญแต่ไม่เคยกล้า: กอหญ้าเป็นอย่างไงบ้างอยู่ได้ไหม

กอหญ้า: อยู่ได้สบายมาก

ชื่อกล้าหาญแต่ไม่เคยกล้า: ถ้ากอหญ้ารู้สึกว่าไม่ปลอดภัยต้องรีบบอกเราทันทีนะ

กอหญ้า: ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะพี่กระทิงเขาไม่ทำอะไรกอหญ้าหรอก

ชื่อกล้าหาญแต่ไม่เคยกล้า: ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย"

กอหญ้า:ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเขาชอบผู้ชายหรือผู้หญิง ไปคุยกันต่อในกลุ่มนะ

 

[Gเด็กเก่ง] ชื่อกลุ่มนี้พวกกอหญ้าไม่ได้มั่นหน้าแต่งกันขึ้นมาเอง แต่เพื่อนที่เรียนเอกเดียวกันมักจะเรียกพวกเธอสามคนแบบนั้น มาตลอดพวกเธอก็เลยเอามาตั้งเป็นชื่อไลน์กลุ่มเสียเลยความจริงที่พวกเธอตั้งชื่อกลุ่มนี้ขึ้นมาก็เหมือนเป็นการประชดอยู่หน่อยๆ แต่จะให้ทำอย่างไงได้ก็ในเมื่อ พวกเธอแค่ทำงานส่งแล้วถูกใจอาจารย์ และก็เหมือนเดาใจอาจารย์ได้ว่าข้อสอบจะออกอะไร ก็เลยได้คะแนนที่สอบออกมาดีสวยหรูเกินหน้าเกินตาเพื่อนในห้องจนทำให้ถูกหมั่นไส้ เอา

  ไลน์กลุ่ม

[Gเด็กเก่ง]

กอหญ้า: นนท์นี่เห็นอะไรในตัวของพี่กระทิงบ้างไหม

นนท์นี้สุดสวย: เห็นอะไร

กอหญ้า:ก็เห็นว่ามีกลิ่นที่จะเป็นLGBTQบ้างไหม"

นนท์นี้สุดสวย: สติ๊กเกอร์ใช้ความคิด ขอโทษนะกอหญ้าคนนี้เราดูไม่ออกจริงๆแต่เขาก็ดูสนิทกับผู้จัดการสุดหล่อนั้นแต่ก็ดูไม่ออกอยู่ดีว่าเป็นแฟนกันหรือเปล่า

กอหญ้า@นนท์นี้สุดสวย: ช่วยบอกวิธีดูอย่างอื่นที่คาดว่าจะเป็นกลุ่มlgbtด้วย

สติ๊กเกอร์ขอร้อง

นนท์นี่สุดสวย:ถ้าดูถ้าเดินแล้วยังไม่รู้ก็คงดูการแต่งตัวหรือไม่ก็ดูการหยิบจับหรือไม่อีกอย่างหนึ่งก็คือ...

กอหญ้า@นนท์นี้สุดสวย:บอกมาอย่ามัวแต่ลีลา

นนท์นี่สุดสวย:รอดูเสียงร้องตอนตกใจ

กอหญ้า:"เสียงร้องตอนตกใจอย่างนั้นหรือ"

นนท์นี้สุดสวย:"ใช้น่าจะบ่งบอกได้มากที่สุดว่าเป็นหรือไม่เป็น แล้วพี่เขากลัวอะไรบ้างจนร้องตกใจ"

กอหญ้า: ร้องตกใจอย่างนั้นหรือ

นนท์นี้สุกสวย:ใช่ต้องตกใจ ต้องหาอะไรที่เขากลัวแล้วสามารถร้องออกมาได้น่ะ

กอหญ้า: เขากลัวตุ๊กแก

นนท์นี่สุดสวย: ดีเลยงั้นก็ไปหาตุ๊กแกมาแล้วเขา ใส่ไว้ห้องนอนของเขาแล้วรอฟังเสียงร้องเลยแก แค่นี้จบ

กอหญ้า: มันไม่จบเพราะฉันก็กลัวตุ๊กแกเหมือนกัน

นนท์นี้สุดสวย:อืมฉันก็ลืมไปเลย

“อยู่ได้ใช่ไหม”กอหญ้าตกใจและรีบเปิดประตูออกมาทันที

“พี่กระทิงพูดว่าไงนะคะ”

“อยู่ได้ใช่ไหม”

“อยู่ได้ค่ะ”

“นี้เป็นกฎที่เธอต้องทำระหว่างที่เธอมาอยู่ที่นี่"กระทิงเอาแปะไว้ที่หัวของหญิงสาวก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง"ข้อหนึ่งห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวทุกกรณี”

“ข้อสองห้องน้ำในบ้านมีเพียงห้องเดียว พี่จะอาบน้ำเช้าเวลา06.00-06.30น และตอนเย็นเวลา18.00-18.30น ห้ามแย่งเวลาพี่อาบน้ำ”

“ข้อสามอาหารเช้าขึ้นโต๊ะตอนเวลา07.00 อาหารเย็นจะจัดให้เป็นเวลา19.00น และจะมีอาหารเที่ยงจัดให้เฉพาะวันหยุด เวลา12.00น มาทานข้าวให้มาตรงเวลาไม่มีการแบ่งให้มาช้ามีเท่าไรกินเท่านั้น”

“เป็นคนเนี๊ยบเหมือนกันนะเนี่ยทำอะไรก็ต้องตรงต่อเวลาสิน่ะ เอานะข้อห้ามสามข้อนี้ก็พอรับได้ อดทนอยู่ไปก่อนถ้ารู้ว่าพี่กระทิงชอบผู้ชายหรือผู้หญิงก็คงขอคุณป้าย้ายออกจากที่นี่ ได้เร็วคงไม่ต้องอยู่จนครบสามเดือนหรอกนะ”กอหญ้าเธอบ่นไปด้วย พร้อมกับเก็บข้าวของส่วนตัวของเธอให้อยู่เป็นที่เป็นทาง ก่อนจะนอนเล่นมือถือให้เวลามันล่วงเลยไป17.30น เธอจึงคิดที่จะอาบน้ำก่อน ก่อนที่กระทิงจะกลับเข้ามา

กอหญ้าเธอเห็นว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในบ้านด้วยความเคยชินจึงนึ่งผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียวเดินออกมาจากห้องของตัวเองละมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นและอาบน้ำอย่างสบายใจ เพราะตอนนี้อากาศทางเหนือเริ่มจะหนาวบ้างแล้ว และที่จริงก็ควรจะหนาวมากกว่านี้ แต่ปีนี้อากาศไม่ค่อยหนาวหรือหนาวช้ากว่าปกติ

(~~~~~~) เสียงร้องเพลงตอนอาบน้ำอย่างอารมณ์ดีก่อนจะปิดน้ำ หยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดหยดน้ำที่คงเหลืออยู่ตามร่างกายก็จะใช้ผ้าคนหนูผืนนั้นพันร่างกายที่เปลือยเปล่าเธอเอาไว้

เมื่อหญิงสาวก้าวขาออกจากห้องน้ำก็ต้องตกใจในทันทีเมื่อพบว่าชายหนุ่มร่างโตกำลังเดินเข้ามาในบ้านและหยุดเดินและยืนอยู่ต่อหน้าเธอ

“ว่ายัง!!! พี่กระทิง กะ กลับมาตอนไหนคะ”

“ก็กลับเข้ามาทันได้ยินเธอร้องเพลงในห้องน้ำนั่นแหละ”

“อืม กอหญ้าขอไปเปลี่ยนผ้าก่อนนะคะ”

“อืม แต่เดี๋ยวก่อน”

“มีอะไรหรือคะ”

“วันหลังอย่านุ่งแต่ผ้าเช็ดตัว ผืนเดียวออกมาแบบนี้ ให้หาเสื้อคลุมมาใส่ด้วย”

“ทำไมหรือคะทำไมใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาไม่ได้"กระทิงทำถ้าขัดใจเล็กน้อย "เราก็เหมือนเป็นพี่เป็นน้องกันกอหญ้าไว้ใจพี่ค่ะ”


        “ถึงจะไว้ใจก็ไม่ได้ เพราะบ้านหลังนี้ไม่ได้มีคนเข้าออกแค่พี่คนเดียว รีบไปเปลี่ยนผ้าได้แล้ว”

ถึงจะไว้ใจอย่างไรก็ไม่ได้ เพราะบางครั้งสิงโตก็จะมาที่นี่อยู่บ่อยๆ คอยเอาเอกสารด่วนมาให้พี่เซ็น เพราะฉะนั้นอย่านุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องตัวเองเข้าใจไหม

“...”

“พี่ถามว่าเข้าใจไหม” เมื่อกระทิงเห็นว่ากอหญ้ามองหน้าเขาเฉยๆ และไม่ได้ตอบรับจึงถามย้ำขึ้นมาอีกครั้ง

“ค่ะ แค่นี้เองไม่เห็นต้องดุเลย”กอหญ้าเดินเข้าไปที่ห้องตัวเองและสมองของเธอกำลัง ประมวลและตีกันเองอยู่ในหัวของเธอว่าตกลงพี่กระทิงชอบผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ การที่เธอนุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่ในบ้านของเขา แล้วเขาดูไม่เหมาะสมแดงว่าอะไรแบบหรือว่ากลัวคุณสิงโตเข้าใจผิดอย่างนั้นหรือ หรือว่าเป็นห่วงเรา แต่ถ้าเขาชอบกันก็ไม่เห็นต้องกลัวการเข้าใจผิดเลยนิ สับสนไปหมดแล้ว แล้วทำไมพี่กระทิงบอกคุณป้าว่าชอบเพศเดียวกัน หรือว่าแกล้งพูดไปแบบนั้นเพราะเบื่อเวลาที่ป้ากัลยาหาคู่ให้กันแน่และนี่คงเป็นปัญหาของกอหญ้าที่ ต้องหาคำตอบให้คุณป้ากัลยาและคงไม่ใช้แค่คุณป้าแล้วที่อยากรู้ตอนนี้คงเป็นเลยแล้วที่อยากรู้ว่าตกลงกระทิง ชอบเพศไหนกันแน่ แต่เธอคงไม่หน้าด้านเดินไปถามกระทิงตรงๆ หลอกว่าพี่ชอบผู้หญิงหรือชอบผู้ชายกันแน่ เธอคงได้แต่หาวิธีต่างๆ มาทดสอบหาความจริง คงทำได้แค่นั้น แค่นั้นจริงๆ