บทที่ 3 ผู้ช่วยชีวิต

ไลลายืนจ้องเขม็งไปที่ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเธอ เจ้านายของพวกมันเป็นใครถึงได้กล้าดีกับเธอแบบนี้ ลูก้าอาจจะเคยมีเรื่องกับคนอื่นบ้างแต่ไลลายังไม่เคยเห็นใครใช้วิธีน่าเกลียดแบบนี้

“พอไปถึงเธอก็จะได้รู้เองคนสวย”

“อย่าหวังว่าพวกแกจะได้ตัวคุณไลลาไป” วินพูดพร้อมกับเตรียมปืนในมือให้พร้อมที่จะเหนี่ยวไก ระยะแค่นี้เขากับแม็กซ์ไม่มีทางพลาดแน่

“หึ มีกันแค่สองคน อย่ามาทำปากดี มึงไม่แหกตาดูหรือไงวะ ว่าพวกข้ามาสามคน ปืนสามกระบอก” ผู้ชายที่อยู่ด้านหน้าไลลาพูดพร้อมตั้งท่าเตรียมจะยิง

“คุณไลลาอยู่ติดด้านหลังผมไว้นะครับ อาจจะมีการยิงกันเกิดขึ้น” แม็กซ์หันมาพูดกับไลลาสลับกับเตรียมตัวและสมาธิให้พร้อม ถ้ามันยิงมาพร้อมกันจริงๆ คนที่จะเจ็บตัวจะต้องไม่ใช่ไลลาเจ้านายของเขา

“มากับพวกข้าดีๆเถอะคนสวย ถ้าไม่อยากให้ลูกน้องของเธอต้องเจ็บตัว”

“มีสองคนแล้วยังไงวะ คิดว่าพวกเราจะสู้พวกมึงไม่ได้อย่างนั้นเหรอ ไอ้พวกหมาหมู่” ให้มันได้อย่างนี้สิวะวิน ปากดีได้ไม่ดูสถานการณ์เลย แม็กซ์คิดและใช้ตัวบังไลลาใกล้มากขึ้น

“เออ! ปากดีแบบนี้งั้นก็กินลูกปืนข้าหน่อยเป็นไง เฮ้ยเก็บไอ้สองตัวนี้เลยเว้ย แต่ห้ามโดนคนสวยเด็ดขาด” ผู้ชายคนที่ยืนตรงข้ามกับไลลาออกคำสั่ง

ปั้ง! ปั้ง!

ไลลารีบยกมือขึ้นมาปิดหูแล้วก้มตัวต่ำลงเพื่อจะหลบลูกกระสุน ทางด้านวินกับแม็กซ์ก็รีบเอาตัวเองเข้ามาบังตัวไลลาไว้ ทว่าเสียงของปืนที่ยิงออกมา ไม่ได้ยิงตรงมาที่กลุ่มของไลลาแต่องศาเหมือนกับยิงขึ้นฟ้าเป็นการขู่มากกว่า

“มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันดีกว่าไหมครับ”

เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ไลลาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง ส่วนมือก็รีบกดที่อกข้างซ้ายของตัวเองไว้ เพราะหลังจากที่เสียงปืนดังขึ้นหัวใจของไลลาก็เต้นเร็วขึ้นเพราะความตกใจ และถ้าเธอยังบังคับให้มันเบาลงไม่ได้ มีหวังได้สลบลงตรงนี้แน่ๆ

“คุณคทา” ไลลาเรียกชื่อของคนที่เข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลาพอดี

คทาเหลือบมองไลลาด้วยสีหน้านิ่งแว็บหนึ่งก่อนจะไล่สายตามองคนอื่นๆ ขณะเดียวกันที่ไมค์และจอห์นถือปืนตั้งท่าพร้อมยิงถ้าอีกฝ่ายมีทีท่าว่าจะทำร้ายคทา ไมค์ส่งข้อความผ่านทางสายตาไปหาน้องชายของเขา แม็กซ์ ‘ไม่ต้องกลัว’ และแม็กซ์ก็พยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่ไมค์สื่อ

“ไม่ใช่เรื่องของมึง อย่ามาแส่” หนึ่งในคนที่จะปองร้ายไลลาพูดขึ้น

“ผมก็ไม่ได้อยากจะยุ่งหรอกนะครับ พอดีว่าผมดันบังเอิญมาเจอพวกคุณกำลังทำร้ายคุณผู้หญิง ผมคงปล่อยผ่านไม่ได้” คทาพูดพร้อมก้าวเดินตรงไปข้างหน้าเพื่อเข้าไปหาไลลา แต่กลุ่มคนร้ายก็หันปืนมาเล็งที่ตัวคทาแทน

“ถ้าคุณคิดจะยิงผม ช่วยแหกตาดูก่อนไหมครับว่าตอนนี้ใครถือปืนมากกว่ากัน” สิ้นคำพูดของคทา ไมค์และจอห์นพร้อมใจกันล้วงปืนพกที่ซ่อนไว้ข้างหลังเพิ่มออกมา

ถ้านับตอนนี้ทางฝ่ายคทามีปืนสี่กระบอกรวมกับแม็กซ์และวินอีกสองกระบอก ทั้งหมดจะเป็นหกกระบอก และถ้าคนร้ายสามคนยังจะสู้อีกก็โง่เกินไปแล้ว

“ไปกับผม” คทาเดินเข้าไปหาไลลาและยื่นมือไปหาเธอ ซึ่งไลลาก็ไม่รีรอเธอรีบยื่นมือไปจับมือคทาตอบเพื่อให้เขาช่วยพาเธอหลบไปจากตรงนี้

“ขอบคุณค่ะ คุณ...” ยังไม่ทันที่ไลลาจะพูดจบประโยคตัวเธอก็สลบหมดสติไปโชคยังดีที่คทารับร่างบางไว้ได้ทัน

“ไลลา ไลลา!” คทาตะโกนเรียกชื่อไลลาด้วยความตกใจพร้อมกับใช้มือแตะที่แก้มเนียนที่ตอนนี้กำลังซีดเผือด

“คงเป็นเพราะเสียงปืนเมื่อกี้ครับคุณคทา ทำให้คุณไลลาตกใจและทุกครั้งที่หัวใจเต้นเร็ว คุณไลลาจะเป็นลมทุกครั้งครับ” แม็กซ์รีบอธิบายให้คทาเข้าใจถึงอาการประจำตัวของไลลา

“แล้วยังพาตัวเองมารนหาเรื่องทำไม” คทาบ่นใส่ร่างบางแต่ก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาและจะพาออกจากวงล้อมกระสุนนี้ แต่ก่อนจะไปเขาจะขอพูดอะไรกับกลุ่มคนร้ายสักหน่อย

“ถ้าใครคิดจะยิงใครละก็ ผมขอเตือนไว้ก่อนนะครับ ว่าตำรวจจะเดินทางมาถึงที่นี้ภายในสองนาที” พูดจบเขาก็อุ้มตัวไลลาเดินออกไป แต่ส่งสายตาบอกบอดี้การ์ดทั้งสี่คนว่าไม่ต้องตามมา ให้คุมเชิงอยู่ตรงนี้ก่อนจนกว่าตัวเขาจะพาไลลาไปในที่ปลอดภัยแล้ว จอห์นเข้าใจในสิ่งที่เจ้านายต้องการ ตัวเขาเลยเดินนำกุญแจรถมาให้คทา “ไม่ต้องห่วงทางนี้ครับ พวกผมจัดการได้”

คทาขับรถพาไลลามาที่โรงแรมของเขาและสั่งให้พนักงานเตรียมห้องไว้เพื่อที่เขาจะได้พาไลลาไปพักชั่วคราว พร้อมกับให้พนักงานรีบตามหมอมาดูอาการของไลลา

“ตัวเล็กแค่นี้ทำไมหนักจัง” คทาพึมพำพร้อมกับลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงและจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ยังคงซีดอยู่ เห็นแบบนี้ก็อดเป็นกังวลไม่ได้

“คุณจะมาตายที่นี่ไม่ได้นะครับ” คทาพูดกับคนที่กำลังนอนสลบไสล (อันนี้เป็นห่วง?) พลางใช้นิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าไลลาอยู่ให้ออกไปเพื่อที่เขาจะได้มองหน้าสวยชัดๆ

‘หน้าซีดก็สวยเหมือนกันนะ’ คทาคิดเพราะปกติเขาเจอไลลาทุกครั้งใบหน้าสวยมักจะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเสมอ คงเป็นเพราะเครื่องสำอางพวกนั้นคงช่วยสร้างความมั่นใจได้มันทำให้ผู้หญิงดูสวยขึ้นแต่เรื่องนั่นคทาก็ไม่เถียง เขายอมรับเลยว่าไลลาสวย แล้วถ้าหน้าสดละจะสวยขนาดไหน

“เฮ้ย! แกกำลังคิดอะไรอยู่วะคทา”

คทาส่ายหัวไปมาเพื่อไล่สิ่งที่ตัวเองพึ่งคิดเมื่อสักครู่ออกไป พลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าพนักงานหายไปนานเกินไป ให้ไปตามหมอทำไมยังไม่มาสักที

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

คทามองไปที่ใบหน้าสวยอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู แต่ก่อนจะเปิดประตูออกไปเขาได้เช็กช่องตาแมวก่อนว่าใครที่มาเคาะประตูห้อง และเมื่อเห็นว่าเป็นไปป์ลูกน้องของเขาอีกคน คทาจึงเปิดประตูออก

“ผมขอโทษที่มาช้าครับบอส” ไปป์เอ่ย

“ไม่เป็นไร แล้วไหนหมอละ ฉันให้พนักงานไปแจ้งว่าให้รีบตามหมอมาไม่ใช่เหรอ” คทาถามเมื่อเขาไม่เห็นว่าจะมีหมอมาสักคน

“ผมรีบดำเนินการให้แล้วครับ และคุณหมอน่าจะมาถึงที่นี้ภายในสิบนาทีครับ” ไปป์รีบรายงาน และมีกลุ่มคนเดินตรงมาที่ห้องนี้เช่นกัน แต่ไม่ใช่ใคร ทั้งสี่คนคือไมค์ แม็กซ์ จอห์นและวิน

“ผมจัดการทางนั้นเรียบร้อยแล้วครับบอส ทุกอย่างไม่มีปัญหาและพวกมันไม่รู้ว่าบอสเป็นใครครับ” ไมค์รายงานเหตุการณ์หลังจากที่คทาพาไลลาออกมา

“ดี ขอบคุณพวกนายทุกคนมาก แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะ คุณไลลาจะปลอดภัยเมื่อเธอพักอยู่ที่นี่” คทาเห็นสีหน้าเป็นกังวลของแม็กซ์และวิน จึงอยากพูดเพื่อให้ทั้งสองคนสบายใจ

“พวกเราขอบคุณมากครับคุณคทา วันนี้คงต้องรบกวนด้วยครับ” วินและแม็กซ์โค้งตัวขอบคุณคทาด้วยความจริงใจที่เขามีน้ำใจเข้ามาช่วยเหลือไลลาในช่วงมาเวลาคับขัน

“ไม่เป็นไร พวกเราก็คนรู้จักกันทั้งนั้น มีอะไรที่ช่วยได้ฉันก็ช่วย แล้วเรื่องวันนี้มีที่มาที่ไปยังไง”

“สาเหตุที่แท้จริงพวกผมยังไม่ทราบครับ พวกมันบอกแค่ว่า คุณลูก้าไปก่อเรื่องเอาไว้ครับ” แม็กซ์ตอบ

“ลูก้ากับก่อเรื่องเป็นของคู่กันสินะ ว่าแต่คุณไลลาจะเป็นลมทุกครั้งเลยเหรอที่หัวใจเต้นแรง” คทาถามสิ่งที่เขาสงสัยกับแม็กซ์และวิน ที่จริงเขาอยากจะถามตั้งแต่แรกแล้ว แต่ตอนนั้นไม่ใช่จังหวะที่ควรถามสักเท่าไหร่

“ใช่ครับ คุณไลลาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแต่ว่าไม่ได้เป็นโรคหัวใจ คุณหมอยังหาสาเหตุไม่ได้ของอาการนี้ไม่ได้ครับ” วินเป็นลูกชายของลูกน้องพ่อไลลา ทำให้วินรู้จักกับไลลามาตั้งแต่เด็กๆและเขาเองก็เห็นอาการแบบนี้ของไลลามาโดยตลอด

“อะไรกัน เป็นหมอทำไมไม่รู้? แต่เอาเถอะ หมอก็ไม่สามารถรู้ทุกโรคในโลกนี้ได้ แล้ว คุณไลลาใช้ชีวิตมายังไง” นั่นสิ คนเราก็ต้องเจอเรื่องตื่นเต้นบ้าง หัวใจก็ต้องเต้นเร็วขึ้น แล้วแบบนี้ไม่เป็นลมตลอดงั้นเหรอ

“ตอนเด็กก็ลำบากอยู่เหมือนกันครับ นายท่าน คุณพ่อของคุณไลลา เลยไม่ยอมให้เธอได้ทำกิจกรรมที่ต้องใช้แรงเยอะ และก็ไม่ยอมให้ไปวิ่งเล่นเหมือนเด็กคนอื่นๆครับ เพื่อป้องกันไม่ให้หัวใจเต้นเร็วจนเกินไป” วินอธิบายต่อ

“แบบนี้ชีวิตก็ไม่สนุกสิ” คทาพูด เขาทั้งเข้าใจและแอบเห็นใจไลลา ชีวิตวัยเด็กควรจะได้สนุกกับเพื่อนแต่ต้องมาอยู่นิ่งๆนั่งมองเด็กคนอื่นเล่นกัน คงน่าเบื่อแย่

“ครับ แต่พอโตขึ้นคุณไลลาก็ฝึกที่จะควบคุมตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นกับอะไรมากเกินไปครับ ทำให้คุณไลลาไม่มีอาการเป็นลมมาหลายปีแล้ว”

“จนมาถึงวันนี้ที่ดันมาอยู่ในวงกระสุนสินะ ใครไม่ตื่นเต้นก็บ้าแล้ว” คทาเสริมต่อ ขนาดผู้ชายอกสามศอกบางคนยังกลัวเลยแล้วนับประสาอะไรกับผู้หญิงบอบบางอย่างไลลา

“พวกนายไปพักผ่อนกันเถอะ นานๆทีพี่น้องจะได้อยู่ด้วยกัน” คทาส่งยิ้มให้ไมค์และแม็กซ์ ขณะที่สองพี่น้องมองคทาด้วยสายตาปราบปลื้ม

“ถ้าหมอมาแล้วรีบพามาหาฉันเลยนะ” คทาหันไปสั่งไปป์และก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องเขาก็นึกบางอย่างได้

“อ่อ ฝากตามแม่บ้านให้ด้วย”

“รับทราบครับบอส” ไปป์รับคำสั่งเรียบร้อย และกลุ่มชายหนุ่มทั้งห้าคนก็พากันไปพักผ่อนตามที่คทาสั่ง

คทาปิดประตูห้องและเดินตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงนอนอีกครั้ง

“ภายนอกดูเข้มแข็ง แต่ภายในคุณแอบซ่อนความบอบบางเอาไว้สินะครับ ไลลา” คทาพูดพร้อมกับใช้มือเรียวเกลี่ยแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา