Chapter 7 เกือบ - 2

"ฉันมีข้อเสนอ"

นัยน์ตาทั้งสองสบประสานกันนิ่ง ก่อนที่ไซม่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าเธอยอมเป็นคู่นอนให้ฉัน ฉันจะตอบแทนให้เธออย่างสมน้ำสมเนื้อ"

ริมฝีปากอวบสวยยกยิ้มเยาะ ยอดเยี่ยมจริงๆ ไอ้ความคิดของผู้ชายตรงหน้าเธอนี่

"ฉันไม่ทำค่ะ ฉันบอกไปแล้ว ว่าถ้าฉันจะต้องทำ ฉันจะเลือกคนที่ดีกว่าคุณเป็นสิบเท่า"

ว่าจบเด็กสาวก็คว้ากระเป๋าก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที

.

.

.

.

นัยน์ตาสวยเงยมองสถานที่คุ้นตา ก่อนจะเดินเข้าไปนิ่งๆ

"อ้าว พริกแกงนั่งก่อนๆ"

พริกแกงนั่งลงก่อนจะวางเงินก้อนลงบนโต๊ะนิ่ง

"รีบไปไหน ดื่มชาสักถ้วยก่อนค่อยคุยกัน"

มือเล็กยกชาขึ้นจิบ ก่อนจะวางถ้วยชาลงพร้อมกับมองเสี่ยอ๋าที่มองเธออยู่

"พูดกันตามตรง เรามันก็คนกันเอง เสี่ยไม่ได้อยากใจร้ายนักหรอก"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ"

นัยน์ตาของเสี่ยอ๋ามองเด็กสาวในชุดสั้นตัวสวย ก่อนจะมองเรียวขาขาวที่โผล่พ้นกระโปรงตัวสั้นและถุงน่องยั่วยวนสีดำเล็กน้อย ยิ่งเมื่อเด็กสาวก้มลงวางแก้วชา ไอ้หน้าอกขาวอวบที่โผล่พ้นเสื้อตัวเล็กนั่นก็ทำเอาเสี่ยอ๋ามองตาเป็นมัน พริกแกงที่เริ่มรู้สึกอึดอัดก็เม้มปากแน่น ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ล่อแหลมตรงหน้าดี มองไปทางไหนก็มีแต่ลูกน้องของเสี่ยอ๋าเต็มไปหมด

"นี่ เสี่ยน่ะคิดว่าพริกแกงทั้งสวย แล้วก็น่ารัก เอางี้เป็นไง มาทำงานกับเสี่ยดีกว่านะ ไอ้หนี้ยิบๆย่อยๆพวกนี้ เสี่ยไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอก ดีไหม"

เสี่ยอ๋าขยับเข้าไปชิดเด็กสาว ก่อนจะยกมือขึ้นวางบนเรียวขาอวบจนคิ้วเล็กขมวดมุ่น

"หนูมีงานทำแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ"

"โอ้ย!"

ว่าจบเด็กสาวที่ลุกขึ้นก็ถูกกระชากลงนั่งที่เดิมพร้อมกับมือของเสี่ยอ๋าที่กอดลำตัวของพริกแกงไว้แน่น

"นี่ มาเป็นเด็กเสี่ยดีกว่า เสี่ยให้ค่าจ้างดีกว่าที่คิดนะ"

จมูกของเสี่ยอ๋าก้มลงซุกไซร้ลำคอสวยจนพริกแกงใจตก เอียงคอหนีและพยายามสบัดตัวให้หลุดออกจากลำแขนของเสี่ยอ๋าที่กำลังกอดเธอไว้แน่นอย่างสติแตก

"กรี้ดดด! ปล่อยนะ! ปล่อย!"

นัยน์ตาสวยสั่นระริกและแดงก่ำ พริกแกงกรีดร้องสุดเสียงด้วยความหวาดกลัว เมื่อเสี่ยอ๋าจับเธอนอนราบลงไปกับโซฟาพร้อมกับก้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอของเธอ

"ปล่อย! ฮือออ! ออกไป!"

น้ำตาไหลลงอาบแก้มสวย เมื่อรู้ว่าเธอคงหนีจากเสี่ยอ๋าไม่พ้นแน่ๆ ใบหน้าที่กำลังซุกไซร้ลำคอของเธอนั้นน่ารังเกียจ น่ารังเกียจจนพริกแกงต้องหลับตาลงช้าๆพร้อมกับกัดริมฝีปากตนเองไว้แน่นทั้งน้ำตา

"อ้าว มีแขกหรอครับเนี่ย"

เสียงคุ้นหูและลำตัวของเสี่ยอ๋าที่รีบผละออกทำให้พริกแกงสะอื้นจนตัวโยน และยกมือขึ้นปกปิดร่างกายของตนเอง

"ฮึก.....อึก!"

เรียวขายาวหยุดลงก่อนจะเบนสายตามองเด็กสาวที่นอนร้องไห้อย่างหมดสภาพด้วยรอยยิ้ม และเสมองไปยังเสี่ยอ๋าที่จัดแจงตัวเองและนั่งนิ่งบนโซฟาอย่างปกติ

"แหม คุณไซม่อนจะมาทำไมไม่โทรบอกล่ะครับ ผมจะได้รอต้อนรับ"

ไซม่อนยิ้มก่อนจะเลิกคิ้วจนเสี่ยอ๋าลนลานรีบอธิบายสถานการณ์ที่ดูไม่ดีนักตรงหน้า

"คือเด็กคนนี้มาใช้หนี้น่ะครับ แต่ไม่มีเงินเลยหวังจะมาเอาตัวเข้าแลก ผมก็นึกสงสารเลยช่วยๆเด็กมันไป แต่แม่เด็กนี่กลับกลัวขึ้นมาเลยเป็นอย่างที่เห็น"

"ลุกขึ้น"

พริกแกงที่นอนสะอื้นอยู่ค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับมือสั่นเทาที่พยายามจับเสื้อเพื่อปกปิดหน้าอกทั้งน้ำตา

"ฮึก!"

ไซม่อนถอนหายใจก่อนจะก้มลงหยิบเงินก้อนเล็กขึ้นมาไว้ในมือ

"หนี้ครั้งนี้ผมจะถือว่าเสี่ยทำเกินกว่าเหตุ อย่าให้ผมรู้อีก"

ว่าจบมือหนาก็คว้ามือเล็ก ก่อนจะเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ทันที มือหนาเปิดประตูรถก่อนจะพยุงร่างที่สั่นเทาอย่างหมดสภาพเข้าไปนั่ง

รถหรูแล่นไปตามทางอย่างเชื่องช้า มีเพียงเสียงสะอื้นของเด็กสาวเท่านั้นที่ดังขึ้นภายในตัวรถ

"ทำไมถึงไม่เปลี่ยนชุดก่อนจะออกมา"

พริกแกงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะพยายามตั้งสติ

"ฉันรีบค่ะ เลยคิดเงินทั้งแบบนั้นเลย"

ริมฝีปากหนาถอนหายใจนิ่งๆ

"เรา....จะไปไหนกันคะ"

นัยน์ตาคมหันมามองเด็กสาวนิ่ง ก่อนจะหันไปโฟกัสกับถนนด้านหน้าเช่นเดิม

"ไปให้ใครเห็นสภาพนี้ไม่ได้หรอก เดี๋ยวฉันจะพาไปเปลี่ยนชุดก่อน"

ไม่นานนัก รถคันหรูก็จอดลงบ้านหลังใหญ่ที่ในละแวกนั้นห่างจากบ้านหลังอื่นไปมาก

"ตามมานี่"

ไซม่อนเดินนำเด็กสาวเข้าไปในบ้าน ก่อนที่จะเปิดประตูห้องนอนใหญ่จนคนตัวเล็กชะงัก

"ฉันไม่พิศวาสเธอตอนนี้หรอกนะ เอานี่ไปเปลี่ยน"

มือเล็กรับชุดเดรสสีแดงมาไว้ในมือ ก่อนที่จะเงยหน้ามองคนตัวโต นัย์ตาคมเองก็มองเด็กสาวที่ผมเผ้าไม่เป็นทรง ทั้งยังคราบน้ำตาบนแก้มนั่นนิ่ง

"ส่วนชุดที่เธอใส่ ฉันจะเอาไปทิ้งให้"

"ทิ้งทำไมคะ ชุดนี้มันแพงมากเลยนะ"

คิ้วเล็กขมวดมุ่น ก่อนจะก้มลงมองชุดที่ราคาหลายพันที่พึ่งซื้อมายังไม่ถึงค่อนวัน

"มันสกปรก เดี๋ยวฉันจะให้คนเอาชุดใหม่มาให้ วันนี้ก็ใส่ชุดนั้นไปก่อน"

ไม่รอให้พริกแกงพูดต่อ ไซม่อนก็เดินออกไปจากห้องทันที แม้จะนึกเสียดายอยู่บ้าง แต่มันก็เป็นอย่างที่คนตัวโตว่าจริงๆ ยิ่งเธอใส่ มันอาจจะทำให้นึกถึงเรื่องแย่ๆของวันนี้ เพราะฉะนั้น ทิ้งไปคงจะดีกว่าจริงๆ

"ทำไมชีวิตมันถึงได้มีแต่ปัญหาแบบนี้นะ"