Chapter 7 เกือบ - 1

"คะ....คุณไซม่อน ออกไปนะคะ ปล่อย! ปล....อื้ออออ!"

ริมฝีปากหนาประกบลงบนริมฝีปากเล็ก ก่อนจะบดจูบคนในอ้อมแขนอย่างรุนแรงจนเด็กสาวต้องเบ้หน้า

จ๊วบ!

ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากอุ่น ก่อนจะคว้านไปทั่วและกอดเกี่ยวลิ้นเล็กอย่างหนักหน่วง จนพริกแกงสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"อื้อออ!"

มือเล็กยกขึ้นดันอกหนาก่อนจะประท้วงในลำคอ แต่ลิ้นร้อนก็ไม่หยุดลง ไซม่อนดูดดุนริมฝีปากอวบอย่างแรงก่อนจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกช้าๆ

เพี้ย!

ใบหน้าคมหันไปตามมือของเด็กสาวตรงหน้า ความแสบบนแก้มหนาทำเอาไซม่อนยกยิ้ม ก่อนมือหนาจะจับกรามเล็กไว้แน่นและประกบปากลงไปบนรมฝีปากอวบสวยอีกครั้ง

"อื้อ!"

พลั่ก!

มือเล็กยกขึ้นประทุษร้ายอกหนาเต็มแรง ตาก็หลับลงแน่นเมื่อริมฝีปากนั้นก้มลงประกบริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง ก่อนจะดูดดุนทั้งริมฝีปากบนและล่างอย่างไม่รุกล้ำแต่หนักหน่วงและรุนแรง

เพี้ย!

เมื่อริมฝีปากหนายอมถอยออกอีกระลอก มือเล็กก็ฟาดลงบนแก้มของคนตรงหน้าที่ฉวยโอกาศอีกรอบ นัยน์ตาคมค่อยๆหันมามองใบหน้าสวยที่ดูโกรธและมองตนเองด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ

"อ๊ะ!....นี่หยุดนะ!"

ใบหน้าสวยของพริกแกงหันหนีริมฝีปากหนาทันที จนกลายเป็นว่าไซม่อนกำลังจุมพิตแก้มสีระเรื่อนั่นแทน

"กล้ามากนะที่ตบฉัน"

พริกแกงกลืนน้ำลายเบาๆ เมื่อเสียงเข้มกระซิบใบหูเรียบๆ จนใจของเธอเหมือนเต้นช้าลง

"แล้วใครใช้ให้คุณมาทำตัวรุ่มร่ามกับฉันก่อนล่ะคะ"

เธอเองก็โมโห ถึงได้กล้าตบเขาไป ถึงแม้ในใจจะคิดว่าคนตรงหน้าเป็นพ่อของเพื่อน แต่การที่เขากล้าล้ำเส้นเธอทุกครั้งที่เจอกันแบบนี้ เธอเองก็ปล่อยเลยตามเลยไม่ได้เหมือนกัน

พรึ่บ!

มือเล็กผลักคนตัวโตออก ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากของตัวเองไปมาอย่างนึกรังเกียจ

"ให้ฉันช่วยเช็ดให้ไหม หมายถึงเช็ดรอยของครั้งก่อน"

นัยน์ตาสวยแข็งกร้าวทันที เมื่อสายตาคมเจ้าเล่ห์มองต่ำลงไปเรื่อยๆ จนเธอต้องรีบเบี่ยงตัวหนีนัยน์ตาคมลามกคู่นั้น

"หยุดทำตัวรุ่มร่ามกับฉันสักทีค่ะ!"

พริกแกงถอนหายใจ ก่อนจะมองคนตัวโตด้วยความจริงจัง

"ถ้าคุณยังทำตัวแบบนี้ ฉันก็จะไม่กลับไปคบกับวาดฝันอีก"

ติ้ด!ๆ

ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ พริกแกงก็ต้องมองคนตัวสูงอย่างคาดโทษ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือคู่ใจขึ้นมากดรับสายและหันหลังให้คนตัวโต

"พริกแกงลูก ฮึก!"

มือเล็กยกขึ้นกุมขมับทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้จากปลายสายของผู้เป็นแม่เหมือนทุกครั้ง

"ช่วยแม่ด้วย ฮืออ!"

ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น ทำงานให้ตายก็ไม่มีวันเจริญจริงๆ เจ้ากรรมนายเวรมาในรูปแบบบุพการีแบบนี้ พริกแกงคิด

"พริกบอกไปแล้วนะแม่ ว่าถ้ามีอีกอย่าหาว่าพริกใจร้าย แม่ต้องให้พริกพาแม่ไปหาหมอผีเพื่อเอาผีพนันออกจากร่างแม่ไหม"

เสียงร้องไห้ปลายสายยิ่งทำให้พริกแกงโมโหจนแทบบ้า

"ฮึก เสี่ยอ๋ามันจะมายึดโฉนดบ้านเราไปแล้วลูก"

"แม่!"

มือเล็กยกขึ้นนวดขมับตัวเองทันที หนี้ที่แม่เธอก่อจำนวนมันมากขึ้นเรื่อยๆ แรกๆ เธอก็ยังพอสู้ไหวเพราะทำงานพิเศษหลายทาง แต่ถ้าหนีก้อนใหญ่แถมยังถี่ขนาดนี้ คงต้องขายไตใช้หนี้จริงๆแล้ว

"เท่าไหร่"

เด็กสาวพยายามถอนหายใจและสงบสติอารมณ์ตัวเองที่กำลังโมโหสุดขีด

"ห้าหมื่น"

"ห้าหมื่น! แล้วไม่กี่วันก่อนที่พริกใช้หนี้ไปล่ะแม่!"

"ฮึก! แม่ขอโทษ แม่คิดว่าไอ่เสี่ยอ๋ามันต้องโกงแม่แน่ๆเลยพริก ฮือออ!"

พริกแกงกัดฟันแน่น เธออยากจะบ้าตายกับแม่เธอจริงๆ แบบนี้คงไม่ไหวอีกแล้ว เงินที่ได้จากการถ่ายแบบและขายตัวในครั้งแรกก็เหลือพอแค่จ่ายหนี้รอบนี้ เธอคงจะไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าห้องในอีกไม่กี่วันที่จะถึงด้วยซ้ำ

"แม่ฟังพริกนะ เอาบ้านให้เสี่ยอ๋าไปเลย ส่วนแม่ก็ไปอยู่กับป้าที่ต่างจังหวัดสักพักก่อนค่อยกลับมา"

"นี่แกจะปล่อยให้สมบัติชิ้นเดียวที่เราเหลืออยู่ตกไปอยู่ในมือคนอื่นได้ยัง! แล้วถ้าไอ้เสี่ยอ๋ามันเอาไปขายทอดตลาด แกจะมีปัญญาเอากลับมาได้ไหม!"

เสียงตะคอกจากปลายสายยิ่งทำให้พริกแกงสติแทบหลุด ตัวเองเป็นคนก่อเรื่องแท้ๆ แต่กลับมาโทษคนที่ทำงานงกๆ เพื่อแก้ปัญหาที่ตัวเองก่อเนี่ยนะ

"แม่ พริกตามใช้หนี้ให้แม่จนเลือดตาจะกระเด็นแล้ว แล้วที่เสี่ยอ๋าจะมายึดบ้านก็เพราะแม่ ไม่ใช่เพราะพริก ถ้าแม่ไม่มัวแต่เล่นการพนัน หาหนี้สินมาให้พริกปวดหัววันเว้นวัน บ้านมันก็คงไม่ถูกยึดหรอกนะ พริกจะโทรคุยกับป้าเอง"

ติ้ด!

มือเล็กยกขึ้นเสยผมอย่างหงุดหงิด มีแต่วิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้แม่เธอหนีจากบ่อนการพนันที่ดูดเลือดดูดเนื้อเธอได้

พริกแกงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาและพบว่าคนตัวโตยังยืนกอดอกฟังเรื่องส่วนตัวของเธออยู่ที่เดิม

"นี่คุณยังไม่ไปอีกหรอคะ"

ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างเจ้าเล่ห์

"ที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงินนี่เอง"

"ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณค่ะ"

เด็กสาวพูดอย่างจริงจัง แต่คนตัวโตกลับทำแค่ยกยิ้มเหมือนตั้งใจจะกวนประสาทเธอในเวลาน่าโมโหแบบนี้ซะอย่างนั้น