พ่อเพื่อน

"พริกแกง ลองชิมนี่ดู อร่อยม้ากกกก"

พริกแกงขำเพื่อนสาวคนสนิทอย่างวาดที่ดูจะตื่นเต้นกับน้ำมะพร้าวปั่นข้างทางซะเต็มประดา

"วาดไม่ค่อยได้กินร้านข้างทางใช่ไหมเนี่ย"

หน้าสวยของคุณหนูวาดพยักขึ้นลงไปมา ก่อนจะมองเพื่อนสาวคนสวยอย่างพริกแกงที่พึ่งรู้จักกันเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนด้วยความอิจฉา

"ครอบครัวเค้าไม่ค่อยตามใจหรอก"

มือเล็กรับข้าวตามสั่งสองจานมาไว้ในมือ ก่อนจะวางข้าวผัดกุ้งไข่ดาวให้วาดด้วยรอยยิ้ม

"กินเยอะๆ ร้านนี้อร่อย"

ทั้งสองคนกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อยหลังจากกิจกรรมรับน้องคณะเทคโนโลโยนี ที่ทำให้ทั้งสองคนกลายมาเป็นเพื่อนกันอย่างรวดเร็ว

"เสียดาย เค้าต้องกลับบ้านแล้ว เอาไว้เจอกันใหม่นะพริกแกง"

พริกแกงพยักหน้า ก่อนจะยกยิ้มโบกมือลาคุณหนูสาวที่ขึ้นรถไปด้วยสีหน้าเศร้าตาละห้อยอย่างเอ็นดู

ติ้ด!

มือเล็กรีบหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าก่อนจะกดรับพน้อมกับเดินไปตามทาง

พริกแกง : ฮัลโหลแม่ มีอะไรรึเปล่า

เพ็ญ : พริกแกงลูก ฮึก!

พริกแกง : แม่! แม่ร้องไห้ทำไม!

พริกแกงถามปลายสายด้วยความตกใจ เมื่อผู้เป็นแม่ที่ปกติไม่ค่อยโทรมาถามสารทุกสุกดิบกลับโทรมาเสียงสะอื้น

"เฮ้ย! เอามานี่!"

พริกแกงใจสั่น เมื่อได้ยินเสียงปลายสายที่เป็นเสียงผู้ชายตะคอก

"ฮัลโหล แม่มึงติดเงินเสี่ยอ๋าห้าหมื่น ถ้าภายในสองวันนี้มึงยังไม่มีคืน แม่มึงเป็นศพแน่!"

ตาสวยเบิกโพลง ก่อนมือเล็กจะยกขึ้นเสยผมด้วยความตกใจ ก่อนจะค่อยๆ ตั้งสติและพยายามคุยกับปลายสาย

"สองวันห้าหมื่น ฉันจะไปหาจากไหน ขอเวลาเพิ่มอีกหน่อยเถอะนะ"

เงินเก็บจากวานพิเศษก็ใช้จ่ายค่าเทอมไปตนหมด จนตอนนี้เหลืออยู่ไม่กี่บาท เงินตั้งครึ่งแสนเธอจะไปหามาจากไหนได้

"กูไม่สนเว้ย! มึงไปหามาให้ครบ ส่วนแม่มึงกูจะเอาไว้เป็นหลักประกัน ว่ามึงจะไม่เบี้ยว!"

ติ้ด!

มือเล็กยกขึ้นนวดขมับตัวเองไปมา ลำพังวุฒิ ม.6 ถึงเกรดจะดีให้ตาย แต่ครึ่งแสน เดือนยังก็ยังยากเกินไปซ้ำ คงไม่ต้องพูดถึง 2 วัน ระหว่างทางกลับหอ พริกแกงก็คิดไม่ตก จะหาวิธีไหนเพื่อจะหาเงินมาคืนไอ้เสี่ยอ๋า ผู้ทรงอิธิพลระแวกบ้านที่แม่เธออยู่ได้

แต่จะว่าไป วาดเองก็ดูมีเงินไม่น้อย แต่เธอเองก็คงไใ่หน้าด้านไปขอยืมเพื่อนที่พึ่งรู้จักกันไม่ถึงวันหรอก

"จะทำยังไงดีนะ"

คิ้วสวยขมวดชนกันจนแทบเป็นโบว์ ก่อนมือเล็กจะเสิร์ชหางานที่มันแทบเป็นไปไม่ได้ ตาสวยอ่านแล้วอ่านอีก ค้นแล้วค้นอีกจนเธอหมดหนทาง แน่นอนว่าไอ้งานที่ว่ามันไม่มีอยู่แล้ว

"งานบาร์"

คิ้วสวยเลิกขึ้นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนอ่านรายได้และความเป็นไปได้ของงานนี้ เปลืองตัวแต่ได้เงินเยอะ แต่พอมองย้อนดูตัวเองก็กลับรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาดื้อๆ

"งานเอ็น?"

พริกแกงไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน มือเง็กเลื่อนอ่านรายละเอียดงานก่อนจะตาวาว

"ชั่วโมงละ 3000"

เมื่อคิดว่าเริ่มมีหนทางที่จะหาเงินครึ่งแสนภายในสองวัน พริกแกงก็ไม่รอช้า หางานเอ็นที่ราคาสูงที่สุดทันที

"งานเอ็นลับๆ คืนละ 20000 สนใจติดต่อเพื่อรับคัดเลือกที่ 09x-xxx-xxxx"

เมื่ออ่านจบแล้ว ริมฝีปากสวยก็เม้มเข้าหากันเล็กน้อย แน่นอนว่าเงินสองหมื่น มันไม่ใช่การเอ็นเตอร์เทนธรรมดาอยู่แล้ว แต่พริกแกงก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก....

มือเล็กกดต่อสายไปยังเบอร์ที่ระบุ ก่อนเสียงปลายสายจะดีงขึ้น

"สวัสดีค่ะ เอเจนซี่นาโอค่า"

เสียงตุ้งติ้งของชายนิรนามยิ่งทำให้พริกแกงประหม่า ก่อนจะกรอกเสียงสั่นๆ กลับไป

"สวัสดีค่ะ พอดีอยากจะสอบถามข้อมูลงานเอ็นค่ะ"

"อ้อ สวัสดีค่ะคุณน้อง งานนี้เป็นงานเรทราคาค่อนข้างสูง แต่คนจ้างเชื่อถือได้ ไว้ใจได้ ถ้าน้องสนใจพี่รบกวนขอประวัติการทำงานแล้วก็รูปด้วยนะคะ"

"เอ่อ....คือ หนูไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อนค่ะ แล้วก็เป็นนักศึกษาอยู่ อาจจะไม่สะดวกให้ข้อมูลส่วนตัว ไม่ทราบว่าพอจะมีช่องทางอื่นไหมคะ"

"ว้าย! นักศึกษาหรอคะลูกสาว ตายแล้ว ปีไหนแล้วค่ะ"

"เอ่อ...ปี 1 ค่ะ"

"ตายๆ ของแรร์ของดีเลยนะคะเนี่ย แต่ถ้าพี่ไม่เห็นหน้าเห็นตัว พี่ก็เอาไปเสนอลูกค้าไม่ได้นะคะลูก"

พริกแกงเม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจแน่วแน่

'เอาวะ ไม่มีทางอื่นแล้ว'

"งั้นเอาแบบนี้ได้ไหมคะ หนูรบกวนฝากพี่เอาข้อมูลหนูไปให้เค้าพิจารณาก่อนเผื่อเค้าสนใจ หนูชื่อพริกแกง อายุ 19 เป็นคนหน้าตาโอเค หุ่นใช้ได้ ไม่เคยผ่านใครมาก่อน"

"ห๊าาา! หนูเวอร์จิ้นหรอคะลูก!"

"เอ่อ ใช่ค่ะ"

"โกหกไม่ได้เลยนะคะ คนนี้เค้าตัวพ่ออิทธิพลมหาศาล "

"จริงๆค่ะ"

"เริ่ด! เดี๋ยวถ้ายังไงพี่ลองให้เค้าพิจารณาดูนะคะ แต่ยังไงก็ทำใจเผื่อไว้ได้เลย เพราะไม่มีรูป ไม่มีข้อมูล บางทีนายจ้างเขาก็ไม่อยากจะจ้าง"

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"

ติ้ด!

มือเล็กวางโทรศัพท์ลงก่อนจะถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าไม่เครียดที่อยู่ๆ ต้องมาเสียจิ้นให้ใครก็ไม่รู้โดยการขายตัว แต่เธอหมดหนทางจริงๆ อีกอย่าง

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย"