Chapter 5 คืนนั้น

"ฉันไม่อยากให้วาดฝันคบกับเพื่อนที่ขายตัวแลกเงิน"

นัยน์ตาคมมองเด็กสาวที่ดูจะชะงักกับคำพูดของเขา ไซม่อนมองคนตัวเล็กตรงหน้า ที่นัยน์ตาสวยเริ่มแดงก่ำขึ้นเล็กน้อยนิ่งๆ

"ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้ดีไปกว่าเธอ แต่ฉันไม่ได้พูดในฐานะลูกค้า ฉันพูดในฐานะผู้ปกครอง"

เด็กสาวกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บ เจ็บจนน้ำตาแทบไหล แต่เธอก็พยายามห้ามน้ำตาที่กำลังจะไหลนั่นอย่างสุดความสามารถ

สิ่งที่คนตัวโตพูด เป็นเรื่องจริง และเธอเองก็รู้สึกอาย ที่ต้องมาเป็นเพื่อนเด็กสาวสดใส และบริสุทธิ์ที่มีพร้อมทุกอย่างอย่างวาดฝัน และยิ่งละอายเมื่อรู้ว่าลูกค้าที่เธอขายศักดิ์ศรี อ้าขาแลกกับเงิน คือพ่อเพื่อนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เธอละอายแก่ใจและรู้สึกผิดจนไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

"ค่ะ"

ว่าจบพริกแกงก็หันหลังเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่ทันที มีเพียงสายตาคมที่มองแผ่นหลังของเธอไปจนลับตา

"แด๊ด! เกิดอะไรขึ้นคะ เค้าเรียกพริกแกงก็ไม่หันมาคุยกับเค้า เดินออกไปเลย"

ไซม่อนมองลูกสาวที่วิ่งหน้าตื่นมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนมือหนาจะวางลงบนหัวเล็กอย่างเอ็นดู

"สงสัยพริกแกงเค้าคงจะไม่สบายหนักน่ะวาด"

ตาสวยหันไปมองทางออกด้วยใบหน้าเป็นกังวล ได้แต่สงสัยว่ามีอะไรที่เธอทำพลาดไปรึเปล่า เพื่อนสาวถึงได้ออกไปปุบปับเหมือนไม่พอใจแบบนั้น

ติ้ง!

มือสวยหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะกวาดสายตาอ่านข้อความ ที่เด้งขึ้นมาเป็นครั้งที่สิบกว่าๆของวันจากเพื่อนสาวอย่างวาดฝัน นัยน์ตาสวยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย ประโยคของพ่อเพื่อนที่ดังก้องอยู่ในหูเหมือนกับเข็มที่กรีดแทงเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่นึกถึง

ติ้ง!

ตาสวยหันไปมองหน้าจอที่ปรากฎแอคเคาท์ปริศนา ก่อนมือเล็กจะเปิดข้อความอ่าน

'สวัสดีค่ะลูกสาว นี่เจ้โอเองนะคะ พอดีเจ้แอดมาจากเบอร์ที่หนูเคยโทรมา'

มือเล็กกดพิมพ์นิ่งๆก่อนจะส่งกลับไป

'สวัสดีค่ะเจ้ มีอะไรรึเปล่าคะ'

'พอดีเจ้อยากจะหางานให้หนูค่ะ แต่ใจเย็นๆนะคะ ไม่ใช่งานแบบครั้งที่แล้วแน่นอน เพราะนอกจากเจ้จะทำงานสายมืดคอยหาเด็กให้คุณผู้ชายแล้วเนี่ย เจ้ก็เป็นโมเดลลิ่งแมวมอง คอยหานางแบบนายแบบทำงานในวงการด้วย หนูสนใจไหมคะ'

พริกแกงมองหน้าจอนิ่ง เธอแทบไม่มีความสนใจอะไรเหลือแล้ว เงินทอง เกียรติ ชื่อเสียง เธอไม่คิดอยากได้มันสักอย่าง

'เอางี้ วันนี้ลองมาแคสต์ดู เจ้ให้ค่าเสียเวลา 3000 ถ้าแคสต์ผ่าน ค่าจ้างหลายหมื่นนะคะ เจ้ก็ได้ค่าโมเดลลิ่งด้วย'

เด็กสาวถอนหายใจ ก่อนจะหันมองตัวเองในกระจกที่ดูไร้อารมณ์นิ่งๆ

"ช่างมันสิวะ"

นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เธอนึกออก ใช่ ช่างมัน เธอไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ทั้งแม่ เพื่อน หรือพ่อเพื่อน ไอ้ความสัมพันธ์ที่นำแต่ปัญหามาใส่สมองให้ปวดหัว และเจ็บใจ เธอไม่เอาแล้ว ต่อไปนี้พริกแกงจะขอใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง ใช้ให้สุดเหวี่ยง และช่างคนพวกนั้น มือเล็กคว้ากระเป๋าสะพายก่อนจะเดินลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว

.

.

.

.

"ว้าย มาด้วยหรอคะเจ้โอ นึกว่าจะยอมแพ้เหมือนครั้งก่อนๆซะแล้ว"

เจ้โอมองเพื่อนสาวประเภทสองในวงการ ที่มีแบ็คกราวน์เป็นถึงโมเดลลิ่งคู่แข่งตัวฉกาจนิ่งๆ

"มาสิคะ พอดีวันนี้พาช้างเผือกมา ตัวเต็งก็ระวังไว้บ้างก็ดีนะคะ"

ทั้งสองคนเบะปากก่อนจะสะบัดหน้าไปคนละทาง

"เจ้โอคะ"

เจ้โอหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะยกยิ้มและมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความพอใจ มือก็รับไหว้พริกแกง

"ไปเปลี่ยนชุดรอเข้าเซ็ตกันค่ะลูกสาว วันนี้โชคหล่นทับเราก้อนโตแน่"

นัยน์ตาสวยมองตัวเองผ่านกระจกนิ่งๆ ในขณะที่เจ้โอก็ดัดผมสวยเป็นลอนอย่างเชี่ยวชาญ

"เจ้โอนี่เก่งหลายอย่างนะคะ"

เสียงชมนิ่งๆจากเด็กสาว ทำให้เจ้โอยกยิ้ม

"เจ้เองก็เคยปากกัดตีนถีบมาเยอะ กว่าจะมาเป็นเจ้ทุกวันนี้ มันไม่ง่ายนะคะลูกสาว"

พริกแกงเลิกคิ้ว มองเจ้โอผ่านกระจกด้วยความสงสัย คนที่ผิวพรรณดูดี ใช้ของแบรนด์เนม แถมรู้จักคนมากหน้าหลายตาแบบเจ้โอน่ะหรอเคยลำบาก?

"คิดว่าเจ้สบายตั้งแต่เกิดหรอคะ เจ้เป็นเด็กที่เกิดในสลัม แม่ตายพ่อติดคุก โตมากับยาย พอขึ้น ม.3 ยายก็มาด่วนตายไปอีกคน เจ้เลยต้องปากกัดตีนถีบ ส่งตัวเองเรียนจนจบมอหกด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง แถมยังเป็นผู้ปกครองตัวเองด้วยนะคะ"

ผมสวยถูกดัดเป็นลอนไปช้าๆ นัยน์ตาเล็กก็มองเจ้โอที่เล่าเรื่องราวน่าเศร้าและรันทดด้วยรอยยิ้มอย่างนึกสงสารและแปลกใจ

"รู้ไหมคะว่าเจ้ต้องทำอะไรแลกเงินบ้าง ทั้งขายยา ส่งยา ขายตัว เรียกว่าอะไรที่ผิดกฎหมายเจ้ทำหมด จนในที่สุดเจ้ก็จบมอหก จากนั้นเจ้ก็ไปหางานทำให้ไกลจากสลัมนั้นให้มากที่สุด เจ้ทำงานสุจริต เป็นช่างแต่งหน้าทำผม แต่เป็นคนดีผีดันไม่คุ้ม ถึงจะดั้นด้นให้ตาย เจ้ก็เหมือนหมาจนตรอกที่ต้องนอนข้างถนนเหมือนเดิม เจ้ก็เลยตัดสินใจกลับมาทำงานแบบนี้ ขาวบ้างดำบ้างสลับกันไป แต่เจ้ไม่บังคับใครหรอกนะ"

ริมฝีปากสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดูหมือนว่าสิ่งที่เธอก้าวพลาดไป คนด้านหลังเธอเองก็เคยพลาดมาไม่น้อย เหมือนกับคนที่มีเรื่องให้ผิดหวังในชีวิตอยู่ตลอดคุยกันซะอย่างนั้น

"เพราะฉะนั้นนะคะ ลูกสาวพริกแกงอย่าไปคิดมากเลย คนเราทำอะไรเรารู้อยู่แก่ใจ เจ้เชื่อว่าไม่มีใครไม่เคยจนตรอก แล้วเจ้เองก็เข้าใจดีว่าความรู้สึกนั้นมันเป็นยังไง"

เจ้โอบีบไหล่เล็กเบาๆอย่างให้กำลังใจจนพริกแกงยิ้มพร้อมกับนัยน์ตาที่แดงก่ำ ถึงแม้ชีวิตจะโหดร้ายกับเธอแค่ไหน แต่ขอเพียงคนที่เข้าใจและอยู่ข้างเธอแบบที่เจ้โอทำ เธอก็พร้อมจะสู้กับความโหดร้ายที่ถาโถมเข้ามาอย่างแน่นอน

"ขอบคุณมากนะคะเจ้"

เจ้โอพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อยๆก้มลงมองเด็กสาวผ่านกระจกบานใหญ่ด้วยรอยยิ้ม

"วันนึงหนูจะรู้เอง ว่าคุณค่าของหนู ไม่ใช่สิ่งที่หนูเสียไป"

.

.

.

.

"โอเค นางแบบมีสามคนนะครับ เราจะถ่ายกันคนละเซ็ท แต่ตรีมเดียวกัน พอถ่ายเสร็จแล้วเดี๋ยวเราจะเลือกหนึ่งในสามเพื่อมาถ่ายโปรเจ็คสเปเชี่ยลกัน โอเคนะครับ"

ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนที่พริกแกงจะหันมายิ้มให้เจ้โอที่ตอนนี้ผันตัวมาเป็นผู้จัดการของเธอไปโดยปริยาย

"มั่นใจไว้ค่ะ ลูกค้าคนนี้รวยมาก ตอนนี้เราได้แน่ๆ คนละ 10000 แต่ถ้าเราได้สเปเชี่ยลด้วย หนูจะได้ เพิ่มอีก 30000 ส่วนเจ้จะได้เพิ่มอีก 10000 เลยนะคะ"

พริกแกงพยักหน้ารับ ก่อนจะเป่าลมออกจากโพรงปากเพื่อลดความประหม่าและตื่นเต้นลง ตอนนี้เธอมีเป้าหมายในชีวิตใหม่แล้ว นั่นก็คือการทำให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกจนตรอกจนต้องขายศักดิ์ศรีกินอีกครั้ง

"โอเคครับเริ่มจากน้องออยเลย"

พริกแกงจดจ้องทุกอิริยาบถของนางแบบมืออาชีพตรงหน้าด้วยความตั้งใจ ก่อนที่จะถึงคิวคนที่สอง และในที่สุดก็เป็นคิวของเธอ

"โอเคครับ น้องพริกแกงเข้าฉากเลยครับ"

มือเล็กทำท่าทางลอกเลียนแบบโพสต์เจอร์ของนางแบบทั้งสองคน เจ้โอมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้จะเป็นงานแรก แต่เด็กสาวก็ถือว่าเก่งไม่น้อยเลยทีเดียว พริกแกงพยายามทำมันสุดกำลัง จนในที่สุดภาพเซตนี้ของเธอก็จบลง

"เชิญครับ"

นางแบบทั้งสามคนรวมทั้งผู้จัดการยืนรอผลอย่างใจจดใจจ่อจากโปรดิวเซอร์

"พอดีทางเจ้าของงานเค้าบรีฟมาว่าอยากได้ความสดใหม่เหมือนเด็กสาวแรกแย้ม จะได้เหมาะกับผลิตภัณฑ์ เลยขอเลือกเป็นน้องพริกแกงครับ"

ริมฝีปากสวยยิ้มกว้าง หันไปมองเจ้โอที่ดีใจไม่ต่างกัน

"เดี๋ยวเปลี่ยนชุดเลยนะครับ เซ็ตพิเศษเจ้าของงานเค้าจะมาดูด้วย"

ผ่านไปไม่นาน เด็กสาวในชุดเดรสตัวบางสวยก็ค่อยๆเดินออกมาด้วยความกระดากอายเล็กน้อย เนื่องจากชุดที่เธอใส่อยู่ค่อนข้าวโชว์เนื้อหนัง และยังบางมากอีกด้วย

"อะเข้าเซ็ตเลยครับ"

พริกแกงถ่ายไปได้สักพัก ก็ต้องหันไปมองนัยน์ตาคู่คมที่กำลังจดจ้องเธอจากมุมที่ไม่ไกลนัก

"คุณไซม่อน...."

ตาสวยเบิกกว้าง ตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที เมื่อริมฝีปากหนาของคนที่กอดอกมองเธออยู่ยกยิ้มทักทาย ไม่มีทีท่าตกใจหรือประหลาดใจเหมือนกับเธอที่มองเขาตาโต

"เรียบร้อยแล้วครับ เอ้าคุณไซม่อนสวัสดีครับ"

ผู้คนต่างต้อนรับคนตัวโตด้วยรอยยิ้ม ไซม่อนค่อยๆเดินเข้ามาก่อนจะเสมองบนจอที่มีรูปของเด็กสาวที่เขาเคยใช้บริการโชว์หราอยู่

"สวยดีนะครับ แต่ผมคิดว่ามันน่าจะดีกว่านี้ได้"

ทุกคนในกองมองกันเลิ่กลั่ก มือเล็กของพริกแกงกำเข้าหากันแน่น นัยน์ตาทั้งสองคู่สบกันทันที ก่อนจะเป็นพริกแกงที่หลบหลีกสายตาคม

"พักกองกันก่อนเถอะครับ ผมขอคุยกับโมเดลลิ่งแล้วก็นางแบบสักครู่นะครับ"

เมื่อคนตัวโตเดินนำเข้าไปด้านใน เจ้โอก็รีบประคองร่างของเด็กสาวตามไปเงียบๆ

"ลูกสาว เจ้ไม่รู้จริงๆว่างานนี้เป็นของคุณไซม่อน"

พริกแกงถอนหายใจก่อนจะยกยิ้มบางๆ และหันไปมองเจ้โอ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะเจ้ เค้าคงมีเรื่องจะคุยกับหนู เจ้รออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ"

มือเล็กค่อยๆบิดลูกบิดประตูบานเล็ก ก่อนจะเปิดเข้าไปช้าๆ ตาสวยมองคนที่กำลังนั่งสูบบุหรี่มองตัวเองนิ่งๆ ด้วยความรู้สึกประหม่า ก่อนจะปิดประตูลง

"ดูเหมือนคุณมีอะไรจะพูดกับฉันนะคะ"

"เธอติดใจฉันถึงขนาดที่ต้องไล่ตามแบบนี้เลยสินะ"

คิ้วเล็กขมวดมุ่น มองคนตรงหน้าด้วยความตกใจปนงุนงง

"คะ?"

มือหนาโยนบุหรี่ลงในถังขยะ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเต็มความสูงและก้าวไปทางร่างเล็ก จนเด็กสาวต้องถอยกรูด หลังเรียบเนียนปะทะกับกำแพง ไซม่อนหยุดฝีเท้าลง ก่อนจะยกมือขึ้นดันกำแพงไว้เมื่อร่างสองร่างแนบชิดกัน นัยน์ตาคมไล่มองใบหน้าสวยของเด็กสาวที่กำลังมองตัวเองอย่างไม่พอใจนิ่ง

"ฉันมาทำงานค่ะ"

พูดด้วยสีหน้าจริงจังเสร็จ ร่างเล็กก็จะเดินออกไปอีกด้าน แต่มือหนาอีกข้างก็ไวกว่า ยกขึ้นดันกำแพงจนตอนนี้เธอเหมือนถูกพันธนาการไว้โดยวงแขนหนาไปโดยปริยาย

"นี่คุณ!"

ริมฝีปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะใช้สายตาคมมองสำรวจเนินหน้าอกสวยที่โผล่พ้นเดรสออกมาอย่างพอใจ จนมือเล็กรีบยกขึ้นปิดมันด้วยความโมโห

"ทุเรศ!"

"มากกว่านี้ฉันก็เคยเห็น...ไม่สิ เคยมากกว่าเห็นด้วยซ้ำ"

พริกแกงตาโต ใบหน้าสวยเห่อร้อนขึ้นมาจากความโกรธ ยิ่งมองใบหน้าคมเจ้าเล่ห์ที่กำลังพูดจาโลมเลียเธออย่างไม่เป็นสุภาพบุรุษ ความโกรธของเธอยิ่งทวีคูณ มือเล็กยกขึ้นง้างหวังจะประทุษร้ายแก้มหนาด้วยความโมโห

พรึ่บ!

แต่มือหนาของคนตัวโตกลับไวกว่า ไซม่อนตรึงมือเล็กไว้กับกำแพง ก่อนคว้ามืออีกข้างของเธอและตรึงมันไว้แน่นเช่นกัน

"ปล่อยนะ!"

ริมฝีปากหนายกยิ้ม เมื่อเด็กสาวสะบัดสบิ้ง พยายามจะสะบัดมือออก แต่ก็ไม่เป็นผล

"จะว่าไปแล้ว คืนนั้นรู้สึกดีรึเปล่า"

คิ้วสวยขมวดมุ่น ทำไมคนตรงหน้าเธอถึงได้เอาแต่คิด เอาแต่พูดเรื่องอย่างว่าอย่างไม่ละอายปาก

"ไม่สักนิด คุณทั้งน่ารังเกียจ หยาบคาย แล้วก็ทุเรศ ฉันไม่มีทางรู้สึกดีกับผู้ชายแย่ๆแบบคุณหรอก มันเป็นตราบาปชีวิตที่ฉันอยากจะลืมๆมันไปด้วยซ้ำ"

ริมฝีปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ มองคนที่กัดฟันพูดอย่างโมโหด้วยนัยน์ตาแดงก่ำอย่างนึกสนุก ยี่ชีวิตเขาไม่ได้มีอะไรน่าสนุกแบบนี้มานานเท่าไหร่กันแล้วนะ

"งั้นลำรึกความหลังอีกสักทีดีไหม เผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจ"

"ทุระ....อื้ออออ!"

จ๊วบ!