Chapter 4 ลูกค้าหรือพ่อเพื่อน

"เจ้.....หนูขอบคุณมากนะคะ"

เจ้โอรับไหว้เด็กสาวที่ดูหน้าเศร้าหมองตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆ

"จากนี้หวังว่าจะไม่ได้เจอกันอีกนะคะลูกสาว ใช้ชีวิตให้ดี อย่ากลับมาที่แบบนี้อีกเลย"

พริกแกงยิ้มรับเล็กน้อย ก่อนจะเดินหันหลังออกจากสถานที่อโคจรแห่งใหญ่ช้าๆในเวลาเช้าตรู่ เด็กสาวพาร่างกายและหัวใจที่บอบช้ำขึ้นแท็กซี่ ก่อนจะตรงไปยังสถานที่เป้าหมายทันที นัยน์ตาเล็กก็เหม่อมองตามข้างทางนิ่งๆ

"ขอบคุณค่ะ"

เรียวขาเล็กก้าวลงจากรถ ก่อนนัยน์ตาสวยจะหันไปมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าที่มีชายสวมเสื้อยืดสีดำหลายคนยืนเป็นจุดอย่างไม่เป็นมิตรนัก

"ฉันมาหาเสี่ยอ๋า"

เด็กสาวกำกระเป๋าสะพายข้างไว้แน่นด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย การมาเข้าพบผู้ทรงอิทธิพลอย่างเสี่ยอ๋าอันตรายมาก เพราะแค่ดีดนิ้วเธอกับแม่ก็อาจจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยตลอดกาลก็เป็นได้

"เอ้า พริกแกง นั่งก่อนสิ"

รอยยิ้มและท่าทีเป็นมิตรผิดกับเหล่าลูกน้องที่ยืนรายล้อมรอบตัวทำให้พริกแกงกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหรูตรงข้ามเสี่ยอ่าที่อายุราวๆ 50

"ไม่เจอกันนานโตเป็นสาวแล้ว สวยได้แม่จริงๆ"

"แม่หนูอยู่ไหนคะ"

เสี่ยอ๋ายิ้มกว้าง ก่อนจะพยักหน้า เป็นเชิงให้ลูกน้องนำตัว'สุนี'ผู้เป็นแม่ของเด็กสาวออกมา

"ฮึก! พริกแกงลูก"

นัยน์ตาสวยสั่นเทาเล็กน้อย มองผู้เป็นแม่ด้วยหลากหลายความรู้สึกก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้จะต้องแลกศักดิ์ศรีตัวเอง แต่อย่างน้อยๆแม่จองเธอก็ปลอดภัย

"นี่คือเงินห้าหมื่น ขอโทษเสี่ยด้วยนะคะที่แม่ก่อความวุ่นวายให้"

"ไม่เป็นไร คนกันเองทั้งนั้น"

เด็กสาวเดินนำหน้าผู้เป็นแม่ออกมาเงียบๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินกลับบ้านที่อยู่ไม่ไกลนัก

"แกไปหาเงินมาจากไหน"

สุนีถามลูกสาวนิ่งๆ

"แม่เลิกเล่นเถอะนะ ไม่งั้นหนูคงต้องขายไตใช้หนี้ให้แม่จริงๆ"

นัยน์ตาสวยสั่นเทาไปด้วยความปวดใจ แม้จะทำงานพิเศษ หรือแม้แต่ต้องขายตัว สุดท้ายผีพนันก็ไม่ออกจากร่างผู้เป็นแม่เสียที จนเธอเองก็อับจนหนทาง และเหนื่อยเหลือเกิน

"แม่เสียให้เสี่ยอ๋าไปเยอะ มันก็ต้องตามทุนสิ ไม่งั้นเงินที่เสียไปมันก็เสียเปล่านะ"

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะค่อยๆหันมามองผู้เป็นแม่ทั้งน้ำตา หัวใจดวงน้อยนั้นปวดหนึบและเหนื่อยล้ากับสถานการณ์แบบนี้ที่วนลูปซ้ำไปซ้ำมาเต็มทน

"แล้วที่หนูต้องเสียไปเพราะผีพนันมันสิงแม่ล่ะ?"

สุนีหลบสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของลูกสาวด้วยความเลิ่กลั่ก แต่กับเด็กสาวอย่างพริกแกง ที่สถานการณ์แบบนี้มักเกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมา แม้จะร้องไห้จนตาหลุดออกจากเบ้า สุดท้ายมันก็วนกลับมาเหมือนเดิมทุกครั้ง

"ถ้ามีครั้งหน้า หนูพอแล้วนะแม่ เสี่ยอ๋าจะฆ่าจะแกงแม่ หนูก็ขอไม่เกี่ยวด้วยแล้ว จะถือว่าหนูอกตัญญูก็ได้"

สุนีเบิกตากว้าง มองลูกสาวที่เดินออกไปด้วยความตกใจ

"นะ...นี่ ทุกครั้งแกก็หามาใช้ให้แม่ได้นี่นา นี่! พริกแกง!"

นัยน์ตาสวยเหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ขาก็ก้าวไปเรื่อยๆ น้ำตาที่เหือดแห้งอยู่บนแก้มนั้นยังตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวด เหนื่อยล้า อับจนหนทางได้เป็นอย่างดี มันตอกย้ำว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝัน

ติ้ด!ๆ

มือเล็กยกโทรศัพท์ขึ้นมองหน้าจอที่ปรากฎชื่อเพื่อนสาวอย่างวาดฝันนิ่งๆ

"ฮัลโหลวาด"

"ฮัลโหลพริกแกงงง พรุ่งนี้วันอาทิตย์ว่างไหม"

"ว่างนะ"

"เค้าว่าจะชวนไปค่ายอาสาจันทร์นี้อะ ได้ซีเรียลนัมเบอร์กิจกรรมด้วยนะ แบบวันเดียวกลับบบ"

"เอาสิ"

"งั้นพรุ่งนี้พาเราไปซื้อชุดหน่อยนะ เค้าให้ใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์ม เราไม่มี"

"อื้อ"

"โอเชช เดี๋ยวพรุ่งนี้เค้าบอกอีกทีนะ บายย"

ติ้ด!

ริมฝีปากสวยถอนหายใจเบาๆ โลกที่หม่นหมองของเธอ และโลกที่สดใสของวาดฝันมันช่างต่างกันลิบลับจนน่าน้อยใจพระเจ้าเหลือเกิิน

08.00 น.

เอี้ยด!

นัยน์ตาสวยมองรถตู้สีดำคันหรูนิ่งๆ ก่อนประตูจะถูกเปิดเลื่อนออก พริกแกงค่อยๆก้าวเข้าไปนั่งด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เพียงไม่นาน รถก็จอดลงหน้าประตูของบ้านหลังใหญ่

"พริกแกงงง!"

พริกแกงยกยิ้ม มองคนที่วิ่งมาหาตัวเองอย่างดีใจจนนึกเอ็นดู

"มาๆ มากินข้าวกันก่อน จะได้มีแรงช็อปปิ้ง"

วาดฝันลากมือเพื่อนสนิทเข้าไปในตัวบ้าน ซึ่งเหล่าแม่บ้านตามทางก็ต่างต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้ม

"นั่งเลยย วันนี้เค้าสั่งให้ครัวทำเป็นพิเศษเลยนะ ที่บ้านไม่มีแขกนานแล้ว"

ริมฝีปากสวยของพริกแกงยกยิ้ม ก่อนจะหันไปมองกับข้าวหลากหลายชนิดด้วยความอึ้ง สำหรับเธอที่กินแกงถุงตลาดนัด ไม่ก็ทำกินเองนั้นรู้สึกว่าอาหารตรงหน้ามันเว่อร์มากจริงๆ

"เดี๋ยวรอแด๊ดเค้่แป๊ปนะ ช้าตลอดเลยย"

พริกแกงพยักหน้ารับ เพราะเพื่อนสาวเคยบอกว่ามีพ่อเป็นผู้ปกครองเพียงคนเดียว

"รอนานไหมครับ"

นัยน์ตาสวยหันไปมองตามเสียงที่เธอคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินมาก่อน แต่ก็นึกไม่ออก ก่อนนัยน์ตาเล็กจะเบิกกว้าง มองคนที่เดินตรงมาทางโต๊ะด้วยรอยยิ้มให้กับวาดฝัน

คนตัวโตที่พึ่งเดินเข้ามาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเด็กสาวที่นั่งอยู่อีกฝั่งไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนที่เขาเคยซื้อบริการไปเมื่อคืนก่อน

"นี่......พ่อวาดหรอ"

พริกแกงถามเสียงเบา ตาก็มองคนตัวโตตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว จนเธอแทบลืมจังหวะหายใน

"นั่งเลยค่ะแด๊ด อันนี้พริกแกงนะคะ เพื่อนเค้าเอง พริกแกง อันนี้แด๊ดเค้า"

นัยน์ตาคมมองเธอนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆยิ้มอบอุ่น

"สวัสดีนะหนูพริกแกง ฉันไซม่อนเป็นพ่อของวาดฝัน"

พริกแกงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่จนริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย มือเล็กประนมไหว้คนตัวโตตรงหน้า นัยน์ตาของเธอก็หลีกหนีนัยน์ตาคมอย่างไม่สู้ดีกับสถานการณ์ตรงหน้านัก

"สวัสดีค่ะ"

วาดฝันยกยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบตักอาหารลงจานเพื่อนสนิทสาวอย่างอารมณ์ดี

"กินเยอะๆ นะพริกแกง"

มื้ออาหารนี้เป็นมื้ออาหารที่พริกแกงนั้นแทบจะไม่รู้รส เธอละเมียดละไมกินมันทีละน้อยเนื่องจากความเครียดที่ตีขึ้นมาจนท้องไส้ปั่นป่วน

"อาหารไม่ถูกปากหรอหนูพริกแกง"

มือเล็กที่กำลังตักอาหารใส่จานชะงัก ก่อนจะเงยมองใบหน้าคมที่ยิ้มเจ้าเล่ห์มาทางตนเองด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

"หนู.....หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ เลยไม่ค่อยอยากอาหารเท่าไหร่ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำบรรยากาศเสีย"

พริกแกงพูดเสียงสั่น เกร็งไปทั้งตัว

"บรรยากาศเสียอะไรกัน ทำตัวตามสบายเลย เค้ากับแด๊ดสบายๆอยู่แล้ว"

ริมฝีปากสวยยกยิ้มให้เพื่อนสาวเล็กน้อย ก่อนที่โต๊ะอาหารจะดำเนินต่อไปโดยมีเสียงเจื้อยเเจ้วของวาดฝัน และนัยน์ตาคมของไซม่อนที่มองคนตัวเล็กไม่วางตา

"แด๊ด เดี๋ยวช็อปเสร็จจะรีบกลับนะคะ"

จุ้บ!

พริกแกงที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็กำมือตัวเองแน่น ทั้งอึดอัด ทำตัวไม่ถูก และรู้สึกผิดกับเพื่อนสาวที่แสนดีและเอาใจใส่ตัวเองอย่างวาดฝัน

"หนูวาดไปรออยู่ที่รถก่อนเถอะ เดี๋ยวแด๊ดหายาให้พริกแกงกินแล้วจะให้ตามไป"

"โอเคค่ะ"

"วาด...ดะ...."

ไม่ทันที่พริกแกงจะรั้งไว้ได้ทัน เพื่อนสนิทสาวก็วิ่งเตาะแตะไปยังนอกตัวบ้านเสียแล้ว

"ทำไม กลัวหรอ?"

นัยน์ตาสวยค่อยๆหันกลับมาหาคนตัวโตก่อนจะเม้มปากเเน่น เมื่อใบหน้าที่อบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ ทั้งยังสายตาโลมเลียที่ใช้มองเธอนี่อีก

"ครั้งแรกกับฉัน ชอบรึเปล่า"

พริกแกงตาโต หันซ้ายทีขวาทีด้วยใบหน้าที่เห่อร้อนจากความกระดากอายขึ้นมา

"นี่คุณคะ! ถ้าวาดได้ยินขึ้นมาจะทำยังไง"

ไซม่อนมองเด็กสาวที่ดูลุกลี้ลุกลนตรงหน้าก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกนิ่งๆ นัยน์ตาคู่คมวาววับกลับเปลี่ยนเป็นนิ่งงันขึ้นมาทันที

"วาดฝันจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้....เพราะจากนี้ไป เธอกับวาดฝัน จะเป็นแค่คนที่ไม่รู้จักกัน"

คิ้วเล็กขมวดมุ่นเป็นปม มองหน้าคนที่พูดออกมาหน้านิ่งด้วยความไม่เข้าใจ

"หมายความว่ายังไงคะ"

คนตัวโตถอนหายใจนิ่งๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเธออย่างไม่ใยดีพร้อมกับประโยคโหดร้ายที่เหมือนกับมีดกรีดลงบนหัวใจดวงน้อยๆของเธอ

"ฉันไม่อยากให้วาดฝันคบกับเพื่อนที่ขายตัวแลกเงิน"