Chapter 6 หนีไม่พ้น - 1

ตาสวยเบิกกว้างทันทีเมื่อริมฝีปากหนาประกบลงบนริมฝีปากของตนเองอย่างไม่ทันตั้งตัว

"อื้อออ!"

พริกแกงส่งเสียงร้องเมื่อลิ้นหนาสอดเข้ามาในโพรงปากจนเธอต้องหลับตาแน่น มือก็พยายามบิดไปมาหวังให้พ้นจากเงื้อมมือหนาที่กำข้อมือของเธอเอาไว้แน่น แต่ก็ไม่เป็นผล

จ๊วบ!

ลิ้นหนากอดเกี่ยวลิ้นเล็กที่พยายามหลีกหนีอย่างช่ำชอง ก่อนที่ริมฝีปากของไซม่อนจะผละออกช้าๆ

"เลว"

นัยน์ตาคู่คมมองนัยน์ตาสวยที่แดงก่ำมองมาที่ตัวเองเขม็ง แต่ริมฝีปากหนากลับยกยิ้มอย่างชอบใจ

"เดี๋ยวฉันให้ค่าตัวเพิ่มก็ได้ ไม่เห็นต้องโกรธ"

พริกแกงกัดริมฝีปากตัวเองแน่น อุตส่าห์พยายามถอยห่างออกมาแล้ว แต่คนตรงหน้าก็ไม่หยุดพูดเสียดแทงใจของเธออีก สรุปแล้วเขาต้องการให้เธอออกห่าง หรือเขาแค่ต้องการกวนโมโหแล้วก็ดูถูกเธอกันแน่

ก๊อก!ๆ

"คุณไซม่อนคะ โปรดิวเซอร์ขอคุยด้วยที่หน้าเซ็ตค่ะ"

เสียงของเจ้โอตะโกนเข้ามาจนไซม่อนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยมือเล็กออกจากพันธนาการ

เพี้ย!

ใบหน้าคมหันไปตามแรงจากฝ่ามือเล็กของพริกแกง ที่ฟาดไปบนแก้มหนาเต็มแรง ก่อนที่ไซม่อนจะหันกลับมามองเด็กสาวนิ่ง นัยน์ตาคมสบกับนัยน์ตาสวยแดงก่ำคู่เล็กวาววับ

"ถึงฉันจะเคยขายตัว แต่มันไม่ได้แปลว่าฉันไม่มีเกียรติ ไม่มีศักดิ์ศรี"

มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงอาบแก้มสวยช้าๆ

"ฉันมาทำงาน ไม่ได้มารองรับอารมณ์ใคร"

ว่าจบร่างสวยก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ และหันหลังเดินออกไปจากห้องทันที

"พริกแกงลูก! อะ...เอ่อ เจ้ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวยังไงเจ้จะติดต่อไปอีกทีนะคะคุณไซม่อน สวัสดีค่ะ"

เจ้โอรีบตามเด็กสาวไปทันทีด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

"อ้าวคุณไซม่อนจะไปไหนหรอครับ"

โปรดิวเซอร์และทีมงานต่างหันมามองนายจ้างกันเป็นตาเดียว

"ผมจะกลับแล้ว ส่วนงานใช้ได้แล้วไม่ต้องถ่ายเพิ่ม"

ว่าจบคนตัวโตก็เดินออกไปทันที ปล่อยให้โปรดิวเซอร์ยกมือเกาหัวตัวเองด้วยความงุนงง

.

.

.

ติ้ง!

ตาสวยที่เหม่อมองเพดานอย่างไร้จุดหมายค่อยๆ เหลือบไปมองโทรศัพท์ข้างกาย ก่อนจะยกมันขึ้นเปิดอ่านข้อความนิ่งๆ

'พริกแกงลูก เจ้โอนเงินให้เรียบร้อยแล้วนะคะ'

'ขอบคุณมากนะคะเจ้'

'ค่าลูกสาว พักผ่อนนะคะลูก'

พริกแกงปิดโทรศัพท์ลง ก่อนจะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เธอไม่สามารถลบคำพูดแย่ๆ จากริมฝีปากหนานั่นออกจากหัวได้เลยจริงๆ และก็ไม่เข้าใจด้วย ว่าทำไมคนตัวโตถึงเอาแต่ทำแย่ๆ หรือพูดจาแย่ๆ กับเธออยู่ตลอดเวลา

"บ้าเอ้ย"

ยิ่งเธออยู่นิ่งๆ เท่าไหร่ ไอ้คุณไซม่อนก็วนอยู่ในหัวเธอไม่หยุด มือเล็กยันตัวเองขึ้นช้าๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายพร้อมกับเดินออกจากห้อง

มือเล็กยกขึ้นโบกแท็กซี่ ก่อนจะนั่งไปยังจุดหมายปลายทาง หวังให้มันช่วยให้เธอผ่อนคลายลงไม่มากก็น้อย

ไม่นานนักพริกแกงก็มาถึงห้างใหญ่ใจกลางเมือง

ก่อนเด็กสาวจะเดินเข้าร้านหรูเป็นครั้งแรก มือก็จับชุดราคาแพงหูฉี่ขึ้นดูนิ่งๆนึกไปถึงคำของเจ้โอ

'ลูกสาว เดี๋ยวเจ้จะปั้นหนูให้เป็นดาว'

นั่นหมายความว่าเจ้โอคงจะหางานให้เธอ ซึ่งเธอเองก็ต้องพัฒนาตัวเองด้วย ซื้อชุดแพงๆไปสักชุด จะได้ไม่ทำให้เจ้โอขายหน้าด้วย

"พริกแกง"

เสียงคุ้นหูทำให้ใบหน้าสวยหันไปมองช้าๆ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย

"วาด...."

พริกแกงเรียกคนตรงหน้าเบาๆด้วยดวงตาวูบไหว แต่ก็เพียงแค่แป๊บเดียว นัยน์ตาสวยเหลือบมองด้านหลังเพื่อนสาว ที่มีไซม่อนยืนนิ่งอยู่

"ทำไมพริกแกงไม่ตอบเเชทเค้าเลย โทรไปก็ไม่รับ รู้ไหมว่าเค้าเป็นห่วงแค่ไหน"

พริกแกงมองใบหน้าที่ดูจะเป็นห่วงเธอด้วยความรู้สึกผิด แต่เธอไม่อยากให้ชีวิตต้องวุ่นวายไปมากกว่านี้แล้ว เธออยากอยู่ให้ห่างจากคนตัวโตนั่นด้วย

"เค้า....."

"งั้นเราไปกินข้าวไปคุยกันไปดีไหม"

คิ้วสวยขมวดเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้ามีแผนอะไร ทั้งๆที่อยากให้เธออกห่างจากวาดฝันขนาดนั้น

"ดีเหมือนกันค่ะ มาเลยพริกแกง เดี๋ยวชุดค่อยมาดูอีกที"

มือเล็กคล้องแขนพริกแกง ก่อนจะดึงออกไปจากร้าน โดยมีไซม่อนที่เดินตามเงียบๆจากด้านหลัง

"กินเยอะๆนะ พริกแกงจะได้แข็งแรง"

พริกแกงมองรอยยิ้มสดใสของวาดฝันอย่างรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่ภายในใจ ทั้งยังนัยน์ตาคมที่กำลังจดจ้องเธออยู่จากฝั่งตรงข้ามนั่นด้วย

"งั้นเราไปซื้อชุดแล้วเราไปไหนต่อกันดี"

"ตามใจวาดเลย"

มื้ออาหารนั้นก็จบลงอย่างน่าอึดอัด มีแต่เสียงเจื้อยแจ้วของวาดฝันเท่านั้นที่พอทำให้พริกแกงละเมียดอาหารเข้าไปในท้องได้บ้าง

"แด๊ดนั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวเค้ากับพริกแกงจะไปดูชุดก่อน"