๑ (๔)

เขาไม่คิดจะดึงหลานสาวแม่บ้านขึ้นมาเป็นภรรยา ยังคงรักษาหน้าตาของตัวเองและครอบครัวเอาไว้ บิดาเป็นผู้กำกับแล้วครอบครัวฝั่งพ่อก็เป็นเจ้าของช่องโทรทัศน์ที่เขาเซ็นสัญญา ส่วนมารดาเป็นนักแสดงชื่อดังในขณะที่บ้านฝั่งแม่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งในประเทศ

แล้วเขาจะเลือกคู่ชีวิตที่เป็นแค่หลานแม่บ้านอย่างนั้นหรือ สังคมของเราต่างกันเกินไปจนคิดไม่ออกว่าระรินจะใช้ชีวิตอยู่ข้างกายเขาได้อย่างไรโดยไม่ได้รับความกดดัน

เพราะฉะนั้นเป็นแบบนี้ดีแล้ว ให้เขาได้มีความสุขกับเธอในยามค่ำคืนก็พอ

“กฎของคู่นอนคือห้ามมีความรัก ระหว่างเราก็แค่เซ็กส์นะระริน” เหมือนต้องการจะย้ำแล้วหล่อนก็เลือกพยักหน้า ยิ้มแม้ดวงตาเศร้าก่อนก้มมองมือเขาที่โอบเอวตนเอาไว้ไม่ปล่อย ถึงจุดที่คิดกับตัวเองในทันทีว่าควรพอได้แล้ว

“นั่นสิคะ ลืมไปเลย”

ยื้อไปก็เหนื่อยเปล่า...

เขาเห็นว่าเธอเงียบไปจึงไม่อยากให้บรรยากาศระหว่างเราเสีย “นอนเถอะ ง่วงแล้ว” ตัดสินใจอุ้มเธอเพื่อไปยังเตียงกว้าง ล้มตัวลงนอนโดยไม่ได้ล่วงเกินเพราะเธอเป็นประจำเดือน ไม่อย่างนั้นคงจัดหนักให้แล้ว

ขณะที่ร่างสูงหลับใหลจากความเหนื่อยล้า เธอยังคงลืมตาเพื่อมองใบหน้าหล่อที่ต่อจากนี้อาจจะไม่ได้เห็นตัวจริง ยกมือลูบไล้ไปตามกรอบหน้าพร้อมซบลงที่อกกว้าง ซึมซับความสุขวันสุดท้ายให้เต็มที่เพื่อจะได้หันหลังให้เขาอย่างไม่นึกเสียดายทีหลัง

เพราะรักครั้งนี้...หล่อนทุ่มทั้งใจและกาย

แต่ผลที่ได้มาคือความว่างเปล่า...

ไม่สิ...เป็นของขวัญที่ล้ำค่าซึ่งพระเจ้ามอบให้ตนต่างหาก

“แน่เหรอที่จะลาออก” นั่งพับเพียบลงตรงหน้าเจ้าของบ้านพร้อมกระเป๋าหนึ่งใบที่มีเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น หล่อนเก็บของอันน้อยนิดของตนลงกระเป๋าในวันที่เขาบินไปต่างประเทศเพื่อถ่ายละคร ไม่มีบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่มีคำลาแต่อย่างใด

สิงห์คงไม่อาลัยอาวรณ์หล่อนหรอก ในเมื่อเราสองคนเป็นเพียงแค่คู่นอนก็ไม่มีความรู้สึกใดให้ต้องติดค้างอีก บำเรอความสุขให้เขาเพียงพอแล้ว ต่อจากนี้ขอรักษาใจของตัวเองดีกว่า เพราะเธอรู้ดีว่าหัวใจดวงนี้ก็สำคัญไม่แพ้กัน

ต้องเอาตัวเองให้รอดถึงจะดูแลลูกในท้องได้...

“ค่ะคุณผู้หญิง” พยักหน้าเพื่อเป็นการยืนยัน ก้มมองพื้นไม่กล้าสบตาท่านด้วยนึกละอายต่อสิ่งที่กระทำลงไป แต่คำถามต่อมาสร้างความตกใจแก่หล่อนเป็นอย่างมากจนต้องเงยหน้ามองคนถาม ดวงตาเบิกกว้างอยู่ในอาการตกใจ

“เพราะลูกชายฉันใช่ไหม”

ทั้งที่คิดว่าปิดบังไว้ได้อย่างแนบเนียน แต่ท่านกลับล่วงรู้ความจริงหมดทุกอย่าง

คุณรติรัตน์ เกรียงเสรีจ้องหญิงสาวที่ตนเอ็นดูแล้วก็ถอนหายใจนึกเสียดายกับการตัดสินใจครั้งนี้ของลูก ทั้งยังสงสารผู้หญิงที่เป็นเหยื่อของความรัก แต่ก็ต้องยอมรับว่าตนมีความเห็นแก่ตัวพอสมควรที่อยากได้สะใภ้ผู้เพียบพร้อมมาอยู่รวมบ้าน

ถึงจะเอ็นดูหญิงตรงหน้า แต่ก็ไม่ใช่ในฐานะสะใภ้...จึงเลือกจะปล่อยระรินไปตามความต้องการของหล่อน

“คุณผู้หญิง...ทราบเหรอคะ” ถึงทั้งคู่จะพยายามปิดเป็นความลับ แต่การเห็นหญิงสาวออกจากห้องของลูกชายช่วงรุ่งสางก็เดาได้ไม่ยากถึงความสัมพันธ์ หลายต่อหลายครั้งก็แอบเห็นสายตาที่คนคู่นี้ส่งแก่กันจึงได้มั่นใจเพียงแค่ไม่เข้าไปก้าวก่าย

รอเวลาให้สิงห์ตัดสินใจแล้วดูเหมือนว่าลูกชายจะทำตามสิ่งที่คิดว่าดีมากกว่าตามใจตัวเอง...

“ใช่ เธอเป็นเด็กดีแต่ลูกชายฉันเองที่ไม่ชัดเจน ขอโทษแทนสิงห์ด้วยนะระริน” ถึงจะพูดแบบนั้นแต่หล่อนก็ทราบดีว่าท่านเองก็คงไม่อยากได้ตนเป็นสะใภ้ แววตาโล่งใจของอดีตดาราดังแสดงออกชัดเจนจนคนอายุน้อยกว่ายิ้มขมขื่นกับตัวเอง

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูผิดเองที่ไม่เจียมตัว” ก้มหน้าเหมือนเดิมแล้วกลั้นน้ำตาเอาไว้

เธอรู้แล้วว่าแม้เราจะรักกันแต่สุดท้ายก็คงโดนขัดขวางจากคนในครอบครัวเขาอยู่ดี ไม่มีทางที่ความรักจะสมหวังได้เลย

“รอสิงห์กลับมาค่อยไปไหม”

“ไม่ดีกว่าค่ะ หนู...มีงานทำแล้วไม่อยากรอนานกว่านี้ ลานะคะคุณผู้หญิง ขอบคุณที่เมตตาหนูมาตลอด หนูจะไม่ลืมบุญคุณของท่านเลย” ไม่อยากรั้งอยู่บ้านหลังใหญ่ไปนานกว่านี้จึงหยิบกระเป๋าเตรียมลุกเพื่อออกไปใช้ชีวิตข้างนอก ความทรงจำทั้งหมดที่เกี่ยวกับเขาก็ทิ้งไว้ที่นี่

อยากลืมเรื่องของสิงห์ให้หมดแล้วเริ่มต้นใหม่ เพราะเขาเองก็คงเริ่มต้นใหม่กับหญิงอื่นอย่างง่ายดาย เธอจึงไม่อยากรั้งรอสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว

“มีอะไรก็โทรหาฉันได้นะ” ถึงท่านจะบอกเช่นนั้นแต่ระรินก็มีความตั้งใจจะตัดขาดจากบ้านหลังนี้

“ค่ะ”

ปล่อยให้เป็นความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างความสุขแก่ตน มันคงลืมไม่ได้แต่เธอจะไม่หวนกลับมาอีกแน่นอน

ลาแล้วลาลับ...อย่าพบเจอกันอีกเลย