๑ (๓)

แล้วไม่อยากออกไปไหนอีกเลย

ก๊อก ก๊อก

ระหว่างที่คุณป้าแม่บ้านกำลังอาบน้ำก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจรีบเดินแกมวิ่งไปเปิดประตูก่อนดันเขาออกห่างจากพื้นที่ตรงนั้น กลัวว่าคนอื่นจะมาเห็นเราสองคนคุยกันแล้วนำเรื่องไปบอกเจ้าของบ้าน

หล่อนคงโดนตราหน้าแล้วไล่ออกในทันที ซึ่งหญิงสาวไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้น จึงคิดระวังทุกย่างก้าวไม่ให้คนในบ้านจับได้

เลือกมาคุยตรงข้างบ้านซึ่งเป็นตรอกเล็กไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน หรือถ้ามีก็สามารถหลบหลังพุ่มไม้ได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีทางที่จะโดนจับได้แน่นอน เธอมั่นใจเช่นนั้นจึงได้พาเขามาก่อนมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้

“ทำไมไม่ไปหาฉันที่ห้อง” เปิดประเด็นทันทีที่จ้องหน้าหวาน ขยับเข้าไปใกล้เล็กน้อยจนได้กลิ่นหอมจากกายสาวโชยเข้าจมูก จึงสูดดมในทันทีเผยรอยยิ้มริมฝีปากให้คนมองได้ใจสั่น จนต้องผลักอกเขาเพื่อให้เราห่างกันเล็กน้อย เธอไม่อยากใกล้ชิดกับชายหนุ่มมากจนเกินไป

ระหว่างเรากำลังจะจบลงแล้ว เธอตัดสินใจเด็ดขาดว่าไม่ควรเข้าไปยุ่งกับคนที่มีพันธะ

แม้ว่าตัวเองจะมาก่อนแล้วสานสัมพันธ์ทางกายไปแล้ว แต่เราก็ไม่ใช่คนรักกันแล้วเขาก็ไม่ได้รักเธอเลยสักนิด

“ไม่สบายค่ะ...เป็นประจำเดือน” หาข้ออ้างที่พอจะนึกออกในตอนนี้ สบดวงตาคมที่พราวระยับในยามค่ำคืน เปล่งประกายแข่งกับดวงดาวจนเผลอจ้องเข้าไปในแววตาคู่นั้นเนิ่นนานถึงเพิ่งรับรู้ว่าเรากลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง จึงพยายามดันกายเขาเพื่อจะได้ออกห่าง

“ก็ต้องขึ้นไปเหมือนเดิม รีบมาอย่าให้ฉันต้องรอนาน”

“ค่ะ” ปฏิเสธไม่ได้ก็ต้องทำตาม

เขายอมปล่อยร่างบางเป็นอิสระแล้วเดินขึ้นไปรอเธอบนห้องนอนของตน ขณะที่หญิงสาวก็เข้ามาในห้องแล้วถูกป้าแม่บ้านถามว่าใครเคาะประตู หล่อนปดคำโตเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์ชวนอึดอัด ค่อยย่องออกจากห้องยามดึกเพื่อขึ้นตึกใหญ่ เรื่องสุ่มเสี่ยงกลายเป็นธรรมดาสำหรับเธอไปแล้ว

กระทั่งเปิดประตูห้องนอนของเขาแล้วตกอยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่งอันอบอุ่น คงมีความสุขมากกว่านี้ถ้าเขารักกัน ไม่ใช่ทำทุกอย่างเพื่อความปรารถนาทางร่างกายเพียงอย่างเดียว หล่อนจึงทำได้เพียงนั่งนิ่งบนตักเขาอยู่ที่โซฟาปลายเตียงในห้องนอน

การลักลอบมีความสัมพันธ์ในช่วงแรกค่อนข้างตื่นเต้น ทุกอย่างดูใหม่ไปหมดแล้วเธอก็วางหัวใจเอาไว้เพื่อแลกใจเขา

แต่นานวันก็รับรู้ความจริงว่าตัวเองกำลังเพ้อฝัน พระเอกในนิยายที่จะมาตกหลุมรักนางซินไม่มีอยู่จริงหรอก เป็นแค่เรื่องแต่งเท่านั้น

“กับเพื่อนคนนั้นเลิกติดต่อหรือยัง” นั่งสักพักเขาก็เปิดประเด็นถามถึงเพื่อนชายที่เคยแวะเวียนมาหาถึงบ้าน จนสร้างความโกรธแก่สิงห์เป็นอย่างมากถึงขั้นบอกให้เธอเลิกคบอีกฝ่ายแล้วรังแกร่างบางตั้งแต่เที่ยงคืนยันรุ่งสาง เล่นเอาวันต่อมาระรินถึงกับนอนหมดสภาพลุกไปทำงานไม่ได้

เธอไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยจึงเลือกทำตามสิ่งที่เขาต้องการ เลิกติดต่อกับชายคนนั้นอย่างเด็ดขาด

เพราะอย่างไรตนก็ไม่ได้ชอบเพื่อนผู้ชายร่วมสถาบันอยู่แล้ว

“เลิกแล้วค่ะ เขามีแฟนไปแล้ว” คำตอบสร้างความพอใจแก่ร่างสูงเป็นอย่างมาก พยักหน้าพลางอมยิ้มมีความสุขหลังฟังจบ

เขาหวงเธอในฐานะคู่นอน...บอกตัวเองอย่างนั้นทุกครั้งที่ความรู้สึกเริ่มบอกว่ากำลังจะถลำลึก

แค่ความหลงชั่วครู่เท่านั้นแหละ แยกย้ายกันไปก็คงลืมระรินไปเอง คิดเช่นนั้นจึงไม่ได้อยากจริงจัง รู้เพียงว่าเล่นสนุกในแต่ละวันกับเธอก็น่าจะพอแล้ว

“คุณกำลังจะมีแฟนเหรอคะ...ฉันไม่ได้อยากละลาบละล้วงแต่ว่า ฉันก็อยากรู้ว่าต่อจากนี้ตัวเองจะอยู่ในสถานะไหน” ระหว่างที่นั่งบนตักเขาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างก็เลือกจะถามเพื่อทำลายความเงียบระหว่างเรา

คิดว่าน่าจะทำใจได้แล้วจึงไม่แสดงออกถึงความเสียใจ แม้ข้างในจะแตกสลายมากเพียงใดก็เลือกจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเหมือนทุกคราว เพราะรู้ว่าเสียใจไปก็ไม่ได้อยู่ข้างกายเขา

ไม่ต้องลุ้นกับคำตอบเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่เคยให้สถานะแก่ตน

คู่นอนน่าจะใกล้เคียงมากที่สุดสำหรับเราสองคน แม้บางครั้งจะทำกิจกรรมอื่นร่วมกันแต่ไม่เคยที่เขาจะพูดชัดเจนว่าให้เธอเป็นแฟน

“ก็เหมือนเดิม เป็นแม่บ้านแล้วก็คอยดูแลฉันบางคืน ความจริงฉัน...ช่างเถอะ เอาเป็นว่าเรื่องของเรายังเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอไม่ต้องไปคิดอะไรมากหรอก แค่ทำเหมือนที่ผ่านมาก็พอ” เหมือนเขาจะพูดบางอย่างออกมาก็เปลี่ยนใจไม่พูดถึง

ชายหนุ่มคิดบอกเลิกการเป็นคู่นอนของเราเพราะเขากำลังจะจริงจังกับลูกสาวคนรู้จักของแม่ แต่เพียงแค่คิดว่าต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับระรินใจก็วูบโหวงจนต้องเปลี่ยนเรื่อง กอดรัดเอวบางแน่นกว่าเดิมพลางเกยคางไว้บนไหล่บาง

“คุณเคยรักกันบ้างหรือเปล่า ฉันมีความสำคัญต่อคุณบ้างไหมคะ” ไม่รู้เอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ถามอย่างตรงไปตรงมา แล้วเขาเองก็ชะงักเพราะอีกฝ่ายไม่เคยพูดถึงเรื่องความรักเลยสักครั้ง เธอแค่ปล่อยให้เขาได้ทำตามใจตัวเอง

ระรินคือความสบายใจ...เป็นสายน้ำไหลเย็นให้ตนได้พักกายจากงานที่ต้องสวมบทบาทเป็นคนอื่น

เธอคือคนที่ดึงเขากลับมาเป็นตัวเอง

แต่แล้วอย่างไรล่ะ...เรื่องของเรามันก็แค่คู่นอนเท่านั้น