๑ (๑)

๑

อากาศเย็นฉ่ำตกกระทบผิวกายที่อยู่นอกผ้าห่มสีขาวผืนหนา ทำให้ร่างแบบบางต้องขยับเข้าหาความอบอุ่นจากคนที่นอนข้างกัน ปากอวบอิ่มยกยิ้มเล็กน้อยบ่งบอกถึงความสุข ตกอยู่ในห้วงนิทราแสนหวานที่ขับกล่อมให้ตนไม่อยากตื่นขึ้นเพื่อรับความจริงที่สร้างความเจ็บปวดแก่ตนเอง มือบางวางทาบที่แผงอกกว้างอย่างแผ่วเบา ปลุกเขาให้รู้สึกตัวก่อนเปิดเปลือกตามองเพดานสีขาวซึ่งเริ่มชัดขึ้นทีล่ะน้อยจนสามารถมองเห็นชัดเจน

อยากขยับกายเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากการหลับมาหลายชั่วโมง แต่พอเห็นคนข้างกันนอนหลับสนิทก็ไม่กล้าเคลื่อนกาย ไล่มองเสี้ยวหน้าหวานยามหลับอยู่ครู่หนึ่งเมื่อสายตาปรับตามความมืดได้แล้ว ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าเขาจะนอนกับเด็กในบ้านทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ มีผู้หญิงเชิญชวนนับไม่ถ้วนแต่ไม่มีใครดึงความสนใจจากตนได้เลย

อาจเกิดจากความเหงาและเมาจนความสัมพันธ์ของเราเกินกว่าเจ้านายลูกน้อง เป็นเช่นนี้มาหลายเดือนแล้วจนเขารู้สึกว่าตัวเองกำลังถลำลึก

มันไม่ควรเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น หลายต่อหลายครั้งจึงคิดไล่เธอออกไปให้ไกล พยายามทำงานหนักเพื่อหลบหน้าแต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นความต้องการทางกายอยู่ดี เหมือนจะเสพติดไปแล้วจนต้องกลับมานอนบ้านบ่อยครั้ง

แม้ว่าปกติจะอาศัยอยู่คอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงก็ตาม เหมือนห้องนั้นถูกทิ้งร้างเพราะเขากลับมาอยู่บ้านเต็มเวลา

“ลุกได้แล้ว ใกล้เช้าเดี๋ยวมีคนมาเจอ” ตอนแรกคิดจะให้เธอนอนหลับเต็มอิ่มเนื่องจากเมื่อคืนก็เรียกร้องเอาแต่ใจจากหล่อน หญิงสาวบอกปัดมาหลายรอบไม่ยอมนอนด้วยจนเขาเกือบข่มเหงเธอถึงยอมให้ทำแต่น่าแปลกที่ทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายดูนุ่มนวลจนร่างหนาแทบคลั่ง

อยากกระแทกเข้าไปในกายของเธอสุดแรงก็ทำไม่ได้ เพราะฝ่ายหญิงนำเกมทั้งคืนจนเขาต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตาม คิดว่าจะไม่ชอบความเนิบนาบแต่กลับกระตุ้นอารมณ์มากกว่าที่คิด กว่าจะปล่อยเธอนอนหลับก็ล่วงเข้าสู่วันใหม่แล้ว

เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองจะต้องตื่นเช้าเพื่อไปทำงาน ขอเพียงได้กอดหญิงสาวก็พอ

แต่เรื่องของเราก็ยังเป็นความลับเหมือนเดิม...

คนโดนปลุกค่อยลุกขึ้นนั่งโดยที่มือก็ยังจับผ้าห่มเอาไว้เพื่อคลุมกายตน ยังดีที่เมื่อคืนไม่ยอมให้เขาเป็นฝ่ายนำ ไม่อย่างนั้นก็ไม่อยากคิดสภาพเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ยังดีที่ปลอดภัยไม่ได้เกิดเหตุการณ์อย่างที่ตนนึกกังวล

เหลือบมองคนข้างกายก่อนเรียกชื่อเขาเหมือนมีเรื่องในใจต้องการจะพูด “คุณสิงห์...” นิ่งไปครู่หนึ่งเพราะกำลังตัดสินใจว่าควรเอ่ยออกไปดีหรือเปล่า ดวงตากลมหลุบลงเล็กน้อยไม่กล้าสบตาเขา ทำเอาร่างสูงที่ล้มตัวลงนอนเริ่มอยากรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะสื่ออะไรกันแน่

เรียกชื่อแล้วไม่ยอมพูดต่อ เขาหงุดหงิดจนต้องถามกลับน้ำเสียงรำคาญ ไม่ได้รักษาน้ำใจคนฟังเลยสักนิด เอาความรู้สึกของตัวเองเป็นหลักอย่างเดียว

“มีอะไรก็รีบพูด ฉันง่วงนอนแล้วต้องออกกองตอนเจ็ดโมงอีก ไม่ได้มีเวลาว่างนอนทั้งวันเหมือนเธอหรอกนะ” ช่วงนี้หล่อนไม่ได้ทำงานจึงมีเวลาว่างได้นอนพักผ่อนช่วงกลางวันหลังทำงานบ้านเสร็จ เขาจึงเอาข้อนี้มาพูดกระทบตามอารมณ์ไม่ได้คิดจริงจัง โดยลืมนึกถึงใจคนฟังว่ารู้สึกอย่างไร

เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเล็กน้อยเมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าควรถามออกไป ความกลัวเกาะกุมใจจนไม่กล้าเอ่ยกับอีกฝ่ายทำได้เพียงเก็บไว้ลำพังมาหลายวัน จนสุดท้ายก็เลือกจะถามเพื่อที่ตัวเองจะได้วางแผนชีวิตต่อจากนี้ถูกต้อง

ข่าวของเขากับลูกสาวนักธุรกิจชื่อดังออกข่าวแทบทุกวันจนเธอร้องไห้ทุกคืน ความเสียใจไม่อาจเก็บไว้ได้อีกต่อไป การฟังข่าวเขากับหญิงอื่นยิ่งทำให้หล่อนรู้ว่าเวลาของเราใกล้หมดลงทุกที

ความไม่ชัดเจนของเขาก็คือความชัดเจนที่สุดแล้ว

เพราะไม่ได้รักจึงไม่จำเป็นต้องรักษาเอาไว้ เธอทราบข้อนี้ดีถึงได้เลือกเก็บความลับเอาไว้ แต่สุดท้ายก็อยากรู้ความคิดเห็นของเขาจนทนไม่ไหว เผยด้านอ่อนแอออกมาอีกครั้ง

“ถ้า ถ้าฉันมีลูก...” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที

จากตอนแรกที่นอนเหยียดกายเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทราอีกรอบก็ต้องชะงัก หยัดกายลุกนั่งพร้อมจ้องดวงหน้าสวยที่มองเขาด้วยแววตาอ้อนวอน ลุ้นกับคำตอบของอีกฝ่ายเป็นอย่างมากเพียงแต่ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา

“คิดจะจับฉันด้วยการเอาลูกมาเป็นข้ออ้างเหรอ ฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานหรือยกให้เธอเป็นเมียนอกจากคู่นอน เลิกเพ้อฝันแล้วทำหน้าที่แค่บนเตียงอย่างเดียว ลืมแล้วหรือไงว่าระหว่างเราไม่เคยมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง เธออยากได้เงินส่วนฉันก็แค่คลายเหงา คราวหลังช่วยถามอะไรที่มันสร้างสรรค์กว่านี้ด้วย” ร่ายยาวเหยียดปิดประตูความหวังของหญิงสาวที่กำลังจะเรืองรอง ให้กลายเป็นความมืดดำอีกครั้งจนพูดสิ่งใดไม่ออก

เขาคิดว่าที่เธอทำทุกอย่างเพื่อเงินอย่างนั้นหรือ...

ยอมให้เขาย่ำยีได้ตามใจ คอยปรนนิบัติอย่างลับๆ บนเตียง ถ้าไม่ใช่เพราะความรักป่านนี้คงป่าวประกาศให้ดาราหนุ่มได้เสียชื่อเสียงไปแล้ว แต่ที่ไม่ทำเช่นนั้นก็เพราะหวังอยากครอบครองดวงใจของอีกฝ่าย

แต่เขาคงไม่ทราบแล้วไม่จำเป็นต้องรักษาน้ำใจเธอสักนิด พูดตัดขาดกันไม่เหลือเยื่อใย ทำให้รู้แล้วว่าต่อจากนี้ควรทำเช่นไรต่อไป

พื้นที่ในใจเขาไม่มีเธออยู่...แล้วจะต้องทนอีกทำไม

“ค่ะ” พยักหน้าเป็นการรับทราบค่อยก้มลงไปหยิบเสื้อผ้ามาสวม เดินเสียงเบาออกจากห้องของเขาในยามวิกาลที่ทุกคนกำลังหลับใหล ลงบันไดเสียงเบาเพื่อลงไปด้านล่างซึ่งเป็นห้องนอนของบรรดาแม่บ้าน หล่อนนอนกับป้าแม่บ้านอีกคนที่อยู่กันมานาน