ตอนที่ 5 น้ำแกงบำรุงร่างกาย

ตอนที่ 5

น้ำแกงบำรุงร่างกาย

เรือนปีกตะวันออกของอนุเฉิน

“ฮือ ๆ เบา ๆ หน่อยสิ”

เสวี่ยซินหยูตวาดเสียงดังใส่สาวใช้ติดตาม ไม่คิดจะรักษาท่าทีของคุณหนูผู้แสนดีและอ่อนหวานอีกต่อไป ใบหน้ายามนี้อาบย้อมไปด้วยหยดน้ำตา มือข้างที่ถูกโบยเป็นรอยแดงพาดยาว

“ฮือ ๆ ท่านพ่อใจร้าย ข้าเกลียดท่านพ่อ”

“เบา ๆ หน่อยสิ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าหรอก” เฉินซีเหม่ยเอ็ดบุตรสาว คอยืดยาวชะเง้อมองไปทางประตู กลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเข้า ก่อนจะหันมาพูดอธิบายให้บุตรสาวเข้าใจ “หากท่านพ่อไม่รักเจ้า มีหรือจะยอมให้มาใส่ยาทาแผลก่อน ไม่อย่างนั้นคงส่งให้ไปนั่งคุกเข่าทั้ง ๆ ที่มือแตกแบบนี้แหละ”

“ท่านแม่ไม่ต้องมาพูดดีเลย ท่านก็เหมือนกัน มีที่ไหนเห็นดีให้ท่านพ่อลงโทษข้า ฮือ ๆ” นอกจากเสวี่ยซินหยูจะไม่ยอมฟังแล้ว ยังหันมาระรานมารดาด้วยความขุ่นเคืองใจอีกด้วย

“จะให้แม่ทำอย่างไรเล่าในเมื่อหลินเฟยเปรยขึ้นมาแบบนั้นแล้ว หากแม่ยังยืนกรานให้ลงโทษจินหนิงผู้เดียว ลูกคิดว่าในสายตาพ่อของเจ้า ยังจะมองแม่แบบเดิมอีกหรือ ลูกก็น่าจะรู้ดี ว่าที่พวกเรามีวันนี้ได้เพราะอะไร เพราะภาพลักษณ์ของแม่กับลูกที่พยายามสร้างให้ทุกคนเห็นอย่างไรเล่า”

ได้ฟังมารดาพูดเช่นนั้นแล้ว เสวี่ยซินหยูก็ยอมสงบใจลงบ้าง แต่สีหน้าแววตาก็ยังคงไม่สบอารมณ์อยู่ดี เมื่อคิดถึงตัวต้นเหตุที่ทำให้นางต้องเจ็บตัวในวันนี้

“เป็นเพราะนังหลินเฟยคนเดียวเลย ที่ทำให้ท่านพ่อสั่งลงโทษข้า”

“นั่นนะสิ ก่อนที่จะถูกฮูหยินผู้เฒ่าเลี้ยงดู นางเชื่อฟังเจ้ากับแม่ที่สุดแล้ว แต่พอไปอยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าได้แค่สามเดือน นางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

เฉินซีเหม่ยรับรู้ได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติ เพียงแต่ระบุไม่ได้ว่าทำไม คุณหนูสี่ผู้นี้เดิมทีมารดาของนางก็เป็นคนฉลาด มีความสามารถหลากหลาย ยังดีที่นางชิงตายไปเสียก่อนที่จะได้ถ่ายทอดทุกอย่างให้กับบุตรสาว ไม่อย่างนั้นมีหวัง เสวี่ยหลินเฟยผู้นี้ได้โดดเด่นมากกว่าซินเอ๋อร์ของนางเป็นแน่

เสวี่ยซินหยูเองก็ดูเหมือนจะกังวลใจเรื่องที่น้องสาวเปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน นางโน้มตัวเข้ามาใกล้มารดามากยิ่งขึ้น เอ่ยถามในสิ่งที่แอบหวาดกลัวออกมา

“ท่านแม่ ท่านเคยบอกว่าข้าจะต้องเป็นคุณหนูที่โดดเด่นที่สุดในตระกูลเสวี่ย เหนือกว่าน้องสามน้องสี่ แต่ว่าวันนี้น้องสี่นางเหมือนจะไม่ใช่คนโง่ที่เอาแต่เชื่อคำพูดของข้าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พวกเราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ”

เฉินซีเหม่ยยกมือขึ้นจับพวงแก้มของบุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนเอาไว้ มองเข้าไปในแววตาของนางอย่างรักใคร่

“ซินเอ๋อร์ของแม่จะต้องโดดเด่นไม่แพ้ใครอย่างแน่นอน ขอแค่เจ้าตั้งใจเรียนสิ่งที่แม่จะสอนให้ ส่วนเรื่องนังเด็กนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ในเมื่อมันอยากอวดว่าตนเองฉลาดนัก แม่ก็สามารถยับยั้งความฉลาดนั้นเอาไว้ได้เช่นกัน”

ดวงตาของอนุเฉินวาวโรจน์หันไปมองสบตากับบ่าวคนสนิท ที่ติดตามคอยรับใช้มานานแล้ว เพียงแค่สบตากัน มีหรือสาวใช้จะไม่รู้ว่าผู้เป็นนายต้องการให้จัดการอย่างไร

สาวใช้คนสนิทรีบยอบกาย เดินออกไปด้านนอก สั่งการให้สาวใช้ในเรือนไปจัดการในสิ่งที่อนุเฉินต้องการให้ทำ...

เรือนของฮูหยินผู้เฒ่า

“ย่าได้ยินว่าเจ้าพูดให้พ่อของเจ้าลงโทษลูกสาวคนโปรดได้ ร้ายใช้เล่นเลยนะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นหลังจากหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปาก หลังอิ่มหนำจากอาหารมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว

“ท่านย่าหูตากว้างไกลนัก” เสวี่ยหลินเฟยเองก็อิ่มแล้วเช่นกัน นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับรอบริมฝีปาก ยกชาขึ้นมาดื่มไปอึกใหญ่ ถึงได้พูดกับผู้เป็นย่าต่อ

“หลานไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อใครเลย พี่สามเป็นคนใจร้อน ส่วนพี่รองก็ชอบยั่วยุ หากท่านพ่อเอาแต่ลงโทษพี่สามอยู่ฝ่ายเดียว พี่รองก็จะได้ใจ คิดว่ายั่วยุให้พี่สามโกรธไป ตัวเองก็ไม่เป็นอะไร ปัญหานี้ก็จะวนเวียนอยู่แบบนี้ไม่รู้จบ ไม่สู้ให้พี่รองได้ลิ้มรสของการถูกทำโทษบ้าง เผื่อคราวหน้าจะอยู่ให้ห่างจากพี่สามบ้างเจ้าค่ะ”

“มันก็จริงของเจ้า แม่สามอารมณ์ร้อนเหมือนมารดาของนาง แม่รองเองก็ถอดแบบจากอนุเฉินมาเหมือนกัน จวนของเรามันถึงได้วุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน”

ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวอย่างเอือมระอา ที่ผ่านมาฮูหยินใหญ่มักแวะเวียนมาร้องขอความเป็นธรรมบ้าง ระบายความทุกข์ใจเกี่ยวกับสามีและอนุเฉินบ้าง ตัวนางก็ทำอะไรไม่ได้มาก ได้แต่ปลอบใจให้รู้สึกดีขึ้นเท่านั้น

หลังจากกินอาหารร่วมกับฮูหยินผู้เฒ่าจบ เสวี่ยหลินเฟยก็นั่งพูดคุยอยู่ปรนนิบัติท่านย่าต่อสักพัก ถึงค่อยขอตัวท่านย่ากลับมาพักผ่อนที่เรือนข้างซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเรือนของท่านมากนัก

“คุณหนูกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

สาวใช้นางหนึ่งเดินออกมารอต้อนรับอยู่หน้าเรือน พร้อมกับรอยยิ้มสดใส ทั้ง ๆ ที่เมื่อสามเดือนก่อน สาวใช้นางนี้กับนางแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลย

“มีเรื่องอะไรสำคัญหรือไม่” เสวี่ยหลินเฟยเอ่ยถามเสียงเรียบ พยายามไม่แสดงสีหน้าสงสัยออกมา

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ บ่าวแค่เห็นว่าช่วงนี้ร่างกายของคุณหนูซูบผอมลงไปมาก บ่าวเลยต้มน้ำแกงปลามาให้”

“อย่างนั้นหรือขอบใจเจ้ามากนะ”

เสวี่ยหลินเฟยเอ่ยขอบใจสาวใช้สั้น ๆ เดินเข้ามาในโถงรับรองของเรือน ก็เห็นถาดใบหนึ่งตั้งวางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับถ้วยน้ำแกงบำรุงใบหนึ่ง ที่มีควันพวยพุ่งขึ้นมาไม่ขาดสาย

เด็กหญิงเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่ง มีเสี่ยวเถายืนอยู่เบื้องหลัง ส่วนสาวใช้เจ้าของน้ำแกงปลาถ้วยนี้เดินตามเข้ามาแล้วยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า

“เจ้าไปพักผ่อนได้แล้ว ข้าพึ่งกินข้าวมาอิ่ม ๆ เดี๋ยวอีกสักพักข้าถึงจะดื่มน้ำแกงของเจ้า”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้นางนั้นรับคำอย่างเสียดาย ที่ไม่ได้เห็นคุณหนูยกขึ้นมาดื่ม นางยอมเดินกลับออกมาทำงานในส่วนที่ตนเองรับผิดชอบ จนเวลาผ่านไปสักพัก ถึงได้กลับเข้าไปเก็บถ้วยน้ำแกงปลาที่ว่างเปล่า ไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงสักหยดเดียว

สาวใช้เห็นเช่นนั้นแล้ว ถือโอกาสยามค่ำคืนที่ทุกคนพักผ่อนสลบไสล เดินออกจากเรือนของคุณหนูสี่ ตรงไปยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าเรือนของอนุเฉิน เฝ้ารอจนบ่าวคนสนิทของอนุเฉินออกจากเรือนมา นางถึงได้กล้าออกไปปรากฏตัว

“พี่รั่วซี คุณหนูสี่ดื่มน้ำแกงจนหมดเกลี้ยงถ้วยแล้วเจ้าค่ะ”

“ดีมาก เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ก่อน ขอข้าเข้าไปรายงานนายหญิงหน่อย”

รั่วซีเดินย้อนกลับเข้าไปในเรือนอีกครั้ง นำเรื่องของคุณหนูสี่ไปรายงานให้ทราบ ไม่นานนักก็กลับออกมาพร้อมกับถุงเงิน นำมายื่นให้กับสาวใช้ที่สู้อุตส่าห์คาบข่าวมารายงาน

ก่อนจะจากกัน รั่วซียังกำชับสาวใช้ตามที่ผู้เป็นนายฝากมาสื่อสารอีกด้วยว่า “อนุเฉินกำชับมาว่า คุณหนูสี่ร่างกายอ่อนแอ เจ้าต้องขยันต้มน้ำแกงให้นางดื่มทุกวันอย่าให้ขาด เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจเจ้าค่ะ บ่าวจะตั้งใจทำตามที่อนุเฉินต้องการ”

สาวใช้รับถุงเงินมาเก็บเอาไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะรีบกลับไปที่พักของตนเอง เข้านอนทำราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

และหลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ในทุกเย็นของแต่ละวัน สาวใช้นางนี้จะขยันเคี่ยวน้ำแกงสูตรต่าง ๆ มาบำรุงร่างกายคุณหนูสี่ ซึ่งทุกครั้งที่กลับเข้าไปเก็บถ้วยน้ำแกงออกมา ก็จะไม่เหลือติดถ้วยเลยแม้แต่หยดเดียว

“เจ้ามีฝีมือเคี่ยวน้ำแกงได้อร่อยมาก ข้ากินหมดเกลี้ยงทุกวันเลย”

“คุณหนูชอบบ่าวก็ดีใจเจ้าค่ะ บ่าวจะเคี่ยวน้ำแกงมาให้คุณหนูทุกวันเลยนะเจ้าคะ”

“ดี” เสวี่ยหลินเฟยยิ้มใสซื่อตอบรับคำพูดนั้นของสาวใช้

เรื่องที่สาวใช้นางนี้ขยันต้มน้ำแกงบำรุงมาให้คุณหนูสี่ บรรดาบ่าวไพร่ด้วยกัน ต่างมองว่าสาวใช้นางนี้เป็นคนชอบประจบประแจง หวังสูงอยากจะเลื่อนขั้นจากสาวใช้ระดับล่างขึ้นไปเป็นสาวใช้ขั้นหนึ่งหรือขั้นสอง ที่จะได้คอยติดตามรับใช้เจ้านายอย่างใกล้ชิด

ทำให้สาวใช้หลายคนเริ่มไม่พอใจ พูดจาค่อนแขวะสาวใช้นางนี้ต่าง ๆ นานา แต่นางหาได้สนใจคำพูดเหล่านั้นไม่ นางสนใจสิ่งที่นางเก็บซ่อนเอาไว้ใต้แผ่นไม้กระดานใต้เตียงนอนต่างหาก...