ตอนที่ 6 ความสามารถของคุณหนูทั้งสาม

ตอนที่ 6

ความสามารถของคุณหนูทั้งสาม

เก้าปีต่อมา

ภายในห้องโถงเล็ก คุณหนูทั้งสามของตระกูลเสวี่ย นั่งเรียงกันอยู่หลังโต๊ะไม้เตี้ย ไล่ลำดับตามอายุจากมากไปหาน้อยสุด เบื้องหน้าของพวกนางเป็นแม่นมสหายสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าเสวี่ย เป็นแม่นมระดับสูงที่คอยอบรมเชื้อพระวงศ์หญิงและนางกำนัลในวังหลวง นางถูกฮูหยินผู้เฒ่าเสวี่ยไหว้วานให้มาช่วยอบรมสั่งสอนหลานสาวทั้งสาม

“ข้าได้สอนมารยาทพื้นฐาน การวางตัว รวมไปถึงศาสตร์ทั้งสี่และความรู้ทั้งหมดที่ข้ามีให้คุณหนูทั้งสามไปจนหมดแล้ว วันนี้พวกเราจะพบหน้ากันเป็นวันสุดท้าย ข้าจึงอยากจะทดสอบความรู้ที่คุณหนูได้ร่ำเรียนมาเสียหน่อย”

แม่นมหวังหันไปทางสาวใช้ที่ยืนเรียงแถวรออยู่ด้านนอก พอได้รับสัญญาณสาวใช้สามนางเดินถือถาดใส่อุปกรณ์ชงชาเข้ามาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของคุณหนูแต่ละคน

“เชิญคุณหนูทั้งสามชงชาได้”

เป็นเสวี่ยซินหยูที่ลงมือหยิบจับอุปกรณ์ชงชาเป็นคนแรก แผ่นหลังของนางเหยียดตรง ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนหวานตลอดเวลา แววตาไร้กังวลกับสิ่งที่ลงมือทำอยู่

ต่างจากหญิงสาวที่นั่งถัดมา หยิบจับทำอะไรก็เสียงดังไปหมด บางครั้งก็ซุ่มซ่ามทำนั้นทำนี้หลุดมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย

ส่วนหญิงสาวที่นั่งอยู่ริมสุด กว่าจะหยิบจับของได้แต่ละอย่างเชื่องช้าเสียเหลือเกิน แววตาดูเลื่อนลอยขาดสมาธิอย่างไรชอบกล

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

เสวี่ยซินหยูเอ่ยขึ้น พลางปรายตามองไปทางน้องสาวทั้งสอง คนหนึ่งก็ชงชาออกมาได้ไม่น่ากิน คนหนึ่งก็พึ่งทำผ่านไปได้ไม่กี่ขั้นตอนเท่านั้นเอง

แม่นมหวังลุกขึ้นมีสาวใช้อาวุโสเข้ามาช่วยประคอง นางเดินมาที่โต๊ะของคุณหนูรองเป็นคนแรก เพียงแค่มองด้วยสายตา ก็รู้แล้วว่าลูกศิษย์คนนี้หัวดีแค่ไหน นางรับถ้วยชาขึ้นมาลองจิบไปเพียงอึกหนึ่งก็วางลง

“รสชาติดี เหมือนกับเกอิชามาชงเองเลยทีเดียว” น้ำเสียงของผู้อาวุโสเต็มไปด้วยความชื่นชม

เสวี่ยซินหยูรีบลุกขึ้นยืนยอบกายลงด้วยท่วงท่าอ่อนช้อย “ขอบคุณเจ้าค่ะ ทั้งหมดก็เป็นเพราะได้รับการสอนสั่งของแม่นมหวัง ซินเอ๋อร์ไม่กล้ารับคำชมเอาไว้”

ตรวจของคุณหนูรองเสร็จ แม่นมหวังก็เดินมาที่โต๊ะของคุณหนูสาม พอเห็นสีและกลิ่นที่ผิดแปลกไปจากต้นฉบับ แม่นมก็เอ่ยแนะนำอย่างใจเย็น

“คุณหนูสามคงใช้ไฟแรงไปหน่อย และคงข้ามขั้นตอนบางอย่างไป ไม่เป็นไรค่อย ๆ หมั่นฝึกฝนไปเดี๋ยวก็ชำนาญเอง”

เสวี่ยจินหนิงหน้าบึ้งตึง รู้สึกเบื่อหน่ายกับการเรียนรู้เต็มทน ยิ่งเห็นสายตาเย้ยหยันของพี่หญิงรองด้วยแล้ว นางอยากจะลุกเดินหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่ถูกมารดาคาดโทษเอาไว้ จึงจำต้องทนอยู่ต่อ

พอแม่นมหวังเดินมาถึงโต๊ะตัวสุดท้าย นางถึงกลับส่ายหน้าช้า ๆ เหนื่อยใจกับคุณหนูสาม ที่ดูเหมือนจะฉลาดน้อยที่สุดในบรรดาพี่น้อง นอกจากเบาปัญญาแล้ว ยังทำอะไรเอื่อยเฉื่อย คนอื่นชงชากันเสร็จหมดแล้ว คุณหนูสี่ยังพึ่งทำได้แค่ต้มน้ำร้อนเท่านั้นเอง

“คุณหนูสี่ ท่านต้องกระตุ้นตัวเองให้ทำอะไรรวดเร็วกว่านี้หน่อย พี่สาวทั้งสองของท่านชงชากันเสร็จหมดแล้ว ท่านพึ่งจะต้มน้ำร้อนเอง”

เสวี่ยหลินเฟยลุกขึ้นยืน ยอบกายลง ใบหน้าก้มมองต่ำตลอดเวลา “ขออภัยแม่นมหวังเจ้าค่ะ ข้าจะพยายามทำอะไรให้เร็วกว่านี้เจ้าค่ะ”

แม่นมหวังส่ายหน้าอีกครั้ง เดินกลับไปนั่งประจำที่ของตนเอง สั่งให้สาวใช้เข้ามาเก็บอุปกรณ์ชงชาออกไป และยกแจกันกับดอกไม้หลากหลายชนิดเข้ามาวางแทน

“เชิญคุณหนูทั้งสามจัดดอกไม้ให้ข้าได้ชมหน่อยเถิด”

คุณหนูทั้งสามของตระกูลเสวี่ย พากันก้มหน้าก้มตาเลือกดอกไม้ขึ้นมาตัดกิ่งก้านออก แล้วจัดปักลงบนแจกันทรงสูงตามความชอบของตนเอง โดยมีสายตาของแม่นมหวังสอดส่องอยู่ตลอดเวลา

เวลาผ่านไปสักพัก แม่นมหวังก็ลุกขึ้นเดินมาตรวจอีก โดยยังคงตรวจโต๊ะของคุณหนูรองเป็นคนแรกเช่นเดิม

“คุณหนูรองเลือกเอาดอกไม้ที่มีสีสันโดดเด่นดึงดูดสายตา มองเพียงผิวเผินก็สวยงามดีอยู่หรอก แต่พอมองอย่างพินิจพิจารณาแล้ว ดอกไม้ทุกดอกโดดเด่นแข่งกันไปหมด จนไม่รู้ว่าควรจะมองดอกไหนเป็นหลักกันแน่ ไม่ลองเปลี่ยนใช้ดอกไม้ที่สีอ่อนรองลงมาเพื่อส่งเสริมให้ดอกไม้หลักโดดเด่นยิ่งขึ้น แบบนี้ไม่ว่าจะมองนานแค่ไหนก็ไม่เบื่อ การจัดดอกไม้ก็คล้ายกับการดำเนินชีวิต หากมัวแต่ทำตัวเด่นอยู่คนเดียว เกินหน้าเกินตาผู้อื่น มันก็ไม่ดีเท่าไรนัก”

เสวี่ยซินหยูที่คิดว่าจะได้รับคำชมอย่างเดียวเหมือนตอนชงชา หน้าเสียไปเล็กน้อยแต่รีบปรับสีหน้าอย่างเร็ว

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“คิก ๆ” เสวี่ยจินหนิงหัวเราะชอบใจแบบไม่คิดปิดบัง พอเห็นสายตาดุของแม่นม ก็รีบปิดปากสนิทเหมือนเดิม

แม่นมหวังเดินมาหยุดที่โต๊ะของคุณหนูสาม มองเพียงปราดเดียวก็เอ่ยขึ้นมา

“ดอกไม้แต่ละชนิดที่เลือกมา นอกจากจะจืดชืดไม่ดึงดูดสายตาแล้ว การปักลงแจกันยังสะเปะสะปะอีก เอาเวลาที่หัวเราะคนอื่นไปฝึกฝนให้มากกว่านี้จะดีกว่า”

เป็นคราวของเสวี่ยซินหยูที่ยิ้มหยันออกมาบ้าง แต่นางแสร้งหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อผู้อื่นจึงไม่ทันสังเกตเห็น คงจะมีแต่เสวี่ยจินหนิงที่แค่เห็นแววตาคู่นั้นก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังเย้ยหยันนางอยู่ จึงหันไปตีหน้ายักษ์จ้องพี่สาวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

แม่นมหวังเดินมาที่โต๊ะตัวสุดท้าย ส่ายหน้าแล้วก็เดินไปยืนอยู่หน้าโต๊ะของนางเหมือนเดิม

“วันนี้พอแค่นี้เถิด เชิญคุณหนูทั้งสามแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้”

คุณหนูตระกูลเสวี่ยพร้อมใจกันลุกขึ้นยืน ยอบกายเคารพแม่นมหวัง แล้วทยอยพากันเดินออกจากห้องโถง แยกย้ายกันกลับเรือนของตนเอง...

เรือนของอนุเฉิน

“ท่านแม่ ท่านน่าจะได้ไปเห็นเองกับตา น้องสามน้องสี่ช่างน่าสมเพชนัก”

เสวี่ยซินหยูกลับมาถึงเรือนก็นำเรื่องวันนี้มาเล่าให้มารดาฟัง พลางหัวเราะเย้ยหยันในความโง่เขลาเบาปัญญาของน้องสาวทั้งสอง

“แย่ขนาดนั้นเลยหรือ”

อนุเฉินนั่งปักผ้าไปด้วย ตั้งใจฟังสิ่งที่บุตรสาวเล่าไปด้วย เรื่องการเรียนนางไม่ห่วงซินเอ๋อร์ของนางอยู่แล้ว เพราะเกิดมาบุตรสาวก็ได้รับความฉลาดจากนางไปเต็ม ๆ ที่นางอยากจะรู้คือ ความสามารถของคุณหนูอีกสองคนมากกว่า หากอีกฝ่ายมีความสามารถโดดเด่นเหนือบุตรสาวของนาง มันจะทำให้การเลือกคู่ครองของซินเอ๋อร์ ไม่เป็นไปอย่างที่นางต้องการ

“แย่มากเจ้าค่ะ น้องสามนะเกิดมาเป็นลูกของฮูหยินใหญ่เปล่า ๆ แต่ทำอันใดออกมาแต่ละอย่างไม่ได้เรื่องเลย ส่วนน้องสี่ยิ่งแล้วใหญ่ ทำอันใดก็ชักช้า แม่นมหวังสอนอันใดไปก็เหมือนจะไม่รับรู้”

พอเอ่ยถึงน้องสี่ เสวี่ยซินหยูก็นึกย้อนไปถึงตอนที่นางอายุแปดขวบ ตอนนั้นน้องสี่ฉายแววฉลาดเฉลียวออกมา จนทำให้นางถูกท่านพ่อลงโทษได้เป็นครั้งแรก แล้วเหตุใดพอโตขึ้นถึงได้กลายมาเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญาได้

“เมื่อก่อนข้าหลงคิดว่าน้องสี่เป็นคนฉลาดหัวไวเสียอีก”

เฉินซีเหม่ยลอบมองสบตากับสาวใช้คนสนิท อยู่ ๆ ก็พากันยิ้มออกมา ก่อนที่นางจะหันมาสนใจบุตรสาวต่อ

“ดีแล้วละ ที่พวกนางเป็นแบบนั้น ในจวนเสวี่ยมีลูกสาวของแม่โดดเด่นแค่เพียงคนเดียวก็พอแล้ว ในภายภาคหน้าจะมีแต่ผู้ชายมากหน้าหลายตาเข้ามาให้เจ้าเลือก เจ้าต้องมองหาคนที่ดีที่สุดเท่านั้น เข้าใจหรือไม่”

“เรื่องนั้นท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง สามีในอนาคตของข้าจะต้องดีและเหนือกว่าน้องสามน้องสี่แน่”

แววตาของเสวี่ยซินหยูวาวโรจน์ ถึงแม้นางจะเกิดมาเป็นเพียงบุตรสาวของอนุ แต่นางจะไม่ยอมอยู่ต่ำกว่าบุตรสาวของฮูหยินใหญ่แน่ ดูอย่างแม่ของนางสิ แม้จะเป็นแค่อนุ แต่กลับได้รับความไว้วางใจจากท่านพ่อให้ดูแลจัดการทุกอย่างภายในจวนแห่งนี้

หากสามีของนางมาจากตระกูลสูงศักดิ์อีกละก็ อนาคตของพวกนางสองคนแม่ลูกก็จะสว่างสดใส เป็นที่อิจฉาของใครหลาย ๆ คน...