6 - เพื่อนพี่คราม (2)

ครามเดินหายไปยังลานซ่อมรถแล้ว คุยกับพี่เมฆครู่หนึ่งแล้วจัดการเปลี่ยนสายพานรถยนต์ที่ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา ในขณะที่เกี๊ยวยังคงนั่งอยู่ที่เดิมโดยมีเสื้อยืดสีฟ้าเข้มของครามปิดต้นขาไว้ ข้างๆ เธอมีพี่ฉายกับพี่เป้นั่งอยู่ด้วย ส่วนรุ่นพี่ที่ชื่อไจ๋กำลังปะยางล้อรถจักรยานยนต์อยู่ไม่ห่าง จากนั้นช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง

เป็นเปเป้นั่นแหละที่รอคอยยิ่งกว่าใคร เขาขยับเข้าไปใกล้น้องเกี๊ยวอีกนิด ส่งยิ้มให้แล้วป้อนคำถามรัวๆ

“น้องเกี๊ยวครับ น้องไปรู้จักไอ้ครามได้ยังไงอะ”

เขาสงสัย เพราะเด็กสาวตรงหน้าดูใส่ซื่อบริสุทธิ์เกินกว่าที่จะยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายแบบคราม มันทั้งดุ ทั้งโหดจนไม่มีผู้หญิงที่ไหนกล้าเข้าใกล้ ถึงจะมีสาวๆ ที่ยอมวันไนต์สแตนด์กับมันบ่อยๆ แต่ไอ้ครามไม่เคยพาไปไหนมาไหนด้วยสักคน

“โดนมันหลอกปะครับเนี่ย”

“นั่นสิ ไอ้ครามมันทำอะไรน้องหรือเปล่า ถ้ามันทำอะไรไม่ดี บอกพี่เลยนะ เดี๋ยวพี่จัดการให้” พี่ฉายเสริมขึ้นอีกคน

ในขณะที่ไจ๋แอบหัวเราะ พวกมันไม่ได้เป็นห่วงน้องอย่างที่ปากพูดหรอก แค่กำลังอยากเสือก

อันที่จริง เขาเองก็ด้วยนั่นแหละ

“ว่าไง โดนมันหลอกหรือเปล่า มันใช้กำลังบีบบังคับใช่มั้ย ไอ้ครามมันเหี้ยนะ”

เป้พูดเสียงดัง จนตอนนี้ครามที่เดินมาหยิบอุปกรณ์ได้ยินพอดี เขาแวะมาฟาดหลังเพื่อนรักดังปั้ก! ส่งสายตาอาฆาตให้แล้วเดินกลับไปทำงานต่อ

“เนี่ย! เห็นมั้ย มันเหี้ยจริง กับเพื่อนกับฝูงมันยังตีเอาๆ น้องเกี๊ยวเลิกยุ่งกับมันเหอะ”

“ไอ้สัสเป้! มึงยังไม่หยุดเหรอ”

ครามยังคงได้ยินที่ไอ้เป้พูดจึงตะโกนด่าเสียงดัง แต่แทนที่ทุกคนจะหวาดกลัว พวกเขากลับหัวเราะลั่น โดยเฉพาะคนที่ถูกเอ่ยชื่อ เขาทั้งปรบมือทั้งหัวเราะจนแทบหงายหลัง

คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปีสี่ ไอ้ครามไม่เคยแสดงออกว่าหวงใครมากเท่าน้องเกี๊ยวเลย

สามคนตรงนั้นมองหน้ากันอย่างรู้ใจ ยิ่งรับรู้ว่าเด็กสาวตรงหน้าเป็นคนพิเศษสำหรับมันมากแค่ไหน พวกเขาก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากเท่านั้น

และทางออกก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เป็นฉายที่นั่งตรงกันข้ามตัดสินใจเอ่ยถามขึ้น เขากระซิบเบาๆ เพราะกลัวเล็ดลอดไปถึงหูไอ้คราม

“น้องเกี๊ยวรู้ปะครับครับว่าไอ้ครามเลี้ยงแมว”

“รู้ค่ะ”

เกี๊ยวตอบสั้นๆ แต่แค่นั้นก็ทำให้ทุกคนราวกับพยายามกลั้นรอยยิ้ม ขณะที่ฉายขยับกายเข้าหาอีกนิด แล้วรีบเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น

“แล้ว... น้องเกี๊ยวเคยเจอแมวของไอ้ครามมั้ย”

คำถามนั้นทำให้ไจ๋และเป้ลุ้นใจแทบขาด คำถามที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่มันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง อย่างยิ่งในตอนที่น้องเกี๊ยวพยักหน้ารับและเอ่ยตอบ ทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องแดดิ้น

“เคยเจอค่ะ มีสองตัว สีขาวกับสีส้ม”

“โอ้...”

“...จอร์จ”

เด็กสาวงุนงง ในขณะที่เพื่อนพี่ครามยังตื่นเต้นไม่หยุด เป้แทบเอากำปั้นอุดปากตัวเอง เพราะคำตอบของน้องเกี๊ยวละเอียดชัดเจนไปยันสีของแมว นั่นแปลว่าน้องเกี๊ยวเคยไปห้องไอ้ครามมาแล้ว และคนอย่างมัน ถ้ามีผู้หญิงไปถึงห้อง นั่นแปลว่า... เรียบร้อยโรงเรียนคราม

“ไอ้เหี้ยครามหลอกเด็ก”

“โคตรเหี้ย”

“กูสงสารน้อง”

พวกเขาพากันพูดแบบนี้ไม่หยุด ก่อนที่ไจ๋ซึ่งเพิ่งจะปะยางล้อรถและใส่กลับไปไว้ที่เดิมลุกมานั่งข้างๆ แล้วชวนคุยเหมือนกัน

“แล้วน้องเกี๊ยวรู้มั้ยว่าแมวไอ้ครามชื่ออะไร”

“ไม่รู้เลยค่ะ” เธอส่ายหน้า “หนูเคยถามแล้ว แต่พี่ครามไม่ยอมบอก”

เอ่ยตอบแบบนั้น ทั้งสามคนก็หัวเราะลั่น ก่อนที่ไจ๋จะเป็นคนเฉลยด้วยตัวเอง

“แมวไอ้ครามชื่อพริสซิลลากับซามูเอล”

“...”

ทั้งไจ๋ เป้ และฉาย หัวเราะเสียงดังยิ่งกว่า แต่เกี๊ยวที่ได้ยินชื่อแมวเป็นภาษาอังกฤษสุดอลังการก็คิดว่าตัวเองฟังผิด หรือไม่พี่ไจ๋ก็อาจจะล้อเล่น แต่อีกฝ่ายกลับยืนยันตามเดิม

“ตัวเมียสีขาวชื่อพริสซิลลา ส่วนตัวผู้สีส้มชื่อซามูเอล”

หญิงสาวเลิกคิ้วสูง ดวงตาที่ปกติก็กลมโตแป๋วแหววอยู่แล้วดูตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ เธอคิดไม่ถึงว่าผู้ชายแบบพี่ครามจะตั้งชื่อแมวแบบนี้ได้เลย แต่ยังไม่ทันเอ่ยถามให้แน่ใจอีกรอบ คนที่ถูกพาดพิงและเป็นเจ้าของแมวที่ชื่อเลิศหรูพวกนั้นก็เดินเข้ามากลางวงซะก่อน

“ไอ้สัสไจ๋!”

และไม่ใช่แค่ด่า ครามถึงกับตบหัวไอ้ไจ๋อย่างแค้นเคืองด้วย

“ก็มึงเป็นคนตั้งชื่อให้แมวกูมั้ย พริสซิลลา ซามูเอล อะไรเนี่ย”

“มึงอย่ามา ไอ้คราม” ไจ๋ที่โดนตบจนหัวเกือบทิ่มรีบเถียงกลับ “ตอนกูตั้งชื่อให้ มึงก็ไม่ได้แย้งปะวะ มึงยังเรียก พริสซิลลา มานี่เร้ววว อยู่เลย ไอ้ควาย!” ว่าพลางทำเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบ จนเกี๊ยวที่นั่งอยู่ด้วยเผลอยิ้มออกมา

เธอกำลังนึกภาพตาม ตอนที่พี่ครามคุยกับแมวด้วยน้ำเสียงแบบนั้น... มันจะเป็นยังไงนะ

แต่พอเงยหน้ามองพี่ครามแล้วเห็นเขาจ้องหน้าแบบดุๆ เธอก็รีบเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน พร้อมกับเอ่ยถามให้เขาลืมๆ เรื่องนั้นไป

“พี่ครามเปลี่ยนสายพานเสร็จแล้วเหรอคะ”

“ยัง” เขาตอบสั้นๆ “แค่เดินมากินน้ำ”

“แหม” เป้ร้องแซว “มึงก็เดินมาบ่อยจังนะ หิวน้ำห่าไร มึงเดินมาดูน้องก็บอก”

“เสือก”

ครามหันไปตอบโต้แล้วเดินหนีไป ปล่อยให้เพื่อนทั้งหมดหัวเราะไล่หลัง ก่อนจะหันมารุมล้อมน้องเกี๊ยวอย่างสนอกสนใจอีกครั้ง