5 - แฟนเก่า (2)

แพทเดินตามเธอมา เขารอจังหวะนี้อยู่นาน และเมื่ออีกฝ่ายอยู่ตามลำพัง คนที่ไม่จำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ผู้ชายแสนดีอีกแล้วก็เอ่ยปากถาม

“ว่าไงคะน้องเกี๊ยว เมื่อคืนทำเป็นเล่นตัวกับพี่ แต่อีกวันก็มากับพี่ครามเลยเหรอ”

ไม่ใช่แค่ครามที่รู้จักแพท แต่แพทเองก็รู้จักครามเหมือนกัน

“ได้กันแล้วอะดิ”

แพทที่เดินเข้ามาประชิดตัวกระซิบถาม จนเกี๊ยวที่กำลังตักน้ำแข็งใส่แก้วถึงกับชะงัก เธอหันไปมองหน้าเขาอย่างตื่นตะลึง เพราะสิ่งที่เขาพูดมาไม่ใช่แค่หยาบคาย แต่ยังเป็นเรื่องจริง

หญิงสาวตัวสั่นไปหมด และเธอไม่ใช่คนที่เก็บสีหน้าได้เก่งขนาดนั้น เพียงครู่เดียวแพทที่เอ่ยถามก็รับรู้ความจริง

“โธ่ แล้วที่ผ่านมาน้องเกี๊ยวจะเล่นตัวกับพี่ไปทำไมคะเนี่ย” เขาพูดพลางหัวเราะเยาะ “เรียกร้องความสนใจเหรอ หรือเล่นตัวนิดๆ เพื่อทำให้ตัวเองดูยังซิง?”

“พี่แพท...”

“พี่หลงเชื่อเลยนะเนี่ย เพิ่งรู้ว่าจริงๆ ก็...” แพทใช้สายตาสกปรกมองหน้าอกเธอแล้วพยักหน้าแผ่วเบา “ผ่านมาเยอะเหมือนกันนี่”

“พี่แพท!”

เกี๊ยวเรียกชื่อเขาเสียงขุ่น สองมือกำหมัดแน่น แต่แพทไม่คิดจะหยุดแค่นั้น

“ยอมคนอื่นได้ แล้วทำไมยอมพี่ไม่ได้วะ คบมาตั้งสี่เดือน เสียเวลาไปตั้งเท่าไหร่ ขอเอาสักครั้งยังให้ไม่ได้ เล่นตัวฉิบหาย ทำไมอะ หรือต้องจ่ายตัง”

เกี๊ยวที่ได้ยินแบบนั้นก็โกรธจนจะร้องไห้ แต่ทว่าตอนนั้นเองที่พี่ครามเดินเข้ามาและโอบไหล่เธอไว้ มือข้างนั้นบีบกระชับเธอเบาๆ ราวกับบอกให้เธอใจเย็นลง

ก่อนจะเป็นเขาเองที่ตอบโต้มัน

“เพราะมึงไม่น่าสนใจมากกว่ามั้ง” ครามกดเสียงต่ำจนอีกฝ่ายได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ “กูมองหน้ามึง ยังรู้เลยว่าเล็ก ส่วนลีลาก็คงงั้นๆ สักแต่จะเอา เล้าโลมไม่เป็น ผู้หญิงที่ไหนเขาจะยอมเสียเวลาไปกับมึง”

และครามไม่ได้คิดจะเยาะเย้ยเพื่อเอาชนะเพียงอย่างเดียว เขาจำเป็นต้องข่มขู่เพื่อไม่ให้มันเข้ามาวุ่นวายกับยัยเด็กนี่

มือข้างเดิมกระชับไหล่เด็กเกี๊ยวจนหญิงสาวเบียดตัวเข้าหา ก่อนเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงดุดัน

“รู้จักกูใช่มั้ย”

“...”

แพทไม่ได้เอ่ยตอบ แต่เขารู้จักพี่คราม เพราะอยู่ข้างห้องกันมานาน เขารู้ดีว่าพี่ครามทั้งโหดและเก่งกาจเรื่องการต่อสู้มากแค่ไหน ชื่อเสียงของเขากับกลุ่มเพื่อนเลื่องลือจนไม่มีใครหน้าไหนเข้าไปยุ่ง

“รู้ใช่มั้ยว่ากูเป็นคนยังไง”

น้ำเสียงของเขาราวกับกำลังคำราม

แม้แต่เกี๊ยวยังหายใจติดขัด ส่วนแพทนั้นไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ ก่อนที่น้ำเสียงดุดันยิ่งกว่าเก่าจะเอ่ยบอกให้ได้ยิน

“กูจะเตือนมึงแค่ครั้งเดียว อย่าใช้คำพูดเหี้ยๆ แบบนั้นกับผู้หญิงของกูอีก”

“...”

“เข้าใจใช่มั้ย”

ครามย้ำอีกครั้ง ในขณะที่แพทได้แต่พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด เขาโกรธ แต่ก็ไม่กล้าต่อกรกับพี่ครามอยู่แล้ว แค่จะตอบรับสักคำในตอนนี้ยังไม่กล้า ครามที่เห็นว่าอีกฝ่ายคงไม่มาวุ่นวายอีกแล้ว จึงพาเด็กเกี๊ยวที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนกลับไปที่โต๊ะ

พอนั่งลงได้ เกี๊ยวก็ถอนหายใจเคร่งเครียด สีหน้าของเธอยังคงสับสน จนครามที่นั่งฝั่งตรงข้ามและจ้องมองอยู่นานได้แต่ถอนหายใจ

“นี่เหรอ ที่เล่าว่ามันเป็นคนดี” ครามเอ่ยบอกพลางคีบเนื้อหมูใส่ชามให้

เกี๊ยวที่ได้ยินก็ทำหน้าสลดยิ่งกว่าเก่า เธอเพิ่งรู้ธาตุแท้ของพี่แพทก็ตอนนี้…

ที่ผ่านมาพี่แพทเป็นคนพูดเพราะ เขาทั้งอ่อนโยน ทั้งใจดี ทุกครั้งที่คุยกันเขาไม่เคยหยาบคายใส่เธอสักครั้ง หรือแม้แต่ตอนที่เขาขอมีอะไรด้วย พี่แพทก็ไม่เคยใช้คำพูดหยาบโลน ตอนแรกๆ ที่เธอปฏิเสธ พี่แพทยังไม่เคยต่อว่าเธอสักครั้ง

หญิงสาวไม่เคยรู้เลยว่าทั้งหมดคือการเสแสร้ง พี่แพทแค่หลอกลวงเธอเพื่อหวังให้เธอยินยอม...

เมื่อครู่นี้... ถ้าไม่ได้พี่ครามเข้าไปช่วย ไม่รู้ว่าเธอจะต้องโดนพี่แพทดูถูกไปอีกนานเท่าไหร่ เธอรำคาญตัวเองเหมือนกันที่ไม่ยอมตอบโต้อะไรเลย

“ขอบคุณนะคะที่เข้าไปช่วย” เธอเอ่ยบอกเสียงเบา

แต่อีกฝ่ายเพียงแค่ตักเห็ดเข็มทองที่สุกดีแล้วใส่ลงในชามของเธอ เพราะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายชอบกินมันเป็นพิเศษ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่ใช่เรื่องจำเป็น

“ทำไมต้องขอบคุณ ในเมื่อเธอก็เป็นผู้หญิงของฉันอยู่แล้ว ที่พูดกับมันไม่ใช่ว่าข่มขู่ แต่ฉันพูดเรื่องจริง”

คนตัวเล็กกว่าเงยหน้ามองเขา พี่ครามกำลังคีบเห็ดเข็มทองส่งให้อีก เธอที่ใจเย็นลงมากแล้วก็แอบยิ้มกับคำพูดนั้น พร้อมกับแกล้งสวนกลับไป

“หนูไปเป็นผู้หญิงของพี่ครามตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อคืน” เขาตอบรวดเร็ว ก่อนเงยหน้ามองเธอแล้วถามซ้ำ “ทำไม หรือต้องให้เข้าไปจนสุดก่อน ถึงจะใช่”

“พี่ครามอ้ะ...” หญิงสาวส่งเสียงโอดครวญ ใบหน้างอง้ำแถมยังแดงก่ำจนต้องรีบหลบสายตาเขา

ในขณะที่คนพูดประโยคนั้นและตักเห็ดเข็มทองใส่ชามเธออีก ได้แต่อมยิ้มออกมา