EPISODE8

พิษรักวิศวะสุดร้าย

ENGINEER’N TOXIN

EPISODE8

Chat room [PingAun.Pure]

[Viper_Gear: “พี่อยู่หน้าหอ ลงมาหาพี่หน่อย”]

ข้อความสั้น ๆ ถูกส่งออกไป ไม่ถึงนาทีถัดมา เสียงแจ้งเตือนการตอบกลับก็ดังขึ้น

[PingAun.Pure: “ดึกขนาดนี้แล้วนะคะ หนูเพิ่งอาบน้ำเสร็จกำลังจะนอนแล้ว”]

[Viper_Gear: “ลงมาหาพี่ครับหนู ก่อนที่พี่จะขึ้นไปอุ้มหนูลงมาจากห้อง401”] ถ้อยคำแกมบังคับและเอาแต่ใจในแบบฉบับหนุ่มแบดบอยทำเอาหญิงสาวปลายทางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ข้อความสั้น ๆ จะตอบกลับมาว่า...

[PingAun.Pure: “รอแป๊บหนึ่งค่ะ”]

ไวเปอร์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตาเรียวคมฉายแวววูบวาบ ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อช็อปไฟฟ้าออกกว้างขึ้นอีก เผยให้เห็นรอยสักกุหลาบดำและอสรพิษร้ายที่ลามเลื้อยบนแผงอกขาวซีดจนถึงลำคอ กลิ่นหอมเย็นของบุหรี่กลิ่นมิ้นต์ผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมดุดันลอยอบอวลอยู่เต็มห้องโดยสาร

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ร่างเล็กในชุดนอนผ้าฝ้ายสายเดี่ยวสีขาวมุกตัวยาวแสนเรียบร้อย ถูกสวมทับด้วยเสื้อคลุมเนื้อนุ่มสีฟ้าอ่อนก็ก้าวลงมาจากอาคารหอพัก เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลเข้มปล่อยสยายระบั้นเอวเป็นลอนอ่อน ๆ กลิ่นหอมสะอาดของแชมพูและครีมอาบน้ำลอยฟุ้งรอบตัวเธอ ผิงอันทอดสายตามองหารถสปอร์ตสีดำคันคุ้นตา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาแล้วเปิดประตูฝั่งคนนั่งก้าวขึ้นมาบนรถ

“พี่ไวป์ มีอะไรเร่งด่วนหรือเปล่าคะดึกดื่นป่านนี้...”

พรึบ!

ยังไม่ทันที่ผิงอันจะเอ่ยจบประโยค หรือทันได้เอี้ยวตัวตั้งหลัก ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยลวดลายรอยสักสีดำก็ยื่นออกมารั้งเอวบางของเธอไว้แน่น ไวเปอร์ใช้แรงเพียงเล็กน้อยก็อุ้มร่างเล็กข้ามจากเบาะคนนั่งขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักของเขาฝั่งคนขับอย่างเอาแต่ใจ

“อ๊ะ! พี่ไวป์!” ผิงอันร้องออกมาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อแผ่นหลังนาบชิดเข้ากับแผงอกหนากำยำที่ร้อนระอุของเขา

“คิดถึง” เสียงทุ้มพร่าดังขึ้นข้างหู ไวเปอร์ซุกใบหน้าคมดุลงกับลาดไหล่มนและซอกคอขาวสะอาดของหญิงสาวทันที ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมสะอาดบริสุทธิ์เข้าปอดลึก ราวกับคนขาดน้ำที่ได้หยาดน้ำทิพย์มาประโลมใจ ความรุ่มร้อนและความขุ่นมัวจากเรื่องของเซโร่สลายหายไปแทบจะทันทีที่ได้สัมผัสเรือนร่างนวลนุ่มนี้

“พี่ไวป์...ปล่อยหนูก่อนค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” ผิงอันขยับตัวพยศเบา ๆ ฝ่ามือนุ่มเรียวเล็กยกขึ้นแตะลงบนท่อนขาของชายหนุ่มหมายจะดันเขาออก ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือนุ่มของผิงอันที่แตะลงไปนั้นกลับเป็นจุดอ่อนไหวที่ส่งกระแสความซ่านลึกสะท้านไปทั่วเรือนกายของอสรพิษหนุ่ม ไวเปอร์ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก ร่างสูงใหญ่เกร็งกระตุกเบา ๆ นัยน์ตาเรียวคมวาวโรจน์ด้วยอารมณ์เสน่หาที่ถูกจุดติดอย่างรวดเร็ว

“อย่าจับ” ไวเปอร์เอ่ยเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนระอุรดรินบนผิวคอเนียน “สัมผัสของหนูมันทำให้พี่ควบคุมตัวเองไม่ได้”

ผิงอันชะงักมือทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและแรงอารมณ์อันร้อนแรงที่ดุนดันอยู่ใต้เรือนร่างของเธอ ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ ร้อนผ่าวไปจนถึงท้ายทอยเนียน

“พี่ไวป์...ทำไมตัวร้อนแบบนี้คะ”

ไวเปอร์ไม่ตอบ แต่กลับปรับเบาะคนขับให้เอนลงเล็กน้อย รั้งร่างเล็กของผิงอันให้ขยับเข้ามาแนบแน่นยิ่งขึ้น ท่อนแขนแกร่งโอบรัดเอวเอสและสะโพกอิ่มทรงสวยของเธอไว้แน่น นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสายตาคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด

“พี่ไปเคลียร์กับไอ้เซย์มา” ไวเปอร์เอ่ยเสียงนิ่งเรียบ แต่สายตากลับจ้องมองริมฝีปากอิ่มอมชมพูของเธอไม่วางตา “มันบอกว่าหนูเป็นคนของมัน แต่พี่บอกมันไปแล้ว...ว่าหนูเป็นของพี่”

คำพูดตรงไปตรงมาจากปากชายหนุ่มทำให้หัวใจดวงน้อยของผิงอันเต้นผิดจังหวะ เธอรู้ดีว่าการปะทะกันของทั้งคู่ต้องตึงเครียดมาก แต่ท่าทางดุดันและสายตาหวงแหนของไวเปอร์กลับทำให้เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยและความสำคัญอย่างที่ไม่เคยได้รับจากใคร

“แล้วพี่ไวป์พูดจริงเหรอคะ” ผิงอันเอ่ยถามเสียงเบา นัยน์ตาสู้คนสบสายตากับความดุดันตรงหน้า

“พี่ไม่เคยโกหกหนู” ไวเปอร์กดเสียงต่ำ มือหนายกขึ้นแตะเบา ๆ ที่ปลายคางมน ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปบีบแก้มเนียนอย่างเอ็นดู

“หนูเป็นของพี่ ยิ่งหนูใช้สรรพนามแทนตัวเองว่าหนูแบบนี้ พี่ก็ยิ่งอยากกลืนหนูเข้าไปทั้งตัว” พูดจบอสรพิษเบลองก็ไม่เปิดโอกาสให้ร่างเล็กได้ทักท้วง ใบหน้าหล่อเหลือร้ายโน้มลงประทับริมฝีปากหยักซีดอมชมพูลงบนริมฝีปากอิ่มของผิงอันอย่างหนักแน่นและเร่าร้อน

“อื้ม...อาส์...พี่ไวป์” สัมผัสจุมพิตรอบนี้ไม่ใช่ความแผ่วเบาเหมือนครั้งก่อน แต่เป็นจูบอันเร่าร้อนและลึกซึ้ง ไวเปอร์ใช้ริมฝีปากหยักบดเบียดและดูดดึงกลีบปากนุ่มของหญิงสาวอย่างหิวโหย ลิ้นเรียวชื้นละเลียดแทรกผ่านเรียวฟันเข้ามาควานหาความหวานภายในกลีบปากสะอาด เสียงสัมผัสทางกายเบา ๆ และเสียงลมหายใจหอบหื่นกระเส่าดังคลอเคลียอยู่ในความเงียบของรถสปอร์ตคันหรู

“หนู...อืม...อาส์” เสียงของเขาครางในลำคออย่างพอใจ

ผิงอันดวงตาเบิกกว้างในตอนแรก รสสัมผัสอันช่ำชองและมีชั้นเชิงของไวเปอร์ทำให้เรือนกายเล็กอ่อนระทวยลงอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือบางเปลี่ยนจากดันออกมาวางทาบลงที่แผงอกซึ่งหนาแน่นไปด้วยมวลกล้ามเนื้อ ลมหายใจร้อนระอุสอดประสานเข้าหากัน ผิงอันเผยอริมฝีปากรับสัมผัสจูบอันร้อนแรงของเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม

มือของไวเปอร์เริ่มซุกซ่อนเข้าไปใต้เสื้อคลุมเนื้อนุ่ม ลูบไล้ผ่านแผ่นหลังเนียนละเอียดขึ้นมาจนถึงเอวบางและทรงอกอวบอิ่มใต้ชุดเดรสสายเดี่ยว สัมผัสผิวกายเนื้อนวลเนียนเนียนลื่นมือทำให้ไวเปอร์ครางต่ำในลำคอด้วยความลุ่มหลง

“ฮืม...หนู...ปากหวานจังนะผิงอัน อืม...อาส์”

ไวเปอร์บดจูบอย่างดูดดื่มดูดลิ้นเล็กเบา ๆ อย่างหยอกเย้า ก่อนจะถอนจุมพิตออกอย่างช้า ๆ น้ำหวานใสเยิ้มเชื่อมติดริมฝีปากของคนทั้งคู่ นัยน์ตาเรียวคมของชายหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นในกายแกร่ง สอดแทรกความรักอันลึกล้ำ ใบหน้าคมดุซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอขาว กดจูบลากเลื้อยลงมาถึงเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ รสจูบอันหนักแน่นทิ้งรอยรักสีสุกกระจ่างไว้บนผิวกายขาวจัด

“อ๊ะ...พี่ไวป์ อย่าทำรอยค่ะ” ผิงอันแอ่นอกรับสัมผัสอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เสียงหวานเอ่ยปรามสั่นพร่า มือเล็กจิกเกร็งลงบนเส้นผมทรงวูล์ฟคัทสีดำแซมบลอนด์ของเขา

“พี่หวง...” ไวเปอร์พึมพำเสียงพร่าข้างใบหูเนียน ชายหนุ่มดึงร่างเล็กขึ้นมากอดรัดไว้แน่น เกยคางลงบนไหล่มน กลิ่นกายหอมหวานของเธอทำให้จิตใจที่เคยเย็นชาและดุดันของเขาสงบลงได้อย่างประหลาด

“อย่าให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้หนูอีก โดยเฉพาะไอ้เซย์ ถ้ามันมายุ่งกับหนู ให้บอกพี่”

ผิงอันโอบรอบคอแกร่งของรุ่นพี่หนุ่มไว้เบา ๆ นัยน์ตากลมโตฉายแววระริก เธอสัมผัสได้ถึงความคลั่งรักและความจริงใจที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกนอกอันดุห่ามของเขา

“หนูไม่สนใจพี่เซย์แล้วค่ะ” ผิงอันเอ่ยเสียงนุ่ม

“ตอนนี้หนูคุยกับพี่ไวป์คนเดียว”

คำยืนยันอันเปรียบเสมือนหยาดน้ำชโลมใจทำให้ไวเปอร์ยกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มโยกศีรษะเล็กเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูสุดหัวใจ ก่อนจะดึงร่างเล็กให้นั่งตักดี ๆ กระชับกอดเอวบางไว้แน่น แล้วเกยคางลงบนไหล่เธออย่างไม่ยอมปล่อยให้ก้าวลงจากรถง่าย ๆ

“พี่เชื่อหนู” กดจูบเบา ๆ ที่พวงแก้มเนียนใส ทำสาวน้อยบนตักแก้มแดงซ่าน ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะปล่อยตัวให้เขาง่ายดายเหลือเกิน

“อื้อ...พี่ไวป์” สาวน้อยพึมพำเสียงสั่น

“อย่าคิดมาก พี่ไม่เคยทำแบบนี้กับใคร เชื่อพี่เถอะนะ” เขากระซิบเสียงพร่า อยากจะกดเธอลงกับเบาะแล้วแกะกินแต่กลัวเธอตกใจ