EPISODE9

พิษรักวิศวะสุดร้าย

ENGINEER’N TOXIN

EPISODE9

บรรยากาศภายในรถหรูอบอวลไปด้วยความรัก ความหวงแหน และรสสัมผัสอันเร่าร้อนที่ผูกมัดหัวใจของคนทั้งคู่ไว้ด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อ ไวเปอร์เองก็ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาหลงเสน่ห์แฟนเพื่อน ในขณะที่ผิงอันก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าทำไมคนหวงตัวอย่างเธอจึงวางใจเขาง่ายนัก มันช่างแตกต่างกับตอนที่คบกับเซโร่อย่างสิ้นเชิง และเธอหวังว่าไวเปอร์จะไม่ทำให้เธอเสียใจ

“พี่ไวป์...หนูถามหน่อยได้ไหม ทำไมพี่ถึงชอบหนูเหรอ”

คำถามของคนบนตักทำให้มือของไวเปอร์ที่กำลังลูบหลังเธอชะงักไปเล็กน้อย ที่เขาชอบผิงอันไม่ใช่เพราะเธอสวยเพียงอย่างเดียว เพราะรอบกายไวเปอร์ไม่เคยขาดแคลนสาวสวยหากเขาต้องการ แต่ที่เขาสนใจผิงอัน เพราะเธอไม่เหมือนใคร เธอดูเรียบง่าย อ่อนโยน แต่ก็มีมุมที่เข้มแข็ง มีความใส่ใจและเหตุผล เธอสามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้วีนใส่เซโร่ที่บางครั้งก็ทำตัวสบายและเอาแต่

“เพราะใจพี่บอกว่าเธอไม่เหมือนใคร รู้ตัวอีกทีพี่ก็มองหาแค่เธอ”

ไวเปอร์ตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ คำตอบของเขาทำสองแก้มสาวแดงซ่าน เขาชอบเธอจริง ๆ ใช่ไหม ผิงอันอยากเชื่อเขาเหลือเกิน

วันต่อมา...ณ โต๊ะม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างคณะ

แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงมาบนลานเกียร์หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ความอบอ้าวของอากาศไม่ได้สะท้อนเพียงแค่สภาพอากาศ หากแต่ยังสะท้อนถึงบรรยากาศอันตึงเครียดที่ลอยอบอวลอยู่รอบตัวของสมาชิกแก๊งเกียร์ซิ่งวิ่งมิดไมล์

ร่างสูงโปร่งราวนายแบบของเซโร่นั่งเอนกายคาบบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟไว้ที่มุมปาก เสื้อช็อปแขนยาวของสาขาไฟฟ้าพับขึ้นมาถึงข้อศอก นัยน์ตาคมดุดันจ้องมองจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดค้างไว้หน้าแชตของผิงอัน ข้อความขอโทษและข้อความขอนัดพบหลายสิบข้อความที่เขากดส่งไปตลอดทั้งเช้า ขึ้นสถานะเพียง ‘อ่านแล้ว’ แต่ไร้ซึ่งการตอบกลับใด ๆ จากร่างเล็ก ความรู้สึกพ่ายแพ้อันยับย่อยและความหึงหวงพุ่งทะยานจนอกหนาร้อนรุ่ม ภาพของไวเปอร์ที่โอบกอดผิงอันไว้ในอ้อมแขนพร้อมคำว่า ‘คนของกู’ ยังคงตามหลอกหลอนเซโร่ไม่หยุดหย่อน

คนอย่างเขาที่ไม่เคยต้องง้อผู้หญิงคนไหน ไม่เคยยอมลงให้ใคร กลับต้องมานั่งกระสับกระส่ายเพียงเพราะเด็กปีหนึ่งผู้เป็นอดีตแฟนสาว

“กูไม่ยอมจบง่าย ๆ หรอกผิง” เซโร่พึมพำเสียงต่ำในลำคอ นัยน์ตาฉายแววดุร้าย ความรัก ความอยากเอาชนะ และความหวงแหนมหาศาลสั่งการให้เขาต้องหาทางต้อนผิงอันให้กลับมาเป็นของเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีการใดก็ตาม เขาจะไม่ยอมเสียของรักที่ฟูมฟักมาหรอก

“เซย์...” เสียงหวานที่เจือความขุ่นมัวดังขึ้นจากด้านข้าง เอิร์นในชุดนิสิตเข้ารูปโชว์สัดส่วนเรือนร่างสวย ทับด้วยเสื้อคลุมแบรนด์เนมราคาแพง เดินตรงเข้ามาทรุดตัวลงนั่งข้างกายเซโร่ ดวงตาคมสวยของสาวดาวคณะจ้องมองใบหน้าคมดุของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโหยหา ริษยา และน้อยใจเจียนคลั่ง

นับตั้งแต่คืนนั้น...คืนที่เธอใช้อารมณ์เมามายของเซโร่ต้อนเขาจนตกเป็นของเธอบนเคาน์เตอร์บาร์ เอิร์นคิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเซโร่จะก้าวกระโดดขึ้นมาแทนที่ผิงอันที่เธอเขี่ยร่วงจากตำแหน่งแฟน ด้วยภาพบาดตาสุดเร่าร้อน ทว่าความจริงกลับเหี้ยมโหดกว่านั้น คือเซโร่ไม่ได้ยกสถานะแฟนให้เธอ เขาทำเพียงแค่เหินห่าง นิ่งเฉย และยิ่งหมกมุ่นอยู่กับการหาทางกลับไปง้อผิงอันจนเธอแทบไม่มีตัวตนในสายตาเขา มันผิดคาดจนเอิร์นรุ่มร้อนใจอกแทบแตก

“มีอะไร” เซโร่เอ่ยถามเสียงเรียบต่ำ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าเอิร์น กลับกัน...เขายิ่งรำคาญเธอมากกว่าตอนเป็นเพื่อนเสียอีก

“เซย์จะนั่งจ้องโทรศัพท์หายัยเด็กผิงอันนั่นอีกนานไหม!” เธอข่มอารมณ์กร้าวไว้ไม่อยู่ เชิดหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิด

“มันเลิกกับเซย์ไปแล้วนะ! แถมเมื่อเช้าฉันยังเห็นมันเดินควงกับพี่ไวเปอร์หน้าระรื่นอีก เซย์จะไปสนใจคนที่สะบัดหัวส่งเซย์แล้วไปออเซาะคนอื่นทำไม”

เซโร่หันขวับมาจ้องหน้าเอิร์นทันที นัยน์ตาคมดุดันวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะ แรงกดดันของสิงห์เบลองทำเอาเอิร์นชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ตัวเองอาจจะพูดจาไม่เข้าหูเซโร่เกินไป

“อย่ามาเรียกผิงแบบนั้น” เซโร่กดเสียงต่ำคำรามในลำคอ

“และอย่ามาวุ่นวายเรื่องของกู!”

“ทำไมฉันจะวุ่นวายไม่ได้!” เอิร์นเชิดหน้าสู้ นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง

“นายได้ฉันแล้วนะ! คืนนั้นนายเป็นคนกอดฉัน จูบฉัน แล้วก็เอากับฉันเอง! เซย์...นายจะไม่รับผิดชอบอะไรเลยรึไง!”

“กูเมา” เซโร่ตอบกลับด้วยคำพูดตัดรอนแสนเย็นชา

“มึงก็รู้ว่ากูเมา และมึงก็ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นเองไม่ใช่รึไงเอิร์น”

คำพูดคมกริบประหารความหวังของดาวคณะจนหน้าซีดเผือด เอิร์นกำหมัดแน่นจนเล็บยาวแทงเข้าไปในเนื้อ ความอับอายและความริษยาแผดเผาอยู่ในอกจนแทบบ้า ทำไมกัน...ทำไมผู้ชายอย่างเซโร่ถึงได้ปักใจกับเด็กปีหนึ่งจืดชืดแถมหวงตัวคนนั้น ทั้งที่เธอยอมมอบเรือนร่างและถอดหัวหงส์ลงมาอยู่ข้างกายเขาขนาดนี้

และที่น่าแค้นใจไปกว่านั้น คือการที่ไวเปอร์ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชา ดุร้าย และไม่เคยแยแสผู้หญิงหน้าไหนในมหาวิทยาลัย กลับยื่นมือเข้ามาปกป้องและแสดงความเป็นเจ้าของผิงอันอย่างออกหน้าออกตา

ร่างสูงใหญ่ทรงเสน่ห์อันอันตรายของไวเปอร์ นัยน์ตาอสรพิษที่เคยราบเรียบไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแววคลั่งรักและหวงแหนเด็กนั่นจนแทบจะกลืนกิน ทำไมผู้ชายระดับท็อปของวิศวะทั้งสองคน ต้องไปรุมหลงใหลและสนใจยัยเด็กเรียบร้อยทรงลูกคุณหนูตอแหลคนนั้นด้วย

“ฉันไม่ยอม” เอิร์นพึมพำเสียงเบา รังสีความอิจฉาริษยาก่อตัวขึ้นเป็นความมืดมนในจิตใจ

“ยัยผิงอันมันมีดีอะไรนักหนา ทั้งเซย์ ทั้งพี่ไวเปอร์ถึงได้รุมปกป้องมันขนาดนี้!” เอิร์นแผดเสียงใส่อย่างเกินกลั้น

เซโร่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โดยไม่สนใจคำตัดพ้อของเอิร์น ชายหนุ่มคว้ากุญแจรถยนต์คันหรูขึ้นมาถือไว้ “กูมีธุระ ต้องไปตามผิง”

“เซย์!” เอิร์นลุกขึ้นคว้าแขนเสื้อช็อปของเซโร่ไว้

“หยุดบ้าสักทีได้ไหม! มันไม่กลับมาหาเซย์แล้ว ตอนนี้มันเป็นของพี่ไวเปอร์ไปแล้ว เซย์มองไม่เห็นรึไง!”

ถ้อยคำเสียดแทงใจนั้น ทำเซโร่ปัดมือของเอิร์นออกอย่างแรง นัยน์ตาคมดุดันมองตรงไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นอันแสนอันตราย

“กูบอกแล้วไง...ว่าผิงเป็นของกู ใครก็แย่งไปไม่ได้ทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งไอ้ไวป์ มึงเองก็จำใส่หัวไว้ด้วย...กูไม่ได้รักชอบมึง!”

พูดจบ เซโร่ก็ก้าวเท้าเดินออกจากบริเวณนั้นไปทันที ทิ้งให้เอิร์นยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยสายตาแค้นเคืองจนอกแทบระเบิด