EPISODE5

พิษรักวิศวะสุดร้าย

ENGINEER’N TOXIN

EPISODE5

“ผิง...” เซโร่พึมพำเสียงเบา

ถ้อยคำคมกริบของอดีตแฟนสาว เจ้าของร่างเล็กที่แสนเรียบร้อยและอ่อนหวาน บัดนี้กลับมีเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งและเธอกำลังเชิดหน้าสู้เขาราวกับจะไม่มีวันอ่อนข้อให้ ความรู้สึกอยากเอาชนะและดึงเธอกลับมาอยู่ข้างกายยิ่งพลุ่งพล่านในกายหนุ่ม เขาจะไม่ยอมเสียเธอให้ใคร โดยเฉพาะเพื่อนในแก๊งอย่างไวเปอร์

ความต้องการทวงคืนของ ‘สิงห์สนามเบลอง’ มันไม่ได้มีไว้เพื่อ ‘ความพ่ายแพ้’ เขาจะไม่ยอมให้ไวเปอร์ได้เธอไปง่าย ๆ แน่

“พี่ไม่ยอม พี่ไม่จบ!” เซโร่คว้าข้อมือเล็กของผิงอันไว้แน่นอย่างลืมตัว แรงบีบจากฝ่ามือแข็งทำให้ผิงอันขมวดคิ้วด้วยความเจ็บ

“พี่จะทำทุกอย่างให้ผิงกลับมา ผิงต้องฟังพี่!”

“ปล่อยผิงนะพี่เซย์ ผิงเจ็บ!” ผิงอันพยายามพยศและสะบัดมือออก แต่น้ำหนักมือของนักแข่งหนุ่มกลับแน่นหนาราวคีมเหล็ก ยิ่งโต้ตอบก็ยิ่งตกเป็นเป้าสายตา และผิงอันไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

“ผิงดื้อไง! ผิงไม่ฟังพี่เลย อย่าตัดพี่ออกไปเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องได้ไหม บี๋...พี่ขอโอกาสแก้ตัวนะ อย่าไปยุ่งกับไอ้ไวป์เลย” เซโร่พยายามใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง เขาไม่เคยต้องเสียเวลาง้องอนใครขนาดนี้เลย

“มันสายไปแล้วค่ะ พี่ทำให้ผิงเสียความรู้สึกไปแล้ว” เธอย้ำ ทำให้คนฟังกัดกรามกรอด...แม่งต้องไม่ใช่แบบนี้ เขาไม่ยอม!

“เสียก็สร้างใหม่ได้ อย่าทำกับพี่แบบนี้สิคนดี” เซโร่ไม่ยอมง่าย ๆ

Social Notifications: [ข่าวเด็ดคนดังประจำมหา’ลัย]

Topic: [มาจ้า! ลานจอดรถวิศวะวันนี้มันร้อนราวกับนรก เมื่อสิงห์เบลองมาดักรอน้องปีหนึ่งคนงาม ซึ่งเป็นอดีตแฟนสาวมาสักพัก ท่าทางคุณพี่คือยังไม่ยอมแพ้ และยังไม่คิดจะเลิกราง่าย ๆ แต่วงในกระซิบว่าน้องมีหนุ่มคนใหม่เข้ามาดามหัวใจแล้ว แม่จ๋าใครรู้บ้างว่าหนุ่มที่มาดามใจยัยน้องคือใคร กระซิบดัง ๆ ในคอมเมนต์ทีจ้า]

Hashtags: #สิงห์เบลอง #แก๊งเกียร์ซิ่งวิ่งมิดไมล์ #เซโร่

2.1K Like 599 Comments 1.3K Shares

Notifications: New Comments...

User_Girl01: “ได้ยินว่ารักพังเพราะเพื่อนในกลุ่มที่เป็นดาวคณะอื่นในคืนฉลองชัยนั่นน่ะ จริงไหม?”

Mechanic_Boy: “ไม่เคยเห็นพี่เซโร่ตามง้อใครแบบนี้เลยว่ะ”

Night_Rider: “หนุ่มที่ดามใจใช่คนที่มีลายสักงูปะ? อุบ!”

Fon.Eng: “เมนต์บนไม่รู้จริงอย่าลามปามนะ คนนั้นของแรง”

เพียงไม่นานเพจของสถาบันก็เขียนกระทู้ถึงเหตุการณ์ที่ผิงอันกำลังเผชิญหน้าอยู่ แรงสั่นของโทรศัพท์ไม่ได้ทำให้เธอคิดจะล้วงมันออกมาดู เพราะเพียงแค่สังเกตจากสายตาผู้คน ผิงอันก็เดาออก

“ไปคุยกับพี่” เซโร่รั้งข้อมือเล็ก แต่สาวน้อยกลับยื้อไว้สุดกำลัง

“ไม่มีอะไรจะคุยแล้วค่ะ พี่เซย์อย่าทำแบบนี้” เธอส่ายหน้า

“มี! มีเยอะเลย พี่ไม่ยอมไง ผิงต้องคุยกับพี่” เซโร่รั้นเช่นกัน

ความวุ่นวายนั้นส่งไปถึงหน้าจอโทรศัพท์มือถือของไวเปอร์เช่นกัน เพียงแค่เห็นภาพแนบในเพจมหา’ลัย กรามแกร่งก็บดกันดังกรอด เขากระแทกคันเร่งพารถมาจอดที่จุดจอดใกล้กับรถเฟอร์รารี่ของเซโร่ ภาพที่ร่างเล็กถูกยื้อยุดอย่างไม่ยินยอมทำให้ชายหนุ่มก้าวอาด ๆ ตรงมา

“มึงเป็นเหี้ยไร! ที่นี่มหา’ลัย” น้ำเสียงของไวเปอร์เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก ชายเสื้อช็อปวิศวะไฟฟ้าพลิ้วไหวไปกับสายลมเย็นยามเช้า ซึ่งไม่ได้ช่วยให้ความคุกรุ่นในใจของเขาลดลงแม้แต่น้อย

“กูไม่ได้เป็นเหี้ย กูแค่มาคุยกับคนของกู” เซโร่ย้อนเสียงเรียบ มือยังคงจับข้อมือเล็กของผิงอันไว้

“คนของมึง?” ไวเปอร์แค่นเสียงหยัน

“ไม่มีคนของมึงแล้วไอ้เซย์”

“มี! ผิงคือคนของกู และจะเป็นของกูเท่านั้น มึงอย่าทำให้ความสัมพันธ์ของเพื่อนต้องกลายเป็นความระยำเลยว่ะ ถอยไปซะ!”

ถ้อยคำของเซโร่ไม่ได้ทำให้ความตั้งใจของไวเปอร์สั่นคลอนแม้แต่น้อย “กูบอกให้ปล่อยเธอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำนิ่งเย็นดุจเสียงจากหุบเหวลึกมาพร้อมกับมือแกร่งที่บีบท่อนแขนเซโร่

ร่างสูงใหญ่ของไวเปอร์ยืนตระหง่านราวหินผา รอยสักกุหลาบดำและอสรพิษร้ายลามเลื้อยขึ้นมาตามลำคอขาวซีดราวมีชีวิต นัยน์ตาเรียวคมทรงเสน่ห์ใต้ชั้นตาคล้ำฉายแววดุดันและอันตราย สร้อยเกียร์ไฟฟ้าที่คอสะท้อนแสงแดดยามเช้า จิวห่วงเลสเล็กสองวงที่คิ้วขวาทำให้ความแบดบอยของเขาน่าเกรงขามอย่างมหาศาล

ไวเปอร์ไม่ได้มองเซโร่ แต่นัยน์ตาคู่คมหลุบลงมองข้อมือเล็กของผิงอันที่ถูกเซโร่บีบจนขึ้นรอยแดง ความกร้าวร้าวและอารมณ์ขี้หวงระดับคลั่งรักพุ่งสูงขึ้นจนผิวกายซีดสั่นระริก

“ไอ้ไวป์...” เซโร่ขบฟันแน่น นัยน์ตาฉายแววท้าทาย “มึงอย่ามาเสือก เรื่องนี้เรื่องของกูกับผิง”

“ไม่มีเรื่องมึงกับเธอ และกูสั่งให้มึงปล่อยมือจากเธอ” ไวเปอร์เอ่ยเสียงเรียบต่ำ แต่เพิ่มแรงบีบที่ท่อนแขนของเซโร่จนกล้ามเนื้อส่วนนั้นเกร็งกระตุก “มึงทำเธอเจ็บ...ไอ้เซย์”

บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของนักศึกษาบริเวณหน้าคณะเริ่มหันมารวมกันที่จุดนี้ เซโร่จ้องมองหน้าไวเปอร์ด้วยความโกรธจัด ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกจากข้อมือของผิงอันอย่างจำใจ

ทันทีที่ข้อมือเล็กเป็นอิสระ ไวเปอร์ก็ขยับตัวก้าวเข้ามาสอดประสานเรือนกายสูงใหญ่บดบังร่างของผิงอันไว้เบื้องหลัง ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักยื่นออกไปรั้งเอวบางของผิงอันให้ขยับเข้ามาแนบชิดกับแผงอกหนาของเขาอย่างไม่คิดเกรงใจเพื่อนที่อยู่ในสถานะ ‘แฟนเก่า’ สัมผัสอันอบอุ่นและกลิ่นกายอันเป็นเอกลักษณ์ของอสรพิษหนุ่มโอบอุ้มร่างเล็กไว้จนผิงอันสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยอย่างน่าประหลาด

“พี่ไวป์...” ผิงอันพึมพำเบา ๆ มือเล็กแตะลงบนท่อนแขนของเขาโดยไม่รู้ตัว สัมผัสจากฝ่ามือนุ่มของเธอส่งกระแสความซ่านลึกผ่านผิวกายของไวเปอร์จนหัวใจชายหนุ่มเต้นกระตุก

ไวเปอร์ยกมืออีกข้างขึ้นประคองท้ายทอยเล็กของผิงอัน ดึงศีรษะของเธอเข้ามาเกยไว้กับอกกว้างอย่างรักใคร่และหวงแหน นัยน์ตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่ฉายแววเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเบนสายตากลับมามองเซโร่ด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก

“มึงฟังนะไอ้เซย์” ไวเปอร์เอ่ยเสียงหนักแน่น “กูไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงของมึงตอนที่มึงคบกัน แต่วันนี้...ผิงเป็นคนของกู กูมองเธอมาสี่เดือน กูรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอมากกว่าที่มึงเคยใส่ใจด้วยซ้ำ”

“มึงว่าไงนะ!” เซโร่ขยับก้าวเข้ามาหาด้วยโทสะ “สี่เดือน? มึงแอบมองแฟนกูมาสี่เดือนเหรอไอ้ไวป์!”

“เออ” ไวเปอร์ตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ “กูมอง...แต่ง่าย ๆ คือกูไม่เคยแย่ง ในตอนที่เธอยังเป็นของมึง กูทำได้แค่ดูอยู่ห่าง ๆ แต่ตอนนี้มึงเป็นคนเขวี้ยงเธอทิ้งเอง มึงหมดสิทธิ์แล้ว”