EPISODE8

พิษรักวิศวะสุดร้าย

ENGINEER’N TOXIN

EPISODE8

คำพูดที่เต็มไปด้วยความเจียมตัวและสู้ชีวิตของน้ำใส ทำเอาสกายและแพทที่ยืนฟังอยู่ถึงกับพูดไม่ออก สกายที่เคยคิดจะปะทะฝีปากกับเมญ่า บัดนี้กลับรู้สึกจุกในอกและเวทนาเด็กสาวตรงหน้าอย่างจับใจ ในขณะที่แพทก็ได้แต่ถอนหายใจยาวด้วยความหนักใจกับพฤติกรรมที่เกินเยียวยาของรุ่นพี่ในแก๊ง

“น้ำใส...” ผิงอันเรียกชื่อเพื่อนสาวอย่างอ่อนโยน แต่กระแสเสียงแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว หญิงสาวจับมือที่สั่นเทาของน้ำใสมากุมไว้แน่น นัยน์ตากลมโตทอดมองด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง

“เธอไม่ต้องกลัวนะ เรื่องนี้เราจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายเธอฝ่ายเดียวเด็ดขาด ในเมื่อเราเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาประสาทเสีย เราก็จะเป็นคนไปคุยกับเขาเอง”

คำพูดนั้นทำให้น้ำใสรวมถึงเพื่อน ๆ และสองหนุ่มเกียร์ซิ่งต่างมองหน้ากัน ไวเปอร์ยื่นคำขาดเรื่องผิงอันกับเซโร่ไปแล้ว ถ้าเธอไปเจอเซโร่ที่ตอนนี้ทำตัวบ้ายิ่งกว่าหมาติดเชื้อพิษสุนัขบ้า ไม่มีใครรู้เลยว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เซโร่จะฟังเธอไหม หรือจะพาลมารังแกเธอไปด้วย

“ไม่ได้นะผิง!” น้ำใสเบิกตากว้าง รีบส่ายหน้ารัว ๆ

“อย่าเข้าไปยุ่งกับเขาเลย เขา...เขาน่ากลัวมาก เราทนได้ แค่เข็นยางสี่เส้นเอง เราทำได้จริง ๆ” น้ำใสยืนยัน

“ทำได้บ้าอะไรล่ะ! แกดูสภาพตัวเองสิ มือพองหมดแล้ว” ไบต์แย้งเสียงแข็ง หยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอของน้ำใส

“แกถอยไปเลยนะลูกสาว งานนี้พวกฉันไม่ยอมปล่อยผ่านแน่!”

ทว่ายังไม่ทันที่กลุ่มของผิงอันจะได้ขยับตัวไปไหน บรรยากาศรอบกายก็พลันเย็นเยียบลงอย่างน่าขนลุก กลิ่นอายของความมืดมิดและรังสีคุกคามอันตราย แผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมพื้นที่หน้าโกดังจนทุกคนรู้สึกอึดอัดแทบหายใจไม่ออก

“กูสั่งให้มึงยกยางไปให้กู ไม่ใช่ให้มาจัดปาร์ตี้จิบกาแฟเรียกร้องความสนใจ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าที่แสนเย็นชาและเหี้ยมเกรียม ดังทะลุความวุ่นวายขึ้นมาจากทางด้านหลัง ร่างสูงกำยำของเซโร่ก้าวอาด ๆ ออกมาจากเงามืดของพิทเลน ชายหนุ่มล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง นัยน์ตาคมดุดันที่แดงก่ำและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ทอดมองข้ามหัวทุกคนไปหยุดอยู่ที่ร่างเล็กของเด็กพาร์ตไทม์ที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเพื่อน ๆ

ทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจของผู้ชายคนนั้น น้ำใสก็รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอถอยหลังไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของผิงอันโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องให้เธอวิ่งหนี ทว่าขาทั้งสองข้างกลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง...เขามาแล้ว!

เซโร่หยุดยืนห่างจากกลุ่มของผิงอันเพียงไม่กี่ก้าว นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของทุกคนทีละคน ก่อนจะหยุดชะงักไปชั่วอึดใจเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตของอดีตคนรัก หญิงสาวที่เคยส่งยิ้มอ่อนหวานให้เขา บัดนี้กำลังยืนกางปีกปกป้องเด็กพาร์ตไทม์ที่เขาเกลียดขี้หน้า พร้อมกับจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและต่อต้านอย่างชัดเจน

ความปวดร้าวแล่นปราดขึ้นมาในอกซ้ายของสิงห์ร้าย ทว่าทิฐิและความจองหองที่ฝังรากลึก ทำให้เขาแปรเปลี่ยนความเจ็บปวดนั้นให้กลายเป็นความก้าวร้าวและเย็นชาในพริบตา ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มเย้ยหยัน จิวที่กระพุ้งแก้มสะท้อนแสงไฟยามเย็นดูอันตรายและดิบดุ

“มากันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียวนะ” เซโร่เอ่ยถากถาง น้ำเสียงเจือความประชดประชัน

“สนามเบลองกลายเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงได้มีเวลามาจับกลุ่มโอ๋ลูกจ้างกระจอก ๆ ที่ทำงานไม่เข้าเป้าแบบนี้”

“พี่เซย์! พี่ทำแบบนี้ทำไม” ผิงอันก้าวออกมายืนประจันหน้ากับผู้ชายที่เธอเคยรัก ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในความมืดมิดของเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน “น้ำใสตัวแค่นี้ ทำไมถึงสั่งให้ยกของหนักขนาดนี้ พี่จงใจกลั่นแกล้งเธอใช่ไหม”

“กูใช้งานลูกจ้างสนาม มันไปหนักหัวพวกเธอเหรอ” เซโร่ตอกกลับอย่างเลือดเย็น สรรพนามที่เคยใช้เรียกอย่างอ่อนหวานถูกแทนที่ด้วยความห่างเหินและหยาบคาย ตวัดสายตาไปทางน้ำใส

“มึงรับเงินเดือนจากเฮียธาร มึงก็ต้องทำตามคำสั่งกู ซึ่งเป็นนักแข่งวีไอพี หรือถ้าคิดว่าทำไม่ไหว ก็ไสหัวออกไปซะ!”

“ไอ้พี่เซย์! มึงจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย!” ไบต์ทนไม่ไหว พุ่งตัวออกมายืนเคียงข้างผิงอัน ชี้หน้าด่ารุ่นพี่อย่างไม่เกรงกลัว

“ตัวเองแพ้พี่ไวป์จนเป็นหมาตายคารัง แต่มาระรานเด็กผู้หญิงไม่มีทางสู้ มึงยังมีความเป็นลูกผู้ชายเหลืออยู่บ้างไหมวะ! สันดานแบบนี้ไง ยัยผิงถึงได้ทิ้งมึงไปหาคนที่ดีกว่า!”

คำพูดที่แทงใจดำอย่างจัง ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของเซโร่ปูดโปน ร่างกายสูงใหญ่แข็งเกร็ง สันกรามบดเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงดังกึก นัยน์ตาคมดุดันวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง เขาเกลียด...เกลียดที่ทุกคนเอาเรื่องความพ่ายแพ้ของเขามาเหยียบย่ำ และเกลียดที่สุด คือการที่ผิงอันยืนมองเขาด้วยสายตาสมเพชราวกับเขาเป็นเพียงตัวร้ายในชีวิตของเธอ

“ถ้าไม่อยากตายคาตีนกู มึงก็หุบปากไปเลยไอ้ตุ๊ด!” เซโร่คำรามลั่น ขยับตัวก้าวเข้าไปหาไบต์ด้วยรังสีคุกคามที่น่าขนลุก

“เฮียเซย์มึงใจเย็นดิวะ!” แพทรีบพุ่งเข้าไปขวางหน้ารุ่นพี่เอาไว้ ยกมือขึ้นปรามด้วยความตื่นตระหนก “อย่ามีเรื่องเลยเฮีย นี่น้อง ๆ ทั้งนั้นนะเว้ย ถ้าเฮียธารรู้จะเป็นเรื่องจนได้”

“หลบไปไอ้แพท!” เซโร่ผลักอกรุ่นน้องออกอย่างแรง นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ผิงอันและน้ำใสที่ยืนซ้อนกันอยู่

“คิดว่าพวกมึงเป็นใครถึงกล้ามาสั่งสอนกู คิดว่ากูจะแคร์คำด่าของพวกมึงงั้นเหรอ กูก็แค่หาเรื่องสนุก ๆ ทำแก้เบื่อ และการได้เห็นเด็กอวดดีอย่างมันกระเสือกกระสนทำงานงก ๆ มันก็บันเทิงดีไม่ใช่รึไง”

คำพูดที่ไร้หัวใจและอำมหิตที่สุดเล็ดลอดออกมาจากปากของผู้ชายที่เธอคบมาถึงสี่เดือน ทำเอาผิงอันส่ายหน้าด้วยความเวทนา หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มอารมณ์โกรธ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและหนักแน่น

“พี่เซย์กำลังทำให้ผิงรู้สึกว่าการตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตพี่ เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว” ผิงอันเอ่ยช้า ๆ ชัด ๆ ทุกถ้อยคำกรีดลึกลงไปในความอวดดีของชายหนุ่ม

“พี่มันไม่ได้แค่เจ้าชู้มักง่าย แต่จิตใจของพี่ยังคับแคบและขี้ขลาด พี่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความผิดพลาดของตัวเอง เลยต้องหาเหยื่อที่อ่อนแอกว่ามาระบายอารมณ์ พี่มันน่าสมเพชที่สุดเลยรู้ตัวไหม”

ความเงียบที่กดดันและหนักอึ้งเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าโกดัง เซโร่ยืนนิ่งงัน คำว่า ‘น่าสมเพช’ ที่หลุดออกจากปากของผู้หญิงที่เขายังคงรู้สึกรักและหวงแหน มันทำลายปราการความเข้มแข็งของเขาจนแหลกละเอียด ความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกความเกรี้ยวกราด ทวีความรุนแรงขึ้นจนเขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

แทนที่เขาจะยอมจำนน สัญชาตญาณดิบเถื่อนของสัตว์ร้ายที่จนตรอก กลับสั่งให้เขาพุ่งเป้าไปที่เหยื่อตัวเดียวที่ทำให้เขารู้สึกมีอำนาจ

เซโร่ก้าวอาด ๆ เข้าไปประชิดตัวผิงอัน ทว่าสายตาของเขากลับจ้องเลยข้ามไหล่บางไปที่ร่างเล็กของน้ำใสที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านหลัง นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมืดมิดที่อันตรายและบ้าคลั่งขั้นสุด

“น้ำใส...มึงจะมุดหัวอยู่หลังคนอื่นไปถึงเมื่อไหร่” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อของสาวน้อยนิสิตทุนอย่างเลือดเย็น

“มึงคิดว่าให้พวกนี้มาปกป้อง แล้วกูจะปล่อยมึงไปงั้นเหรอ มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว ยิ่งมีคนมาออกรับแทนมึงมากเท่าไหร่ กูจะยิ่งขยี้มึงให้แหลกคามือกูมากเท่านั้น ออกมาเอายางไปส่งให้กูเดี๋ยวนี้!”

น้ำใสสะดุ้งสุดตัว คำขู่ที่อาบไปด้วยยาพิษแห่งความแค้น ทำให้เธอตระหนักได้ว่าการที่เพื่อน ๆ เข้ามาปกป้องเธอ มันยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟให้ผู้ชายคนนี้บ้าคลั่งมากขึ้น เขาจะไม่มีวันหยุด จนกว่าจะได้เห็นเธอแตกสลายลงตรงหน้า และเธอจะไม่ยอมให้เพื่อนของเธอต้องมาเดือดร้อนเพราะความบ้าคลั่งของผู้ชายคนนี้เด็ดขาด

“พี่เซย์!” ผิงอันสบถ แต่เซโร่เบือนหน้าหนีเธอ